ตอนที่ 7 คำพยากรณ์
คนที่ออกไปกลับยังไม่หวนมา ข่าวร้ายนี้ทำให้ทุกผู้ใจหนักอึ้ง
สิ่งที่ห่าวต้าต้าเตาหวั่นเกรงที่สุดคือ พวกเขาอาจเผชิญเข้ากับทหารหลบหนี ซึ่งในเขาลวี่เหลียงแห่งนี้มีมากมาย ล้วนหันเหไปเป็นโจรร้าย ฆ่าคนปล้นชิงไม่เลือกหน้า
ขณะเขากำลังขมวดคิ้วครุ่นคิด ก็มีชายคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบมาจากทางแท่นยก สีหน้าตื่นตระหนก พอเห็นเว่ยเฉิงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
สายตาของชายผู้นั้นเต็มไปด้วยความเกรงกลัว ไม่เหลือแววไมตรีหรือถ้อยคำสุภาพดังเมื่อวาน มีเพียงความหวาดหวั่นต่ำต้อยปะปนความสะทกสะท้าน
เขารีบโค้งกายคำนับเว่ยเฉิง ก่อนหันไปเอ่ยกับห่าวต้าต้าเตา “ลุงต้าต้าเตา…คนจากข้างล่างภูเขามาถึงแล้ว พวกมันจับคนของเราไว้”
ห่าวต้าต้าเตาชะงักกึก
ชายผู้นั้นเอ่ยต่อ “พวกเขามาตามหาคน บอกให้เราส่งมอบ ไม่เช่นนั้นจะฝังร่างชาวบ้านทั้งหมู่บ้านไปพร้อมกัน”
“คนอันใดถึงได้อวดอ้างยโสเช่นนี้!” ห่าวต้าต้าเตาโกรธจัด ตวาดลั่น
ชายคนนั้นเหลือบมองเว่ยเฉิง แล้วชำเลืองไปที่รัดเอวหยกข้างกายเว่ยเฉิง กลืนน้ำลายฝืดเฝื่อน กล่าวเสียงสั่น “เป็น…เป็นตระกูลเว่ยของท่านเว่ย พวกเขาบอกว่ามาจากสกุลใหญ่เหอทาง—เว่ยกงกับเว่ยเหวิน ท่านลุงของท่าน เป็นบุตรแห่งตระกูลผู้ทรงภูมิธรรมในแคว้นเหอตง”
“ตระกูลเว่ยหรือ?” ห่าวต้าต้าเตาและเว่ยเฉิงอุทานพร้อมกัน
ทันใดนั้นทุกสายตาล้วนหันมาจับจ้องเว่ยเฉิง—มาเป็นคนสกุลเว่ยพอดี แล้วเขาเองก็นามสกุลเว่ยอีกด้วย ช่างบังเอิญยิ่งนัก!
ไม่ผิดเพี้ยน ชายคนนั้นก็ทรุดกายลง คุกเข่าแทบเท้าเว่ยเฉิง ตัวสั่นกลัวพลางร่ำร้อง “คุณชายเว่ย ข้าน้อยตาไม่ถึง ขอท่านกรุณาไปขอร้องแทน ปล่อยน้องข้าทั้งสองด้วยเถิด พวกเขามิได้ตั้งใจจะก้าวร้าวเลยจริง ๆ”
เว่ยเฉิงถึงกับอึ้งไปทันที
ห่าวต้าต้าเตาถึงแม้ตกใจในฐานะชาติกำเนิดของเขา แต่เมื่อนึกถึงคนในตระกูลยังถูกจับอยู่ ก็รีบถาม “แล้วสองคนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง—เจ้าครึ่งชั่งกับแปดเหลี่ยง?”
