ภาษาสัตว์ป่วนป่า

ป่าหมอกอสูร ตั้งอยู่ทางด้านหลังของยอดเขาชิงหยุน เป็นพื้นที่ป่าดงดิบกว้างใหญ่ที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกสีขาวตลอดทั้งปี ว่ากันว่ายิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าไหร่ สัตว์อสูรก็จะยิ่งดุร้ายและแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น

แต่สำหรับหลินอี้ในตอนนี้... ที่นี่ไม่ใช่ป่าอันตราย แต่เป็นแหล่งฟาร์มบุฟเฟต์

"เอาล่ะ! เจ้าหมูป่าเขี้ยวตันตรงนั้นน่ะ!"

หลินอี้ตะโกนเสียงดังลั่นป่า ชี้หน้าไปยังหมูป่าขนเหล็กตัวขนาดเท่ารถไถนาที่กำลังขุดคุ้ยหาอาหารอยู่ใต้ต้นไม้

"ใช่! เจ้าตือโป๊ยก่ายนั่นแหละ! มองหน้าทำไม? รู้ตัวไหมว่าจมูกเจ้ามันบานจนนกอินทรีจะบินเข้าไปจอดได้แล้ว! แถมตัวก็เหม็นเหมือนกองขยะเน่าหมักดอง 3 ปี ไปอาบน้ำบ้างนะโว้ย!"

หมูป่าขนเหล็กเงยหน้าขึ้นมองมนุษย์ตัวจ้อยที่ยืนตะโกนปาวๆ มันส่งเสียงฟรึ่ดฟรัดในลำคอ ก่อนจะก้มลงไปขุดดินหาอาหารต่ออย่างไม่สนใจไยดี

"..."

หลินอี้ยืนค้างกลางอากาศ เหมือนโดนตบหน้าด้วยความเมินเฉย

"เฮ้ย! นี่ข้าด่าอยู่นะเว้ย! โกรธสิ! โมโหสิ! วิ่งเข้ามาขวิดข้าสิ!"

เขาพยายามตะโกนด่าต่ออีกชุดใหญ่ ทั้งเปรียบเปรยถึงบรรพบุรุษหมู ทั้งล้อเลียนรูปร่าง แต่เจ้าหมูป่าก็ยังคงเมินเฉย มันมองเขาเหมือนมองแมลงหวี่ที่น่ารำคาญตัวหนึ่ง

หลินอี้หอบแฮ่กๆ เช็กหน้าต่างระบบด้วยความงุนงง

"ระบบ! ทำไมแต้มไม่ขึ้นวะ? ข้าด่าเจ็บแสบขนาดนี้ อย่างน้อยมันต้องสะเทือนใจบ้างสิ!"

[แจ้งเตือน: เป้าหมายเป็นสัตว์อสูรระดับต่ำ]

[สติปัญญายังไม่ตื่นรู้ ไม่สามารถเข้าใจภาษามนุษย์ได้]

[ผลลัพธ์: การด่าทอเป็นโมฆะ ความเสียหายเท่ากับ 0]

"อ้าวเฮ้ย! ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่หว่า!"

หลินอี้ตบเข่าฉาด

"แล้วข้าจะฟาร์มแต้มยังไง? ต้องไปยืนทำท่าล้อเลียนภาษากายให้มันดูเรอะ?"

เขานึกภาพตัวเองยืนเต้นท่าลิงหลอกเจ้าใส่หมูป่าแล้วรู้สึกอนาถใจเกินรับไหว

"ต้องมีตัวช่วยสิ... ร้านค้า!"

