ตอนที่ 64 ตกใจกลัว
ฉับพลัน!
ความทรงจำผุดขึ้นมา ภาพในสมองของหลี่เซวียนฉายให้เห็นฉากที่ร่างแยกโลหิตหลายตนดับสิ้นก่อนหน้านั้น
พวกมันกำลังเร่งไปยังหมู่บ้านจ้าวเจีย ระหว่างทางบนภูเขาซึ่งห่างหมู่บ้านเพียงไม่กี่ร้อยเมตร ทันใดร่างแยกหนึ่งก็ดับสิ้นลง
ถัดมา—ร่างแยกที่สองสิ้นไป ร่างที่สาม ร่างที่สี่…
ร่างแยกโลหิตตายลงอย่างไร้สัญญาณเตือน มิได้เห็นศัตรู มิได้รู้สึกถึงพิษใด ๆ
พวกมันราวกับถูกสังหารอย่างลึกลับ ไม่มีที่มาที่ไป
ทว่าหลังจากหลี่เซวียนดูความทรงจำเหล่านั้น กลับคล้ายจับเงื่อนงำเล็กน้อย
เมื่อไม่พบศัตรู ร่างแยกเลือกกระจายตัว แต่ก็ยังถูกฆ่าตายทีละตน
ในวินาทีที่ร่างแยกสุดท้ายกำลังจะสิ้นสติ พลันเห็นเส้นควันดำริบหรี่กระเพื่อมอยู่กลางอากาศ
คล้ายมีศัตรูไร้รูปร่างซ่อนตัวอยู่ คอยสังหารร่างแยกโลหิตทีละตน ศัตรูนั้นยังสามารถเหาะเหิน สังหารคนโดยไร้สุ้มเสียง
“หรือว่าจะเป็นสิ่งประหลาด? ภูตผี? อสูรมาร? หรือแท้จริงแล้วคือสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ลึกลับ?”
หลี่เซวียนขมวดคิ้วแน่น รู้สึกว่าบริเวณหมู่บ้านจ้าวเจียอันตรายยิ่งนัก ใจครุ่นคิดว่าควรส่งร่างแยกไปอีกหรือไม่
“ช้าก่อน อย่าเพิ่งส่งร่างแยกไป รีบหาความจริงก่อนว่าเป็นสิ่งใดที่สังหารร่างแยกเหล่านั้นได้”
เขานึกถึงซิ่งเอ๋อร์ คิดจะหาหนังสือบันทึกของผู้บำเพ็ญเซียนจากนาง เผื่อจะมีข้อมูลเกี่ยวกับสิ่งนี้
พร้อมกันนั้นเขาก็ส่งคำสั่งใหม่ ให้ร่างแยกบางตนที่ว่างเว้นภารกิจออกเสาะหาหนังสือในหอหนังสือใหญ่ของแต่ละเมือง ค้นหาข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับผู้บำเพ็ญเซียน
…
ป่าใบไม้ร่วง
ร่างแยกโลหิตห้าตนกำดาบเหล็กแน่น แววตาเย็นยะเยือกจับจ้องนักโทษผู้มีใบหน้าเต็มไปด้วยฝ้ากระ
“อู๋หม่าจื่อ เจ้ายอมมอบตัว หรือจะให้พวกข้าตัดหัวเจ้าไปส่ง?”
“ข้า…”
อู๋หม่าจื่อตัวสั่นระริก เห็นแววตาเย็นชาของร่างแยกแต่ละตนก็รู้ หากกล้าขัดขืน ศีรษะคงหลุดจากบ่าแน่ จึงรีบยกมือยอมแพ้
“ข้าขอยอม ข้ายอมไปเข้ารับโทษต่อทางการ”
“เช่นนั้นก็ดี”
ร่างแยกหมายเลขเจ็ดพันกล่าวเสียงเย็น ก่อนจะมัดแขนอีกฝ่ายแล้วลากออกจากป่า
ในเวลาเดียวกัน ร่างแยกทั้งห้าก็รับคำสั่งจากหลี่เซวียน หันมาสอบถามนักโทษ
“แถบนี้มีร้านหนังสือแห่งใดบ้าง โดยเฉพาะร้านที่เก็บตำราผู้บำเพ็ญเซียน?”
“ร้าน…หนังสือ?”
อู๋หม่าจื่อตกใจเล็กน้อย แต่พอเห็นสายตาเย็นชาทั้งห้าคู่ รีบตอบลนลาน “มีก็แต่หมู่บ้านกู่เยวี่ยน ที่นั่นมีร้านหนังสือโบราณ สะสมตำรามากมาย แม้ตำราผู้บำเพ็ญเซียนก็มีอยู่บ้าง ท่านทั้งหลายไปที่นั่นได้”
“หมู่บ้านกู่เยวี่ยน? ใช่หมู่บ้านที่เราล่าตัวเจ้าแล้วผ่านมาใช่หรือไม่?”
“ใช่ ใช่แล้วขอรับ!”
“ไป!”