ชายคนนั้นร่ำไห้ตอบ “ครึ่งชั่งโง่เง่า อยากเอาเสบียงไปแลก…แลกคุณชายเว่ย จึงถูกพวกมันจับหักขา ส่วนแปดเหลี่ยงรีบวิ่งเข้าห้าม ก็ถูกฟาดแขนหักเช่นกัน”
ห่าวต้าต้าเตาได้ยินดังนั้นก็ทอดถอนใจยาว เหลือบตามองเว่ยเฉิงด้วยรอยยิ้มขื่น “ข้าเคยบอกแล้วว่า พวกเขาสักวันต้องก่อเรื่อง” เอ่ยเบา ๆ ก่อนพูดต่อ “คุณชายเว่ย เกรงว่าต้องรบกวนท่านไปอธิบายสักหน่อย ครึ่งชั่งกับแปดเหลี่ยงมิได้ตั้งใจล่วงเกินจริง ๆ เพียงเพราะหิวโหยจึงพลั้งพลาด”
เว่ยเฉิงพลันนึกย้อนถึงภาพวันแรกที่มาถึงโลกนี้—เรือนโบราณและหญิงสาวผู้หนึ่งในชุดไว้ทุกข์ผุดขึ้นในใจ…
เสียงห่าวต้าต้าเตาทำให้เขาสะดุ้งตื่นจากความคิด
เขาสีหน้าครุ่นหนัก แต่ก็พยักหน้ารับ “ข้าจะไปดูก่อนก็แล้วกัน”
แท้จริงเขาไม่อยากกลับไปเลย เพราะไม่มีความทรงจำใดของร่างเดิม ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวตนเก่าคือผู้ใด แม้ดวงวิญญาณเขาจะเข้ามาครอบงำ แต่รูปโฉมทั้งสิ้นก็เหมือนร่างนั้นทุกประการ เว้นเพียงเส้นผมยาวหาได้มีอย่างอื่นให้สืบต่อ
แม้ใจสั่นพรั่นพรึง แต่สิ่งที่ต้องเผชิญ ก็หนีไม่พ้นอยู่ดี
เมื่อจางจ้งจิ่งกับอาเหนิงรู้ข่าว ต่างก็ตามมาด้วย ทั้งหมดลงไปถึงเชิงเขาพร้อมกัน
เพียงก้าวพ้นแท่นยก ภาพกองทัพคนจำนวนหนึ่งก็กำลังจ้องพวกเขาอย่างดุดัน
บุรุษผู้นำหน้าหน้าตาคมสัน มีเคราเรียงรายใต้คาง รูปโฉมองอาจน่าเกรงขาม สวมอาภรณ์นักปราชญ์ คาดกระบี่สามฉื่อประดับเอว
เมื่อแลเห็นเว่ยเฉิง เขาก็รีบกระโดดลงจากหลังม้า แววหน้าปรากฏยินดี ประสานมือคารวะเอ่ย “จงเต้า เหตุใดเจ้าต้องทำถึงเพียงนี้ รีบกลับไปเถิด บิดาของเจ้านอนไม่หลับกินไม่ได้ถึงสามวันสามคืนแล้ว”
เว่ยเฉิงไม่รู้จักชายผู้นั้นแม้แต่น้อย จึงขมวดคิ้วตอบเสียงเรียบ “ข้าไม่กลับ ปล่อยคนของพวกเราก่อน”
เว่ยกงดูจะคาดไว้ก่อนแล้ว จึงตอบด้วยเสียงหนักแน่น “จงเต้า พี่ใหญ่มีคำสั่ง ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องพาเจ้ากลับไปให้ได้”
เว่ยเฉิงเห็นอีกฝ่ายเคารพตนอยู่ไม่น้อย จึงรวบรวมกำลังใจ แสร้งทำเป็นใจเย็นตอบกลับ “กลับไปบอกเถิด ว่าข้าอยู่ที่นี่ดี ไม่คิดกลับไปในเร็ววัน รอให้ถึงคราวเหมาะสม ข้าย่อมกลับไปเอง”
“คราวเหมาะสม?” เว่ยกงขมวดคิ้ว แนวคำที่จะพูดก็กลืนหาย เหลือแต่แววกังวลในดวงตา
เว่ยเฉิงฉวยโอกาสตอบต่อ “ใช่แล้ว การที่ข้าหนีออกมาก็มีแผนของตน บอกพวกเขาอย่าได้เป็นห่วง”
เว่ยกงมองเขาแล้วแววตาฉายแสงลังเล เขาก้าวมาข้าง ๆ กระซิบเบา “จงเต้า เรื่องนั้นหาได้ง่ายดายอย่างเจ้าคิดไม่ ตระกูลเหอรุ่งเรืองดังสุริยัน สิ่งที่บิดาอุปถัมภ์ทำไปก็เพื่อสละเบี้ยคุ้มขุน”
คำอธิบายนี้ทำให้เว่ยเฉิงเข้าใจสภาพบ้านเมืองชัดขึ้น บัดนี้ตระกูลเหอครองอำนาจในราชสำนัก กำจัดผู้ไม่เห็นพ้อง บังคับบังตาทั้งแผ่นดิน
