ตอนที่ 53 เก็บเกี่ยวครั้งใหญ่
ทันใดนั้นเอง
เสียงม้าร้องก้องฟ้า เหล่าทหารฝ่ายราชการและศิษย์สำนักหมัดเหล็กนับมากจากนครเถี่ยสือรีบรุดมาถึง
ความช่วยเหลือแม้มาถึงแล้ว ทว่าก็สายเกินไป—เพราะพี่ใหญ่ของพวกเขามิอาจหวนกลับมาได้อีก
“พี่ใหญ่!!”
น้องศิษย์หญิงเล็กก็รีบวิ่งตามมาถึงเช่นกัน ยามเห็นร่างพี่ใหญ่หัวใจแตกสลาย เลือดท่วมร่าง นางร่ำไห้โผเข้ากอดทันที
เหล่าศิษย์สำนักหมัดเหล็กต่างเร่งเข้ามา แม้แต่เจ้าสำนักหมัดเหล็กเองก็เดินก้าวสั่นสะท้าน น้ำตาผู้เฒ่าหลั่งไหลไม่ขาดสาย
ชั่วขณะนั้น เสียงร่ำไห้โศกศัลย์สะท้อนฟ้า ภายใต้แสงอัสดงแดงฉาน ยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศโศกสลดและฮึกเหิม
…
สามวันต่อมา
ร่างแยกโลหิตของหลี่เซวียนถูกฝังไว้ ณ ป่าไผ่ม่วงนอกนครเถี่ยสือ
สามวันมานี้ ชื่อเสียงร่างแยกโลหิตสะท้านทั่วทั้งนคร การที่เขาเพียงผู้เดียวสามารถกอบกู้เมืองวูเจียได้ กลายเป็นเรื่องเล่าขานตราตรึงใจคนทั้งนคร
แม้แต่เจ้าเมืองยังต้องออกมาคารวะด้วยตน
วันฝังศพ ผู้คนหลั่งไหลมาอย่างเนืองแน่น มนุษย์นับหมื่นส่งเขาเป็นครั้งสุดท้าย
กระทั่งถึงวันที่ห้า ป่าไผ่ม่วงจึงกลับสู่ความสงบ
…
หน้าแท่นหลุมศพ บัดนี้มีเพียงเย่ฝานผู้เดียว คุกเข่านั่งเฝ้ากองไฟเล็ก ๆ เผากระดาษเงินกระดาษทองถวาย
“พี่ใหญ่…ข้าจะสืบต่อเจตจำนงของท่าน ปกป้องผู้คนทุกคนให้ได้
ข้าจะสังหารสิ้นสิ่งชั่วร้ายบนโลก ไม่ว่ามลทินสิ่งใด อสูรเผ่าพันธุ์ใด ต้องดับให้หมดสิ้น เพื่อให้โลกนี้กลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง”
เสียงเขาก้องกังวาน แน่วแน่ดังคำสาบานต่อสวรรค์พิภพ
ทว่าทันใด เสียงทุ้มห่างเหินก็ดังขึ้นเคียงข้าง—
“คิดได้ไม่เลว แต่หากจะปกป้องโลกนี้ เจ้าก็จำต้องมี ‘พลัง’ ในครอบครองใช่หรือไม่?”
เงาร่างบุรุษสวมงอบก้าวออกมาจากความมืด มิใช่ใครอื่น นั่นคือ หลี่เซวียน เอง!
เย่ฝานเบิกตา ร่างสั่นสะท้านยิ่งนัก เขาตกตะลึงกับการปรากฏตัวอันลี้ลับของอีกฝ่าย แต่ยังฝืนข่มอารมณ์ตอบกลับ “พวกเราสำนักหมัดเหล็กมีตำรามากพอให้ข้าเติบโต”
หลี่เซวียนส่ายหน้าเอ่ยเรียบ “สำนักหมัดเหล็กเล็กเกินไป แม้แต่เจ้าสำนักใช้เวลาทั้งชีวิต ยังเพียงฝึกกายชั้นหก เจ้าอยากทิ้งเวลาชีวิตไว้เพียงเท่านี้หรือ?”
พูดพลางควักเหรียญทองแดงจากอก สะบัดดีดใส่ไผ่ม่วงไกลลิบ
เสียงดังตูม! ตูม! … เสียงสนั่นต่อเนื่อง ไผ่นับสิบล้มโค่น ถูกเหรียญเพียงหนึ่งทะลุทะลวงอย่างง่ายดาย
เย่ฝานตาเบิกโพลง ม่านตาหดแคบ ร่างไม่อาจขยับ
เพียงเหรียญเดียว กลับมีอานุภาพเหนือชั้นกว่าผู้ฝึกกายชั้นห้าเสียอีก!
