ตอนที่ 39 โจมตีถึงยอดผา
เว่ยเฉิงคิดเรื่อง “หมักเหล้า” มานานแล้ว ทั้งก่อนและหลังการข้ามกาลเวลา
เขามักต้องใช้เหล้ากลั่นล้างอุปกรณ์หรือสกัดตัวยา แต่สุราที่ขายทั่วไปมักมีสารแต่ง แม้ไม่อันตรายต่อร่างกาย ทว่าทำให้ “พลังยา” หดหายไปส่วนหนึ่ง
เขานึกถึงบทสนทนากับพ่อ—ทุกอย่างในโลกเปลี่ยนไปตามกาล คุณค่าจริงบางอย่างกลับลดลง เหมือนไก่สมัยนี้ที่ถึงเป็นไก่เหมือนกัน แต่ไก่เลี้ยงปล่อยกับไก่กรง ก็คนละคุณภาพ คนละราคา
หลี่กั๋วเทาได้ยินคำว่า “หมักเหล้า” ก็ชักสนใจทันที ในฐานะนักชิมสุรา เขาเคยลองทำมาหลายสูตร
“เอางี้ เดี๋ยวผมส่งชุดอุปกรณ์กลั่นให้ อยากลองกี่แบบก็จัดไป”
เว่ยเฉิงส่ายหน้า “ไม่ครับลุงหลี่ ผมอยากลองแนวโบราณ—ใช้อ่างดิน ไม้ไผ่ ไม่พึ่งเครื่องจักร จะดีที่สุด”
หลี่กั๋วเทาชะงักไปครู่ ก่อนนึกขึ้นได้ “อ้อ…ผมมีเอกสารอยู่ชุดนึง ตอนนั้นไปเจอสุรากรองเก่าที่ ‘เซี่ยเซียน’ มีคนถ่ายภาพไว้ เดี๋ยวลองคุ้ยให้”
ดวงตาเว่ยเฉิงสว่างขึ้นทันที “ถ้าได้จริง ผมตอบแทนด้วยยาดี รับรองคุ้มค่าแน่”
หลี่กั๋วเทาหัวเราะ “ของวิเศษอะไรนักหนา?”
เว่ยเฉิงเพียงยิ้ม ไม่เฉลย
เห็นท่าทีมั่นใจนั้น หลี่กั๋วเทาพยักหน้า “โอเค เรื่องนี้ผมจัดการเอง”
ทั้งสองคุยกันยิ้ม ๆ แล้วก้าวสู่ห้องจัดเลี้ยง ทันใดนั้น—“เพล้ง!” แก้วแตกสนั่น ทุกสายตาหันขวับ
บริกรหนุ่มคุกเข่าเก็บเศษแก้ว หน้าซีดเผือด ขณะผู้จัดการตวาดไม่หยุด เว่ยเฉิงเหลือบมอง แล้วอยู่ ๆ เปลือกตาก็กระตุก ใจหวิวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
——
อีกฟากหนึ่ง—บนภูเขา
เสียงหวิวของลูกธนูดังสนั่น “วูบ! วูบ!” เพลิงพุ่งใส่แท่นยก
ฝานจื้อชิงหัวเราะก้อง “พวกโจวหมู่เตรียมขึ้นได้แล้ว พวกชาวบ้านไม่กล้าโผล่มาแน่!”
