ร้านค้าคนบาป

"เหม็น! เหม็นบรรลัยเลยโว้ย!"

หลินอี้วิ่งหน้าตั้งลัดเลาะไปตามป่าไผ่หลังสำนัก มือข้างหนึ่งอุดจมูก อีกข้างถือเสื้อผ้าชุดใหม่ที่เก่าพอๆ กันเอาไว้แน่น กลิ่นตัวของเขาตอนนี้รุนแรงระดับอาวุธชีวภาพ ถ้าใครเดินสวนมาคงนึกว่าศพเดินได้หลุดออกมาจากสุสาน

เป้าหมายของเขาคือ ธารน้ำตกมรกต ซึ่งตั้งอยู่ในจุดอับสายตาทางทิศตะวันตกของยอดเขาชิงหยุน ปกติที่นี่มักจะเงียบสงบเพราะอยู่ห่างไกลจากเขตที่พักศิษย์สายนอก ทำให้เป็นสวรรค์สำหรับการอาบน้ำแก้ผ้า

เมื่อมาถึง หลินอี้ไม่รอช้า เขาโยนเสื้อผ้าทิ้งแล้วกระโดดตูมลงไปในแอ่งน้ำใสกิ๊วทันที

ตูม!

ความเย็นสดชื่นของน้ำตกปะทะผิวกายร้อนผ่าว เมือกสีดำข้นที่เกาะกรังตามตัวเริ่มละลายออกมา ทำให้น้ำรอบตัวเปลี่ยนเป็นสีขุ่นคลั่ก ปลาตัวเล็กตัวน้อยที่ว่ายอยู่แถวนั้นถึงกับหงายท้องลอยแพกันเป็นแถบ

"ขอโทษนะเจ้าปลาน้อย... ถือซะว่าทำบุญร่วมกัน"

หลินอี้พนมมือไหว้ปลาที่ลอยอืด ก่อนจะเริ่มขัดถูขี้ไคลระดับตำนานออกจากตัว

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม หรือประมาณ 1 ชั่วโมง

หลินอี้เดินขึ้นจากน้ำด้วยความสดชื่น เขาเดินไปส่องกระจกเงาที่ผิวน้ำนิ่งริมตลิ่ง แล้วก็ต้องตะลึงกับภาพที่เห็น

ชายหนุ่มในเงาสะท้อนไม่ใช่ไอ้ขี้ก้างคนเดิมอีกต่อไป ผิวพรรณที่เคยซีดเซียวและหยาบกร้าน ตอนนี้กลับขาวเนียนละเอียดราวกับหยกเนื้อดี กล้ามเนื้อที่เคยลีบแบนเริ่มมีมัดกล้ามสวยงามพอประมาณ ไม่ได้ใหญ่โตน่ากลัวแต่ดูปราดเปรียวแข็งแรง ใบหน้าที่เคยหมองคล้ำดูสว่างไสวขึ้น คิ้วกระบี่พาดเฉียง ดวงตาดอกท้อที่ดูเจ้าเล่ห์นิดๆ

"นี่มัน... เทพบุตรชัดๆ"

หลินอี้ลูบคางตัวเองอย่างหลงใหล

"ถ้าความหล่อเป็นอาชญากรรม ป่านนี้ข้าคงโดนประหารชีวิตไป 7 ชั่วโคตรแล้ว"

[ติ๊ง! ตรวจพบระดับความหลงตัวเองพุ่งสูงเกินพิกัด]

[ระบบรู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย]

"หุบปากน่าเจ้าระบบ"

หลินอี้หัวเราะร่า

"เอ้อ จริงสิ! เปิดร้านค้าดูหน่อยซิว่ามีของดีอะไรบ้าง"

เขานั่งลงบนโขดหิน สั่งการในใจ เปิดร้านค้าปากแจ๋ว

ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า รายการสินค้าเรียงรายเป็นตับ แบ่งออกเป็นหมวดหมู่ชัดเจน

[หมวด: โอสถ]