หลินอี้เปิดร้านค้าปากแจ๋วขึ้นมาอีกครั้ง กวาดตามองหาไอเทมที่พอจะแก้ปัญหานี้ได้ แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับสิ่งหนึ่ง

[ไอเทม: วุ้นแปลภาษาสัตว์อสูร ฉบับทดลอง]

[ประเภท: อาหารแปรรูป]

[สรรพคุณ: ทำให้ผู้ใช้สามารถเข้าใจและสื่อสารภาษาของสัตว์อสูรระดับต่ำถึงระดับกลางได้เป็นเวลา 1 ชั่วโมง]

[คำเตือน: รสชาติเหมือนถุงเท้าที่ไม่ได้ซักมา 3 เดือน]

[ราคา: 50 แต้ม]

"รสชาติบัดซบขนาดนั้นเลยเรอะ... แต่เอาเถอะ เพื่อแต้ม!"

หลินอี้กัดฟันกดซื้อทันที แสงสว่างวาบขึ้นในมือ ปรากฏวุ้นสีเทาๆ ขุ่นๆ ที่ดูไม่น่าอภิรมย์

เขากลั้นใจยัดมันเข้าปากแล้วกลืนลงคอโดยไม่เคี้ยว

"อึก... แหวะ! รสชาติเหมือนกินโคลนผสมเหงื่อจริงๆ ด้วย!"

หลินอี้แทบจะสำรอกออกมา แต่ทันใดนั้น หูของเขาก็เริ่มได้ยินเสียงแปลกๆ เปลี่ยนไป

จากเสียงจิ๊บๆ ของนก กลายเป็น...

"เฮ้ยๆ หนอนตัวนั้นข้าจองนะเว้ย!"

จากเสียงอู๊ดๆ ของหมูป่า กลายเป็น...

"หัวมันนี่แข็งชะมัด เมื่อไหร่เมียจะกลับบ้านฟะ หิวข้าว"

"สุดยอด..."

หลินอี้ยิ้มกริ่ม แววตาเจ้าเล่ห์กลับมาฉายแสงอีกครั้ง

"เอาล่ะ ไอ้หมูอ้วนเมื่อกี้... เอ็งเสร็จข้าแน่!"

เขากระโดดลงไปยืนขวางหน้าหมูป่าขนเหล็กอีกครั้ง แล้วเริ่มส่งเสียงคำรามในลำคอที่ฟังดูเหมือนเสียงสัตว์

ภาษาหมู "เฮ้ย! ไอ้หน้าโง่! หัวมันนั่นน่ะ มันมีขี้หมาติดอยู่ กินเข้าไปได้ยังไง อร่อยมากล่ะสิ!"

เจ้าหมูป่าชะงักกึก คายหัวมันออกจากปากทันที มันเงยหน้ามองหลินอี้ด้วยความตกตะลึง

ภาษาหมู "มะ... มนุษย์พูดได้? แถมยังบอกว่าข้ากินขี้?"

หลินอี้แสยะยิ้ม

ภาษาหมู "ใช่! แถมเมียเจ้าที่บอกว่าจะกลับบ้านช้าน่ะ จริงๆ แล้วนางแอบไปกินเผือกกับหมูหนุ่มท้ายป่าต่างหาก! ข้าเห็นกับตา!"

[ติ๊ง! คริติคอลทางอารมณ์!]

[ได้รับแต้มความเกรียน 50 แต้ม]

ภาษาหมู "อู๊ดดดด! ไม่จริง! เจ้าโกหก!"

หมูป่าขนเหล็กตาทอแสงสีแดงฉาน ควันออกหูด้วยความโกรธจัด มันกระทืบเท้าจนพื้นดินสะเทือน

"มาแล้วๆ!"

หลินอี้เตรียมตัว

ภาษาหมู "ตายซะเถอะเจ้ามนุษย์ปากเสีย!"

เจ้าหมูป่าพุ่งชาร์จเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับรถบรรทุกเบรกแตก ต้นไม้ใบหญ้าถูกชนกระเด็นเป็นแถบๆ

"ช้าไปตือโป๊ยก่าย!"

หลินอี้เรียกใช้ย่างก้าวแมลงสาบทันที ร่างกายของเขาบิดงอในองศาที่ผิดมนุษย์มนาก่อนจะสไลด์ตัวหลบไปด้านข้างด้วยท่าทางที่น่าเกลียดแต่ว่องไวเหลือเชื่อ

ตูม!

