ตอนที่ 62 เย่ฝานกับโชคชะตาอันบังเอิญ
ภายในสำนักคุ้มกันไป๋อวิ๋น
หลี่เซวียนถือพู่กันในมือขวา วาดลงบนกระดาษขาว อาศัยประสบการณ์จากร่างแยกโลหิตถ่ายทอดกลับมา จึงค้นพบว่าพรสวรรค์ “สื่อสารด้วยใจ” ของตน สามารถช่วยเสริมพลังบ่มเพาะได้
การสื่อสารด้วยใจนี้ ทำให้เขาส่งผ่านทั้งความรู้และความเข้าใจต่อกระบี่ไปยังศิษย์ทั้งหลายได้โดยง่าย นับเป็นพลังวิเศษอันทรงอานุภาพ
ครั้งก่อนที่ร่างแยกสามารถฝากความเข้าใจลงในภาพวาด ก็เพราะอาศัยพลังนี้เอง
หลี่เซวียนย่อมทำได้เช่นกัน แต่ครั้นเริ่มวาด กลับเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น—กระดาษขาวแตกออก เกิดรอยร้าวนับสิบสาย
“น่าเสียดาย…”
เขาเผากระดาษที่เสียหายทิ้ง หยิบแผ่นใหม่ขึ้นมาด้วยคิ้วที่ขมวดแน่น
“พรสวรรค์กระบี่ของข้าแข็งกล้าเกินไป ความเข้าใจใน กระบี่ดารา ลึกซึ้งยิ่ง ทำให้กระดาษธรรมดามิอาจรองรับได้
ตรงกันข้าม ร่างแยกที่สืบเพียงเศษเสี้ยวพลัง จึงสามารถฝากความเข้าใจลงไปในกระดาษได้”
เขาวิเคราะห์อย่างชัดเจน พลางครุ่นคิดว่าควรใช้กระดาษชนิดใด
ตามที่เขาเคยได้ยินมา เหล่าผู้ฝึกเซียนมักปลูก “ข้าววิญญาณ” เพื่อนำมาทำเป็นกระดาษวิญญาณ อันทนทานต่อการบรรจุพลังยิ่งนัก เหมาะสำหรับเขียนหรือวาดความเข้าใจลงไป
“คราวหน้าให้ร้านค้าจัดหากระดาษวิญญาณมา ตอนนี้ก็ลองฝากความเข้าใจเพียงเล็กน้อยลงไปก่อน…หรือว่าข้าจะลองใช้ ผนึก ดูสักที”
หลี่เซวียนคือปรมาจารย์ผนึกโลหิต เรื่องผนึกย่อมชำนาญที่สุด
คิดได้ก็ลงมือทันที เขาหยิบพู่กัน วาดลงบนกระดาษอย่างสงบ ใช้พลังสื่อสารด้วยใจถ่ายทอดความเข้าใจในวิชาผนึกลงไป
ครั้งนี้ราบรื่นยิ่ง เขาสามารถฝากความเข้าใจได้โดยง่าย กระทั่งเสริมพลังผนึกเข้าไปในภาพได้มากขึ้นเรื่อย ๆ
กินเวลาสองชั่วยามเต็ม จึงวาดเสร็จสิ้น กลายเป็นภาพสตรีงดงามหนึ่งนาง
“ฮึ่ก…สิ้นเปลืองพลังไม่น้อย แต่ก็สำเร็จสมบูรณ์แล้ว”
ภาพที่เขาวาด คือ ฉินเยว่ กำลังถือปิ่นโตอาหาร เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใสใต้แสงอรุณแรกยามเช้า
ผิวพรรณขาวเนียน ร่างอรชร ดวงตากลมโตใสกระจ่างดุจหยกขาว งดงามน่าเอ็นดูนัก
หลี่เซวียนมองผลงานก็พยักหน้าพอใจ “ไม่เลว…รอให้ฉินเยว่กลับมาแล้วจะมอบให้เป็นของขวัญ”
เขาม้วนภาพเก็บเข้ากล่อง แล้วกลับไปยังห้องใต้ดิน กินโอสถชั้นเลิศ โอสถปรับอวัยวะ หนึ่งเม็ด จากนั้นนั่งเพ่งพลังโลหิตต่อทันที
…
เวลาเคลื่อนสู่ยามโพล้เพล้
บนถนนในนครไป๋อวิ๋น
ฉินเยว่, ซ่งเสี่ยวเหม่ย และซิ่งเอ๋อร์ เดินกลับด้วยกัน พลางสนทนาเรื่องวาดภาพ
“ฝีมือพี่ซิ่งเอ๋อร์ช่างยอดเยี่ยมนัก หากข้าได้เรียนต่อเนื่องสักหน่อย ก็คงวาดงดงามได้เช่นกัน” ซ่งเสี่ยวเหม่ยเอ่ยพลางยิ้ม
“แน่นอนสิ ข้าเรียนมากว่ายี่สิบสามปีแล้ว ฝีมือสูงยิ่ง กระทั่งเก่งกว่าวิชาผนึกของข้าเสียอีก” ซิ่งเอ๋อร์กล่าวอย่างมั่นใจ
“เช่นนั้น ข้าจะนำเคล็ดลับนี้ไปสอนท่านอาจารย์ได้หรือไม่ ข้าหมายถึงวันนี้เลย ข้าอยากช่วยท่านอาจารย์เรียนรู้ให้เร็วขึ้น” ฉินเยว่ถามอย่างไม่กล้า
ซิ่งเอ๋อร์ถอนหายใจ “เจ้าช่างใส่ใจหลี่เซวียนนัก เพิ่งเรียนได้นิดเดียวก็คิดถึงเขาแล้ว”
“ท่านอาจารย์ช่วยเหลือเรามามาก ข้าย่อมอยากตอบแทนบ้าง” ฉินเยว่ตอบเสียงเบา
“ก็ได้ เช่นนั้นข้าจะไปด้วย จะได้ช่วยแก้ไข หากเจ้าสอนผิด”
ฉินเยว่ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “ก็ดีเหมือนกัน”
ซิ่งเอ๋อร์ยิ้มบาง แต่ลึกในใจก็ตื่นเต้นยิ่ง
ครั้งก่อนถูกหลี่เซวียนว่าเป็น “รูปร่างบิดเบี้ยว” ทำให้นางเจ็บใจไม่หาย ครานี้นางตั้งใจจะวางท่าเป็นอาจารย์หญิงเหนือกว่า แล้วสอนเขาให้ได้!
