เดิมพันศักดิ์ศรี

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมายังลานกว้างหน้าสำนักชิงหยุน อากาศร้อนอบอ้าวไม่ต่างจากอุณหภูมิการเมืองภายในสำนักที่กำลังเดือดปุดๆ

หลังจากวีรกรรมในโรงอาหาร ข่าวเรื่องหลินอี้คนปากแจ๋วก็แพร่สะพัดไปทั่วศิษย์สายนอกราวกับไฟลามทุ่ง บางคนมองว่าเขาเป็นผู้กล้าที่กล้าพูดความจริง แต่ส่วนใหญ่มองว่าเขาเป็นคนบ้าที่กำลังรนหาที่ตาย

และยมทูตคนแรกก็มาถึงเร็วกว่าที่คิด

"หลินอี้! หยุดเดี๋ยวนี้!"

เสียงตะโกนคุ้นหูดังขึ้นขัดจังหวะการเดินย่อยอาหารของหลินอี้ เขาถอนหายใจยาว เหงือกยังไม่ทันหายบวมก็มาให้ด่าอีกแล้วหรือ?

เขาหันกลับไปมอง พบกับ จ้าวกัง ที่ยืนทำหน้าถมึงทึง แต่คราวนี้เขาไม่ได้มาคนเดียว ข้างกายเขามีชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง สวมชุดศิษย์สายนอกที่ดูเนื้อดีกว่าคนทั่วไป ที่เอวห้อยป้ายหยกแสดงสถานะศิษย์อันดับ 10 ใบหน้าหล่อเหลาแต่แววตาหยิ่งยโสราวกับมองทุกคนเป็นมดปลวก

"อ้าว... ศิษย์พี่จ้าว"

หลินอี้ทักทายด้วยรอยยิ้มการค้า

"แผลหายดีแล้วเหรอ? หรือว่าคิดถึงข้าจนทนไม่ไหว ต้องรีบพาแฟนมาเปิดตัว?"

"หุบปากเน่าๆ ของเจ้าซะ!"

จ้าวกังหน้าแดงก่ำ ชี้นิ้วไปที่ชายหนุ่มข้างกาย

"นี่คือลูกพี่ลูกน้องของข้า หลี่เฟิง ศิษย์สายนอกอันดับ 10! วันนี้เจ้าไม่รอดแน่!"

หลี่เฟิงก้าวออกมาข้างหน้า 1 ก้าว ปล่อยแรงกดดันของระดับรวบรวมลมปราณ ขั้น 6 ออกมากดทับหลินอี้

สำหรับศิษย์สายนอกทั่วไปที่อยู่แค่ขั้น 1-3 แรงกดดันนี้เพียงพอจะทำให้ขาอ่อนพับได้ แต่หลินอี้ที่มีจิตวิญญาณเข้มแข็ง บวกกับความหน้าด้าน กลับยืนนิ่งไม่ไหวติง

"เจ้าสินะ หลินอี้"

หลี่เฟิงเอ่ยเสียงเรียบ

"ได้ยินว่าเจ้ากล้ารังแกจ้าวกัง แถมยังรีดไถหินวิญญาณไป... เจ้าคงเบื่อหน่ายกับการมีชีวิตอยู่แล้วกระมัง?"

หลินอี้แคะขี้หู แล้วเป่าลมเบาๆ

"รังแก? ข้าเปล่านะ ข้าแค่สอนบทเรียนชีวิตให้เขาต่างหาก ส่วนหินวิญญาณนั่น... เรียกว่าค่าเล่าเรียนน่าจะถูกกว่า"

"สามหาว!"

หลี่เฟิงตวาด ลมปราณรอบตัวหมุนวนจนฝุ่นฟุ้ง

"คืนหินวิญญาณมา แล้วคุกเข่าโขกศีรษะขอขมาจ้าวกัง 100 ครั้ง แล้วข้าจะพิจารณาหักแขนเจ้าแค่ข้างเดียว"

ฝูงชนเริ่มมามุงดูมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนต่างซุบซิบกันว่าหลินอี้จบเห่แน่ เพราะหลี่เฟิงขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและรวดเร็ว เพลงดาบของเขาเคยตัดแขนคู่ต่อสู้ขาดมาแล้วในการประลองปีก่อน

ทันใดนั้น เสียงสวรรค์ หรือเสียงนรก ของระบบก็ดังขึ้น

[ติ๊ง! ตรวจพบสถานการณ์วิกฤต!]