ยาอมเสียงสวรรค์

[ราคา: 50 แต้ม]

[คำอธิบาย: ทำให้เสียงไพเราะน่าฟัง พูดด่าใครก็ดูเหมือนกำลังร้องเพลง]

ผงคันคะเยอพันลี้

[ราคา: 100 แต้ม]

[คำอธิบาย: โปรยใส่ศัตรู จะคันในจุดที่เกาไม่ถึงเป็นเวลา 3 วัน]

ยาเม็ดวาจาสิทธิ์

[ราคา: 500 แต้ม]

[คำอธิบาย: พูดอะไรคนก็เชื่อ 5 นาที ใช้ได้ 1 ครั้ง]

[หมวด: ทักษะยุทธ์]

ดัชนีจิ้มตา

[ราคา: 150 แต้ม]

[คำอธิบาย: เพิ่มความแม่นยำในการโจมตีดวงตา 80 เปอร์เซ็นต์]

ฝ่ามือตบเกรียน ระดับต้น

[ราคา: 200 แต้ม]

[คำอธิบาย: วิชาฝ่ามือที่ออกแบบมาเพื่อการสั่งสอนโดยเฉพาะ]

ย่างก้าวเงาพริบตา

[ราคา: 1,000 แต้ม]

[คำอธิบาย: เคลื่อนที่ความเร็วสูงในระยะสั้น]

หลินอี้กวาดตามองอย่างตื่นเต้น ตอนนี้เขามีแต้มสะสมจากวีรกรรมเมื่อครู่และภารกิจแรก รวมแล้วประมาณ 250 แต้ม

"ผงคันคะเยอน่าสน... แต่ตอนนี้ข้าต้องการสกิลต่อสู้ก่อน"

สายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่ ฝ่ามือตบเกรียน

เขากดดูรายละเอียดทันที

[ทักษะ: ฝ่ามือตบเกรียน ระดับต้น]

[ประเภท: โจมตีระยะประชิด]

[ผลลัพธ์: ตบหน้าเป้าหมายด้วยความแม่นยำ 100 เปอร์เซ็นต์ ไม่สามารถหลบหลีกได้ หากระดับพลังห่างกันไม่เกิน 1 ขั้นใหญ่]

[เอฟเฟกต์พิเศษ 1: บูสต์ความโกรธ ยิ่งเป้าหมายมีความโกรธมากเท่าไหร่ พลังโจมตีจะยิ่งรุนแรงขึ้น โดย 1 ขีดความโกรธ เท่ากับ พลังโจมตีเพิ่มขึ้น 20 เปอร์เซ็นต์]

[เอฟเฟกต์พิเศษ 2: มึนงง มีโอกาส 10 เปอร์เซ็นต์ ที่จะทำให้เป้าหมายติดสถานะมึนงงและฟันร่วง]

[คำอธิบาย: ไม่มีอะไรเจ็บปวดไปกว่าการโดนตบหน้าต่อหน้าธารกำนัล... ยกเว้นโดนตบจนฟันหมดปาก]

"เชี่ย... นี่มันสกิลในฝันชัดๆ!"

หลินอี้ตบเข่าฉาด ระบบนี้มันช่างเข้าใจธรรมชาติของเขาจริงๆ ยิ่งกวนตีนให้มันโกรธ ก็ยิ่งตบแรง เป็นคอมโบที่ไร้เทียมทาน!

"ซื้อ!"

[ติ๊ง! หัก 200 แต้ม]

[ทำการติดตั้งทักษะ 'ฝ่ามือตบเกรียน']

ความรู้เกี่ยวกับกระบวนท่า การโคจรลมปราณที่ฝ่ามือ และองศาการตบที่สมบูรณ์แบบ ไหลพรั่งพรูเข้าสู่สมองของหลินอี้ราวกับเขาร่ำเรียนวิชานี้มา 10 ปี

เขาลองวาดมือออกไปในอากาศ

ขวับ!