ร่างแยกหมายเลข 7000 เอ่ยสั้น ๆ แล้วลากนักโทษเร่งมุ่งหน้าไปทางหมู่บ้านกู่เยวี่ยน
อู๋หม่าจื่อแม้เพียงถูกมัดมือ ยังวิ่งได้ แต่ไม่นานก็เหนื่อยหอบจนตามไม่ทัน—ร่างแยกแต่ละตนเร็วปานสายฟ้า สะท้อนให้เห็นพลังที่เหนือกว่าเขาไกลนัก
“ข้าแค่ลักขโมยเงินเล็กน้อย เหตุใดถึงต้องส่งพวกนักล่าที่โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้มาตามจับ ข้ายังต้องเจอถึงห้าคนพร้อมกัน ช่างอับโชคสิ้นดี!”
อู๋หม่าจื่อบ่นอุบในใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
ทั้งหกวิ่งไปได้ครู่หนึ่ง ก็พบขบวนเกวียนจอดขวางทาง หัวหน้าขบวนร้องเตือนเสียงดัง
“ท่านทั้งหลาย อย่าไปต่อเลย! ข้างหน้าหมู่บ้านกู่เยวี่ยนเกิดเหตุแล้ว!”
“เหตุใด?” ร่างแยกถาม
“ฝูงหมาป่าดำกว่าร้อยตัว นำโดยสัตว์ร้ายกลายพันธุ์—ราชา หมาป่าดำ กำลังบุกหมู่บ้าน!”
คำตอบทำให้สายตาร่างแยกหรี่ลงทันที “ขอบคุณสำหรับข่าวสาร” ว่าแล้วทั้งห้าก็เร่งฝีเท้าเร็วขึ้น
“อย่า! ข้าไม่ไปนะ ที่นั่นมีสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ อันตรายเกินไป!”
อู๋หม่าจื่อตกใจจนหน้าเสีย ร้องลั่นไม่อยากไปต่อ แต่ทันใดคมดาบเย็นเฉียบก็วางแนบคอ
“เอ่ยอีกคำเดียว ข้าจะตัดหัวเจ้า”
อู๋หม่าจื่อหน้าซีดเผือด ปิดปากเงียบทันที
…
หมู่บ้านกู่เยวี่ยน
เสียงหอนของหมาป่าดังระงม
ชาวบ้านรวมตัวกันที่ปากหมู่บ้าน ประตูไม้เก่าแก่ถูกหมาป่าถล่มใกล้พังลงทุกขณะ แววตาหมู่บ้านเต็มไปด้วยสิ้นหวัง
“เจ้าหน้าที่จะมาทันหรือไม่?”
“อีกหนึ่งชั่วยามก็ถึงแล้ว…”
“ช้าเกินไป! เราคงไม่เหลือแล้ว!”
สิ้นเสียงสิ้นหวัง เสียงร้องตื่นก็ดังขึ้น “มีคนมา! แข็งแกร่งยิ่งนัก! เพียงพริบตายิงธนูสังหารหมาป่าดำห้าตัวแล้ว!”
ชาวบ้านเงยหน้ามองก็แทบไม่เชื่อสายตา—บุรุษสวมผ้าคลุมดำห้าคนกรูกันเข้ามา ฝีมือธนูรวดเร็วแม่นยำราวสายฟ้า
ลูกธนูพุ่งราวดาวตก หมาป่าดำล้มตายราวใบไม้ร่วงเพียงชั่วครู่
เมื่อพวกเขาทิ้งธนูแล้วชักดาบคู่ตรงเข้าสู่ฝูงหมาป่า ท่วงท่ารวดเร็วราวพายุบุกตัดฉีกสังหารไม่หยุด ราวกับเครื่องจักรสังหารที่ไม่มีวันหยุดยั้ง
ไม่นานนัก หมาป่าดำกว่าร้อยตัวก็ถูกฆ่าไปหมดสิ้น
…
“ไม่ใช่ว่ามีสัตว์ร้ายกลายพันธุ์หรือไร? เหตุใดไม่เห็น?” ร่างแยกคนหนึ่งกล่าวพลางกวาดตาไปรอบ
“เอ่อ…”
เสียงไอแห้ง ๆ ดังขึ้นตรงหน้า—หัวหน้าหมู่บ้านเพิ่งวิ่งออกมา เห็นร่างราชาหมาป่าดำถูกฟันตายอยู่แทบเท้าเหล่าร่างแยก เขาแทบสำลักน้ำลาย
“ท่านทั้งหลาย…นั่นแหละราชาสัตว์ร้ายกลายพันธุ์…ท่านทั้งหลายสังหารมันไปแล้ว”
“หืม? อ่อนแอเช่นนี้หรือ ข้านึกว่าเป็นหมาป่าดำธรรมดาเสียอีก” ร่างแยกตอบอย่างใสซื่อ
หัวหน้าหมู่บ้านได้ยินแทบอยากร้องไห้—นั่นคือสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ราชา ที่ปกครองหมาป่าดำทั้งฝูงเชียวนะ!
แต่ในสายตาผู้แข็งแกร่งเหล่านี้ กลับไม่ต่างอะไรจากหมาป่าธรรมดาตัวหนึ่ง
…
(จบตอน)