[ภารกิจต่อเนื่อง: ตบหน้าผู้ทรงอิทธิพล]

[รายละเอียด: ปฏิเสธข้อเสนอของหลี่เฟิง และท้าดวลด้วยเงื่อนไขที่ทำให้เขาต้องอับอายไปชั่วชีวิต]

[รางวัล: ตั๋วสุ่มทักษะระดับต่ำ 1 ใบ]

[รางวัลพิเศษ: แต้มความเกรียน 200 แต้ม]

[บทลงโทษหากล้มเหลว: หากแพ้การดวล... ท่านคงตายอยู่แล้ว ระบบคงไม่ต้องลงโทษซ้ำ]

หลินอี้อ่านข้อความแล้วยิ้มมุมปาก... กาชา! สิ่งที่นักเล่นเกมทุกคนถวิลหา!

"ศิษย์พี่หลี่..."

หลินอี้ประสานมือ แต่สายตายังคงท้าทาย

"ข้ามีข้อเสนอที่ดีกว่านั้น"

"ข้อเสนอ?"

หลี่เฟิงเลิกคิ้ว

"สู้กันตอนนี้มันน่าเบื่อ ไม่มีคนดู ไม่มีกรรมการ ชนะไปท่านก็รังแกเด็กเปล่าๆ"

หลินอี้ผายมือไปรอบๆ

"อีก 7 วันจะมีการสอบประจำเดือน... ทำไมเราไม่ไปตัดสินกันบนเวทีประลองล่ะ?"

"ฮ่าๆๆๆ!"

หลี่เฟิงหัวเราะลั่น

"เจ้าคิดจะถ่วงเวลาเหรอ? ขยะอย่างเจ้า ต่อให้ฝึกอีก 10 ปี ก็เอาชนะข้าไม่ได้หรอก!"

"งั้นก็แปลว่าท่านกลัว?"

หลินอี้สวนกลับทันควัน

"ข้า? กลัวเจ้า?"

หลี่เฟิงหน้าตึง

"ถ้าไม่กลัว ก็รับคำท้าสิ"

หลินอี้เดินเข้าไปใกล้ จนหน้าห่างกันแค่คืบ

"แต่สู้กันเฉยๆ มันจืดชืด... เรามาวางเดิมพันกันหน่อยไหม?"

"เดิมพันด้วยอะไร? ชีวิตเจ้า?"

หลี่เฟิงแสยะยิ้ม

"ชีวิตข้ามันไม่มีค่าหรอก..."

หลินอี้ฉีกยิ้มกว้างที่ดูชั่วร้ายสุดๆ

"เอาเป็นศักดิ์ศรีดีกว่า... ถ้าข้าแพ้ ข้าจะยอมออกจากสำนักและเป็นทาสรับใช้ตระกูลหลี่ตลอดชีวิต"

เสียงฮือฮาดังเซ็งแซ่ เดิมพันนี้เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งชัดๆ

"แต่ถ้าข้าชนะ..."

หลินอี้ชี้หน้าหลี่เฟิงและจ้าวกัง

"พวกเจ้าสองคนต้องแก้ผ้า วิ่งรอบเขาชิงหยุน 3 รอบ พร้อมตะโกนดังๆ ว่า 'ข้าคือหมูน้อยน่ารัก' ตลอดทาง!"

เงียบกริบ... ทั้งลานกว้างเงียบจนได้ยินเสียงใบไม้ร่วง

แม้แต่หลี่เฟิงยังอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนความโกรธจะพุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง นี่มันไม่ใช่แค่การท้าดวล แต่มันคือการดูถูกเหยียดหยามขั้นสูงสุด!