เสียงฝ่ามือตัดอากาศดังฟังชัด รวดเร็วและรุนแรง

"เยี่ยม... เหลืออีก 50 แต้ม เก็บไว้ก่อนดีกว่า"

หลินอี้ปิดหน้าจอระบบ เตรียมจะสวมเสื้อผ้าและกลับสำนัก แต่ทว่าหูที่เฉียบคมขึ้นของเขากลับได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ เดินเข้ามาใกล้

"เร็วเข้าสิเสี่ยวจู! เดี๋ยวพวกศิษย์ชายก็มาเห็นหรอก"

เสียงหวานใสของหญิงสาวดังแว่วมา

"ข้ารู้แล้วน่าศิษย์พี่หญิง... แต่ตรงนี้มันเงียบสงบดีนี่นา เหมาะจะคุยเรื่องการทดสอบประจำเดือนที่สุดแล้ว"

หลินอี้ชะงักมือที่กำลังจะหยิบกางเกง สัญชาตญาณความอยากรู้อยากเห็นทำงานทันที เขารีบกระโดดไปหลบหลังพุ่มไม้หนาทึบข้างโขดหิน กลั้นหายใจรอฟัง

หญิงสาว 2 คนในชุดศิษย์สายนอกเดินเข้ามาที่ริมน้ำ คนหนึ่งดูโตกว่าหน้าตาสะสวย อีกคนดูเด็กและจิ้มลิ้ม

"เจ้าได้ยินข่าวลือหรือยัง?"

หญิงสาวคนพี่กระซิบ

"ผู้อาวุโสประกาศออกมาแล้วว่า การทดสอบประจำเดือนในอีก 7 วันข้างหน้า จะไม่ใช่แค่การวัดระดับพลังธรรมดา..."

"เอ๋? แล้วมันคืออะไรล่ะเจ้าคะ?"

"มันคือ การกวาดล้างครั้งใหญ่ เนื่องจากทรัพยากรในสำนักเริ่มขาดแคลน ทางเบื้องบนจึงตัดสินใจว่า ศิษย์สายนอกที่มีอันดับต่ำกว่า 500 ลงไป... จะถูกไล่ออกทั้งหมด!"

"หา!? 500 อันดับแรก!?"

สาวน้อยร้องเสียงหลง

"แต่ศิษย์สายนอกมีตั้ง 2,000 คนนะเจ้าคะ! นั่นแปลว่า 1,500 คนต้องโดนไล่ออกงั้นเหรอ?"

"ใช่... และที่น่ากลัวกว่านั้นคือ ครั้งนี้อนุญาตให้มีการท้าดวลเพื่อชิงอันดับได้ ถ้าใครชนะ ก็จะได้อันดับของคนแพ้ไปเลย"

หลินอี้ที่แอบฟังอยู่หลังพุ่มไม้ถึงกับเหงื่อตก

'อันดับต่ำกว่า 500 โดนไล่ออก?'

เขาพยายามนึกอันดับของเจ้าของร่างเดิม... อันดับที่ 1998 จาก 2,000 คน!

"ชิบหายแล้ว..."

หลินอี้อุทานในใจ

"นี่มันไม่ใช่แค่สอบตกแล้ว นี่มันเกมเอาตัวรอดชัดๆ!"

ถ้าโดนไล่ออกตอนนี้ เขาจะเสียสิทธิ์ในการเข้าถึงทรัพยากร และที่สำคัญ... เขาจะกลายเป็นเป้านิ่งให้ศัตรูข้างนอกรุมทึ้ง โดยเฉพาะตระกูลจ้าวและพรรคพวกของมัน

"ข้าต้องรีบเพิ่มระดับพลัง... และต้องหาเรื่อง... เอ้ย หาแต้มให้ได้มากที่สุดภายใน 7 วันนี้!"

ขณะที่หลินอี้กำลังวางแผนอย่างเคร่งเครียด และลืมไปว่าตัวเองยังใส่แค่กางเกงในตัวเดียว เท้าเจ้ากรรมดันไปเหยียบกิ่งไม้แห้งเข้า

แกร๊บ!