แค่คิดว่าหลี่เซวียนผู้เย็นชาอัจฉริยะ จะต้องเรียกตนเองว่า “อาจารย์หญิง” ใจของซิ่งเอ๋อร์ก็เต้นแรงไม่เป็นส่ำ
ทั้งสามเดินถึงสำนักคุ้มกันไป๋อวิ๋น เคาะประตูห้องหลี่เซวียน
“เข้ามาเถิด”
หลี่เซวียนเพิ่งก้าวขึ้นมาจากห้องใต้ดิน จึงเรียกให้นางทั้งสามเข้ามา
“ท่านอาจารย์ นี่คือหยดไฟวิญญาณที่ได้มาวันนี้เจ้าค่ะ”
ฉินเยว่วางขวดเล็กลงบนโต๊ะ ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวังคำชม
หลี่เซวียนรับมา พยักหน้า แล้วส่งกล่องภาพวาดให้ “เจ้าทำได้ดี นี่คือรางวัลที่ข้ามอบให้”
“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านอาจารย์!”
ฉินเยว่รับกล่องด้วยมือสั่น ดวงตากลมโตโค้งดุจพระจันทร์เสี้ยว ความสุขเอ่อท้นเต็มหัวใจ เพราะนี่คือของขวัญแรกในชีวิต แถมยังมาจากอาจารย์ที่นางเคารพที่สุด
ซ่งเสี่ยวเหม่ยมองด้วยความอิจฉา แก้มป่องไม่พูดไม่จา แต่สายตากลับมองหลี่เซวียนเขม็ง
ถูกศิษย์น้อยจ้องเคือง ๆ หลี่เซวียนเพียงลอบยิ้ม ก่อนเอ่ยปลอบ “คราวหน้าข้าจะวาดให้เจ้าบ้าง”
ซ่งเสี่ยวเหม่ยเปลี่ยนจากหม่นหมองเป็นยิ้มสดใสทันที “ขอบพระคุณท่านอาจารย์!”
ด้านหนึ่ง ซิ่งเอ๋อร์มองทั้งคู่พลางส่ายหัวในใจ—เพียงภาพวาดไม่กี่ใบก็ทำให้ยินดีถึงเพียงนี้ แสดงให้เห็นว่าหลี่เซวียนมีที่ทางสูงใหญ่เพียงใดในหัวใจของพวกนาง
พลันเสียงแจ้งเตือนกลไกดังขึ้น
【ติ๊ง! ศิษย์ของท่าน เย่ฝาน ประสบเคราะห์แล้วกลับกลายเป็นโชคดี พลังพุ่งพรวดถึงฝึกกายชั้นสี่】
【ติ๊ง! ท่านได้รับรางวัลสองประการ กำลังจัดส่ง…】
หัวใจหลี่เซวียนพลันเต้นแรง รีบโบกมือไล่ศิษย์หญิงออกไป “พวกเจ้ากลับไปก่อนเถิด ข้ามีธุระเล็กน้อย”
“เจ้าค่ะท่านอาจารย์”
ฉินเยว่และซ่งเสี่ยวเหม่ยออกไปโดยว่าง่าย มีเพียงซิ่งเอ๋อร์ที่ยังอึดอัดใจ เพราะยังไม่ได้สอนอะไร แต่ก็จำต้องตามออกไป
ครั้นกลับถึงห้องเล็กของตน ซิ่งเอ๋อร์บ่นพึมพำ “ยังไม่ทันได้สอนสักคำ ก็ถูกไล่ออกมาเสียแล้ว”
“ท่านอาจารย์มีธุระ พวกเราย่อมไม่อาจรบกวน” ฉินเยว่รีบแก้ต่างแทน
“จริง ๆ รอให้ท่านอาจารย์ว่าง ค่อยไปหาก็ได้” ซ่งเสี่ยวเหม่ยพยักหน้าเสริม
“เอาเถิด อย่างไรเสีย วันหนึ่งข้าก็จะได้สอนเขาแน่…แค่ก ๆ” ซิ่งเอ๋อร์เผลอพูดสิ่งที่คิดออกมา จึงรีบกระแอมกลบเกลื่อน
นางหันไปเร่งเร้าฉินเยว่ “รีบเปิดภาพดูสิ ระวังจะวาดไม่งาม”
ฉินเยว่ว่ายิ้มหวาน “ต่อให้ไม่งาม ข้าก็ดีใจอยู่ดี เพราะเป็นของที่ท่านอาจารย์มอบให้”
ซิ่งเอ๋อร์ส่ายหน้าเบา ๆ “เจ้านี่ทั้งโง่ทั้งน่ารักจริง ๆ”
นางเองก็อยากเห็นเช่นกัน “เร็วสิ เปิดดูเถิด!”
…
(จบตอน)