"ไอ้สวะ! เจ้ากล้า!"

"ทำไม? หรือศิษย์พี่หลี่ผู้เก่งกาจกลัวว่าจะแพ้ขยะอย่างข้า?"

หลินอี้ทำหน้าล้อเลียน

"ถ้าไม่กล้าก็บอกนะ ข้าจะได้ไปป่าวประกาศว่าอันดับ 10 ของศิษย์สายนอก ใจเสาะยิ่งกว่าสตรี"

[ติ๊ง! ยั่วยุขั้นรุนแรง!]

[ได้รับแต้มความเกรียน 50 แต้ม]

"ดี! ดีมาก!"

หลี่เฟิงกัดฟันจนแทบละเอียด

"ข้ารับคำท้า! อีก 7 วัน บนเวทีประลอง ข้าจะทำให้เจ้าเสียใจที่เกิดมามีปาก!"

"จำคำของท่านไว้ให้ดีล่ะ"

หลินอี้โบกมือลา

"เตรียมฟิตร่างกายไว้ด้วยนะ การวิ่งแก้ผ้าตอนกลางวัน แดดมันแรง เดี๋ยวผิวเสีย"

พูดจบ หลินอี้ก็เดินแหวกฝูงชนออกไป ท่ามกลางสายตาที่มองเขาด้วยความตื่นตะลึง บางคนสมเพช บางคนสะใจ แต่ทุกคนต่างจดจำชื่อหลินอี้ได้ขึ้นใจแล้ว

...

เมื่อเดินพ้นสายตาผู้คน เข้ามาในเขตป่าเงียบสงบ ขาที่เคยมั่นคงของหลินอี้ก็เริ่มสั่นพั่บๆ

"เชี่ย... ปากพาซวยอีกแล้วกู"

หลินอี้ทรุดตัวลงนั่งพิงต้นไม้ ปาดเหงื่อที่ซึมออกมาเต็มหน้าผาก

"หลี่เฟิงมันขั้น 6... ข้าเพิ่งจะขั้น 1 เกือบ 2 ห่างกันตั้ง 4 ถึง 5 ขั้น แถมมันยังมีเพลงดาบที่ลือกันว่าเร็วมาก"

ถ้าเป็นนิยายปกติ พระเอกคงนั่งสมาธิเงียบๆ แล้วเก่งขึ้นเอง แต่สำหรับหลินอี้... เขาต้องการตัวช่วย

"ระบบ! ส่งของรางวัลมาซะดีๆ!"

[ติ๊ง! ภารกิจสำเร็จ: เดิมพันสะท้านโลกันตร์]

[ได้รับ: ตั๋วสุ่มทักษะระดับต่ำ 1 ใบ]

[ได้รับ: แต้มความเกรียน 200 แต้ม รวมของเก่าเป็น 650 แต้ม]

หลินอี้มองตั๋วสุ่มสีทองในช่องเก็บของด้วยความหวัง นี่คือฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยให้เขารอดตายในอีก 7 วันข้างหน้า

"เอาล่ะ... แต่ก่อนจะสุ่ม ข้าต้องไปหาที่เก็บเลเวลก่อน"

หลินอี้มองไปทางทิศของป่าหมอกอสูร

ลำพังแค่ทักษะฝ่ามือตบเกรียนอาจจะไม่พอ เขาต้องการระดับพลังปราณที่สูงขึ้น และต้องการคู่ซ้อมที่ด่าได้โดยไม่ฟ้องครู... ซึ่งก็คือพวกสัตว์อสูรนั่นเอง

"รอก่อนเถอะหลี่เฟิง... เดี๋ยวบิดาจะทำให้เจ้ากลายเป็นหมูน้อยสมใจอยาก!"

หลินอี้ลุกขึ้นปัดก้น แววตาเปลี่ยนจากความกังวลเป็นความมุ่งมั่น ก่อนจะมุ่งหน้าเข้าสู่ป่าหมอกอสูรเพื่อเริ่มมหกรรมการฟาร์มเลเวลที่ปั่นป่วนที่สุดในประวัติศาสตร์!