เสียงกิ่งไม้หักดังก้องในความเงียบ

"ใครน่ะ!?"

หญิงสาวทั้งสองหันขวับมาทางพุ่มไม้ พร้อมชักกระบี่ออกมาทันที

"ออกมาเดี๋ยวนี้นะ ไอ้พวกถ้ำมอง!"

หลินอี้หน้าซีดเผือด สถานการณ์เลวร้ายสุดขีด... ถ้าออกไปตอนนี้ โดนหาว่าเป็นโรคจิตแน่ๆ แต่ถ้าไม่ออกไป ก็โดนแทงไส้ไหลคาพุ่มไม้

"เอ่อ... ระบบ มีอะไรช่วยได้ไหม?"

[ข้อแนะนำ: ใช้ความหน้าด้านเข้าสู้]

"ขอบใจมาก! ช่วยได้เยอะเลยไอ้เวร!"

หลินอี้สูดหายใจลึก ตัดสินใจลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ในสภาพกึ่งเปลือย แล้วเดินออกมาจากพุ่มไม้ด้วยท่าทางสง่าผ่าเผยราวกับนายแบบเดินแคทวอล์ค

"แม่นางทั้งสอง... โปรดระงับโทสะ"

หลินอี้เก๊กเสียงหล่อ แสงแดดสะท้อนกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เป็นลอนสวยงามและผิวขาวผ่องออร่าจับ

"ข้าเพียงแค่มาอาบน้ำชำระกายเพื่อเตรียมตัวฝึกฝน หาได้มีเจตนาล่วงเกินอันใดไม่"

สองสาวอ้าปากค้าง แก้มแดงระเรื่อขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นหุ่นของชายหนุ่มตรงหน้า... นี่มันไม่ใช่ศิษย์สายนอกขี้ก้างทั่วไปนี่นา!

"จะ... เจ้าเป็นใคร?"

ศิษย์พี่หญิงถามเสียงตะกุกตะกัก ลดปลายกระบี่ลงเล็กน้อย

หลินอี้แสยะยิ้มมุมปาก สะบัดผมเปียกน้ำเบาๆ

"ข้าคือฝันร้ายของคนชั่ว... และความหวังใหม่ของยอดเขาชิงหยุน... นามของข้าคือ หลินอี้"

"หลินอี้!?"

สองสาวตะโกนพร้อมกัน

"ไอ้ขยะ... เอ้ย ศิษย์พี่หลินอี้ ที่มีข่าวลือว่าสติฟั่นเฟือนไปแล้วน่ะเหรอ!?"

หลินอี้คิ้วกระตุก... ข่าวลือมันไปไวกว่า 5G อีกเรอะ!

"ข่าวลือมักบิดเบือนความจริงเสมอ"

หลินอี้หยิบเสื้อผ้าขึ้นมาพาดบ่า

"เอาล่ะ ข้าต้องขอตัวก่อน ขอบคุณสำหรับข้อมูลเรื่องการสอบ... อ้อ แล้วก็สีชมพูเข้ากับเจ้าดีนะ แม่นางคนน้อง"

พูดจบ หลินอี้ก็ใช้วิชาที่คิดเอาเองว่าตัวเบา วิ่งแน่บหายไปในป่าไผ่อย่างรวดเร็ว ทิ้งให้สองสาวยืนงง... ก่อนที่ศิษย์น้องจะก้มลงมองชุดตัวเอง แล้วกรี๊ดลั่น

"กรี๊ดดด! เขาเห็นชุดชั้นในข้าตอนไหนเนี่ยยย!"

[ติ๊ง! สร้างความเขินอายและสับสนหมู่สำเร็จ!]

[ได้รับแต้มความเกรียน 15 แต้ม]

หลินอี้วิ่งไปหัวเราะไป... การเดินทางสู่จุดสูงสุดของเขา เริ่มต้นได้โคตรจะวายป่วงเลยจริงๆ!