“บอกมา เจ้าจะเลือกหรือไม่” หลี่เซวียนเอ่ยเสียงเรียบ “บูชาข้าเป็นอาจารย์ ข้าจะสอนเจ้าวิชากระบี่อันล้ำลึก ประทานโอสถล้ำค่า มอบพลังให้เจ้าพิชิตปณิธาน”
เย่ฝานเพ่งมองเขาอย่างจริงจัง “เพราะเหตุใดจึงรับข้าเป็นศิษย์ เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน”
“เพราะมีผู้หนึ่งบอกข้า เขาค้นพบคนพิเศษ” หลี่เซวียนตอบ ดวงตาจับจ้องเย่ฝาน พริบตานั้น แผ่นข้อมูลหนึ่งลอยปรากฏต่อหน้า—
【ชื่อ】: เย่ฝาน
【พรสวรรค์】: ระดับสูงสุด
【สายเลือด】: ไม่มี
【ดวงชะตา】: หนึ่งในสี่ผู้แบกชะตาแห่งสวรรค์ อนาคตคือมหามาร
แค่เห็น หลี่เซวียนก็เลิกคิ้วสูงทันที—เดิมทีโลกนี้มีเพียงสี่ผู้แบกชะตาแท้ ๆ ตอนนี้เขาเก็บได้แล้วสาม (ฉินเยว่, ลู่ฉางเซิง, เย่ฝาน) เหลือเพียงอีกหนึ่งเท่านั้น
อีกทั้งซ่งเสี่ยวเหม่ยยังเป็นหนึ่งในห้าผู้พิทักษ์ แสดงว่าดวงชะตาที่คู่ขนานย่อมมีห้าคน
ในใจหลี่เซวียนพลันตัดสินแน่วแน่ ว่าจะต้องตามหาศิษย์อีกหนึ่งให้ครบ
เขาเอ่ยเนิบ ๆ “ตัดสินใจเสียเถิด โอกาสคารวะเป็นศิษย์ของข้า มิได้มีแก่ใครง่าย ๆ”
เย่ฝานนิ่งนาน ก่อนถาม “ท่าน…เกี่ยวข้องกับพี่ใหญ่ของข้าหรือไม่?”
หลี่เซวียนกล่าวเสียงเรียบ “เจ้าคิดอย่างไรก็แล้วแต่”
“ท่านพูดถึงโอสถ…คืออะไร?” เย่ฝานถามต่อ
หลี่เซวียนพลิกมือเผยขวดโอสถขาวเล็ก เปิดออกกลิ่นหอมโอสถลอยซ่าน
“นี่คือโอสถฝึกกายเหนือกว่าโอสถโลหิต ใช้เร่งพลังบ่มเพาะได้”
พร้อมหยิบอีกสิบกว่าขวดอธิบาย “นี่คือโอสถบำรุงอวัยวะ โอสถชำระไขกระดูก โอสถรักษาบาดแผล และโอสถยืดอายุ…”
เย่ฝานถึงกับอึ้งงัน เขาไม่เคยเห็นสิ่งล้ำค่าเช่นนี้มาก่อน
หลี่เซวียนยิ้มบาง “ทีนี้ล่ะ ตัดสินใจได้หรือยัง”
เย่ฝานพยักหน้าแน่วแน่ ความเชื่อมั่นในใจคล้ายพี่ใหญ่สะท้อนออกมา เขาคุกเข่าลง ทำความเคารพ “ข้าน้อยเย่ฝาน คารวะอาจารย์”
เสียงก้องในใจหลี่เซวียนดังขึ้นทันใด—
【ติ๊ง! เจ้ารับศิษย์พรสวรรค์สูงสุด ได้รางวัล: พรสวรรค์ธรรมชาติ】
【ติ๊ง! ศิษย์เจ้าคือผู้แบกชะตาแห่งสวรรค์ ได้รางวัลเพิ่มเติม: ภูมิคุ้มกันพิษและโรค】
หลี่เซวียนหัวใจพลันพองโต เก็บซ่อนความยินดีมิอยู่—ศิษย์เพิ่มขึ้นอีกหนึ่ง นับเป็นโชคหล่นสู่มือโดยแท้
เขาเปิดแผงข้อมูลตนทันที—
หลี่เซวียน: พรสวรรค์ยอดเยี่ยม
ร่างกาย: ฝึกกายชั้นเก้า
รากวิญญาณ: รากสายฟ้าระดับกลาง
ความสามารถ: กระบี่ดาว, ธนูเทพ, ศิลปะเมฆา, การหลอมโอสถ, การวาด, การครัว…
ศิษย์: เย่ฝาน, ซ่งเสี่ยวเหม่ย, ฉินเยว่, ลู่ฉางเซิง
เขามองศิษย์ใหม่ตรงหน้าที่ก้มศีรษะให้ตน ใบหน้าเขาเผยยิ้มกว้างอย่างไม่อาจห้าม—นี่คือการเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่โดยแท้!
…..
(จบตอน)