ขณะนี้เหอจิ้นยังไม่ฟังคำยุของหยวนเส้า ต้งเจ๋อก็ยังไม่เข้าราชธานี ทว่าตระกูลใหญ่ทั้งหลายกลับลำบากยิ่ง เหอจิ้นนั้นฐานะต่ำต้อยมาแต่เดิม มีใจอาฆาตผู้มั่งคั่ง นอกจากปราบขันทีแล้ว ยังเข่นฆ่าขุนนางเฒ่าจำนวนมาก
บิดาเดิมของร่างนี้ก็มียอดศิษย์และสหายหลายคนที่ตกเป็นเหยื่อ
“ยามนี้ก็เข้าสู่เดือนเจ็ดแล้ว…เช่นนั้นต่อไป…” เว่ยเฉิงพึมพำในใจ ไม่อาจแน่ใจเส้นทางประวัติศาสตร์ว่าจะดำเนินไปเช่นไร
หากตามธรรมชาติแล้ว เดือนแปดเหอจิ้นจะถูกขันทีลอบฆ่า จากนั้นหยวนเส้าหยวนจะนำทัพเข้ากวาดล้างขันที ฮ่องเต้หนีรอดไปอยู่ในอุ้งมือของต้งเจ๋อ และนั่นคือฉากเปิดม่านแท้จริงของสามก๊ก
เว่ยกงเห็นเขาพึมพำก็ฉุกคิดขึ้น—ตระกูลเว่ยนั้นมีบุตรสองคน คนพี่ชื่อเสียงเลื่องลือ แต่แท้จริงแล้วคนน้องเว่ยจงเต้านี่แหละคือเทพในร่างเด็กน้อย หาไม่แล้วจะอภิเษกกับบุตรีตระกูลไซ่ได้อย่างไร
“จงเต้า เจ้าวางแผนอะไรอยู่หรือไม่?” เขาถามอย่างระแวด
เว่ยเฉิงส่ายหน้าเล็กน้อย แต่สบตากลับไปพลางเอ่ยเสียงต่ำที่มีเพียงเขาสองได้ยิน “เกรงว่าในราชธานีจะเกิดมหาวิปโยค เจ้าจงรีบแจ้งตระกูลเว่ยทั้งหลายให้หาทางถอนตัว อย่าให้พลอยบาดเจ็บตาย”
“นี่…”
เว่ยเฉิงเร่งย้ำ “เหอจิ้นทำเกินพอดี ต้องรับกรรมแน่ เขาตายเมื่อไร—แผ่นดินก็สั่นสะเทือนเมื่อนั้น”
“อะไรนะ?!” เว่ยกงถึงกับตะลึงเผลอร้องออกมา ก่อนรีบยกมือปิดปากตัวเอง มองเว่ยเฉิงด้วยแววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
แต่เว่ยเฉิงไม่กล่าวสิ่งใดต่อ เพียงแหงนหน้าสั่งชายร่างใหญ่ที่จับครึ่งชั่งกับแปดเหลี่ยง “ปล่อยคน”
เหล่าชายฉกรรจ์เหลือบมองกันไปมา สุดท้ายก็หันไปรอคำสั่งเว่ยกง
เว่ยกงเพ่งมองเว่ยเฉิงอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดก็โบกมือให้ปล่อย
เว่ยเฉิงเห็นดังนั้นก็หันหลังทันที เอ่ยเพียง “กลับไปเถิด อย่าได้รบกวนข้าอีก”
เว่ยกงยังมัวครุ่นคิดถึงคำพยากรณ์เรื่องเหอจิ้น พลันเงยหน้าขึ้นจะพูดต่อก็เห็นเพียงแผ่นหลังเว่ยเฉิงกำลังขึ้นแท่นยกไปแล้ว
เขารีบตะโกนตาม “จงเต้า! สะใภ้พี่ถูกส่งคืนไปยังตระกูลไซ่แล้ว!”
เว่ยเฉิงก้าวชะงัก ภาพสตรีในชุดไว้ทุกข์แวบขึ้นในใจ เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบเสียงขรึม “ข้ารู้แล้ว เจ้าไปเถิด”
เว่ยกงยืนมองแผ่นหลังเขาอย่างกลัดกลุ้ม ครู่หนึ่งก็ถอนหายใจยาว หันกลับไปถามห่าวต้าต้าเตา “พวกเจ้าเป็นชาวบ้านที่ใด?”
ห่าวต้าต้าเตาตอบเสียงสั่น “ข้าน้อยแต่เดิมเป็นเพียงผู้เช่าที่ดินตระกูลเฉินในเหลียงเหอ เมื่อกองโจรกับทหารก่อความวุ่นวาย จึงหนีมาอยู่ที่นี่”
เว่ยกงประสานมือไพล่หลัง พยักหน้าเบา ๆ “ที่แท้ก็เป็นคนตระกูลเฉิน เช่นนั้นก็ดี อยู่ที่นี่ต่อไปเถิด จงดูแลคุณชายรองให้อย่างดี สิ่งใดขาดแคลน ภายหน้าจะมีผู้ส่งมาให้”
ห่าวต้าต้าเตาไม่กล้าขัด รีบคำนับรับคำแทนชาวบ้านทั้งสิ้น
(จบตอน)