โจวหมู่ (หัวหน้าหมู่โจว) ร่างสูงใหญ่ ใจร้อนมานาน ครั้นได้ยินคำสั่งก็โผนำทัพ คนข้างกายหูเปียวเตือน “ตรวจอุปกรณ์อีกที—โดยเฉพาะหมวกเหล็กแบบพับ กับตะขอปีน ถ้าอย่างใดอย่างหนึ่งติดขัด ตอนปีนขึ้นผาอาจถูกลูกธนูสอยดับได้”
พวกทหารชะงักไปชั่วครู่ รีบตรวจเกราะอาวุธ หมวกเหล็กแบบพับ และตะขอปีนให้เรียบร้อย จึงพากันมุ่งหน้าขึ้นไป
ฝานจื้อชิงกลับยื่นข้อเสนอเพิ่ม “พี่ใหญ่ ให้ส่งอีกยี่สิบคนอ้อมขึ้นเขาทางอื่น หากโจวหมู่ล้ม จะได้มีทางสำรอง”
หูเปียวมองแล้วต้องยอม แม้ในใจรังเกียจก็ตาม
ชาวบ้านหมู่บ้านห่าวเจียเองก็ต่างไม่ยอมถอย ห่าวต้าต้าเตาสั่งสาดน้ำดับเพลิง บ้างก็เข็นก้อนหินเตรียมป้องกัน
เฉิงโถวและชายฉกรรจ์พากันสวมเกราะที่เคยยึดได้ ข้างกาย “ต้าหนิว” กับสหายถึงกับตะลึงในอาวุธเกราะเหล่านี้
เมื่อเข้าไปใกล้ ก็ได้เห็นหูถงถูกมัดเป็นเชลยอยู่ในกระท่อม ถึงกับอ้าปากอู้อี้ร้องขอความช่วย ต้าหนิวปิดประตูกลับทันที พลางส่ายหัว “นี่เอง…เหตุที่หูเปียวถึงโกรธยกทัพมา”
เสียงโกลาหลดังขึ้นด้านหน้า—ห่าวต้าต้าเตาร้องลั่น “ระวัง! มีคนกำลังปีนขึ้นมา!”
ไฟลุกพรึ่บ ควันโขมง เสียงร้องโหยหวนดังทั่วลาน “ซวนจื่อ! พี่ข้า! ช่วยด้วย! ตาช้าน…!”
การรบครั้งนี้มิใช่เช่นคราเก่า ที่เว่ยเฉิงอาศัยยาและเล่ห์เอาชนะ แต่เป็นการเผชิญหน้ากับกองทัพจริง ภายใต้กลศึกและกำลังพร้อมพรั่ง
ห่าวเจี๋ย ต้าหนิว และคนอื่น ๆ ถึงกับใจหายวาบ—นี่คือศึกแท้จริง
——
โจวหมู่สั่งการทหาร “ถอดหมวกเหล็ก เตรียมทดสอบแนวศัตรู”
เหล่าทหารยกหมวกขึ้นเหนือขอบผาให้ฝ่ายหมู่บ้านเข้าใจผิด ยิงธนูใส่จนสิ้นซอง แต่กลับเพียงกระทบเกราะเหล็ก “แกร๊ง ๆ” ไม่มีใครร่วง
ชาวบ้านเริ่มสับสน บางคนอุทาน “แปลกนัก เหตุใดไม่เห็นใครตกลงมาเลย”
ไซ่เหยียนเพียงลอบรู้สึกผิดปกติ แต่ไร้ประสบการณ์จึงไม่รู้จะสั่งสิ่งใด
เมื่อถูกล่อซ้ำถึงสามรอบ ลูกธนูแทบหมดสิ้น โจวหมู่จึงตะโกน “จัดแถวโล่! บุกขึ้นไปทีละห้า!”
โล่เหล็กขึงแน่นเป็นแผง ก้าวขึ้นยอดผาทีละก้าว
เสียงโกลาหลระงม—ชาวบ้านยืนชะงัก ขณะฝ่ายศัตรูพากันปีนขึ้นเป็นกำแพงเหล็กอย่างช้าแต่มั่นคง
ท้ายที่สุด เสียงหัวเราะดังสนั่น—“ฮ่า ๆ ๆ สำเร็จแล้ว!”
เบื้องล่าง หูเปียวชูมือสั่งให้กองกำลังทั้งปวงบุกตามขึ้นมา
นักรบยามค่ำหน้าดุร้ายส่งเสียงโห่กึกก้อง บ้างหัวเราะกระหึ่มพูดถึงการปล้นสตรีในหมู่บ้าน
ฝานจื้อชิงหรี่ตา ยกยิ้ม—เขาเพิ่งปล่อยถ้อยคำแฝงพิษ “พวกเจ้า บุกขึ้นไป! ชายฆ่าให้สิ้น หญิงจับไว้หมด ใครถึงก่อนย่อมได้ก่อน!”
เสียงไชโยลามไปทั้งกอง หูเปียวแม้ลอบรู้ว่ามีพิรุธ แต่ก็ขัดไม่ได้
ยามนั้น—แผนชั่ว ได้ลงหลักปักฐานแล้ว…
(จบตอน)