หมูป่าชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ด้านหลังเต็มแรงจนต้นไม้หักโค่น แต่มันยังไม่หยุดแค่นั้น ความโกรธทำให้มันเลี้ยวกลับมาพุ่งชนหลินอี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หลินอี้วิ่งหนีไปรอบๆ ปากก็ตะโกนด่าไม่หยุด

ภาษาหมู "วิ่งช้าเป็นเต่า! ขาสั้นขนาดนั้นจะไปไล่ทันใครเขา! มิน่าเมียถึงทิ้ง!"

[ติ๊ง! 10 แต้ม]

[ติ๊ง! 10 แต้ม]

[ติ๊ง! 10 แต้ม]

ผ่านไป 15 นาที...

เจ้าหมูป่าขนเหล็กนอนหอบลิ้นห้อยอยู่บนพื้น น้ำลายฟูมปาก ไม่ใช่เพราะบาดเจ็บจากการต่อสู้ แต่เพราะเหนื่อยใจและความดันขึ้น จนเป็นลมหมดสติไปเอง

หลินอี้เดินเข้าไปเอาเท้าเขี่ยพุงมันเล่น

"โธ่... นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็แค่หมูใจเสาะ"

เขาชักมีดสั้นที่ยึดมาจากลูกน้องจ้าวกัง ออกมาจัดการปลิดชีพมันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะชำแหละเอาแก่นอสูรและเนื้อส่วนสะโพกเก็บเข้าถุง

"ได้แต้มมาเกือบ 100 แต้ม แถมได้เนื้อหมูป่าระดับ 1 มาบำรุงร่างกาย... คุ้ม!"

หลินอี้เดินทางต่อด้วยความฮึกเหิม เขาไล่ล่าด่ากราดสัตว์อสูรไปทั่วป่าชั้นนอก

เจอกระต่ายเขาทมิฬ ด่าว่าฟันเหยินจนขุดดินแทนจอบได้ กระต่ายเครียดจนวิ่งชนตอไม้ตาย ได้รับ 30 แต้ม

เจอลิงลมกรด ด่าว่าก้นแดงเหมือนลิงที่เป็นริดสีดวงทวาร ลิงอายจนพลัดตกต้นไม้คอหัก ได้รับ 40 แต้ม

เจองูหลามลายพราง ด่าว่าอ้วนจนลายพรางแตก มองเห็นตั้งแต่ปากซอย งูเสียความมั่นใจจนไม่กล้าเลื้อยหนี ยอมให้จับตาย ได้รับ 35 แต้ม

เสียงแจ้งเตือนระบบดังรัวๆ จนหลินอี้แทบจะเต้นระบำ

จนกระทั่งตกเย็น...

หลินอี้นั่งย่างเนื้อหมูป่าและเนื้อกระต่ายอยู่ริมลำธาร กลิ่นหอมของเนื้อย่างยั่วให้น้ำลายสอ เขาหยิบคัมภีร์กลืนกินฟ้าดินฉบับดัดแปลงออกมาวางข้างตัว

"กินเนื้อสัตว์อสูรเพื่อเพิ่มพลังกาย... ใช้แต้มแลกยารวบรวมลมปราณเพื่อเพิ่มพลังปราณ..."

เขาเริ่มลงมือกินอย่างตะกละตะกลาม ราวกับปอบลง ยิ่งกิน ร่างกายก็ยิ่งร้อนวูบวาบ พลังงานจากเนื้อสัตว์อสูรไหลเวียนไปทั่วเส้นชีพจร ผสานกับพลังจากยาที่เพิ่งแลกมา

ปัง!

เสียงดังทึบๆ ภายในร่างกาย

ม่านพลังบางอย่างที่กั้นขวางจุดตันเถียนถูกกระแทกจนแตกออก ความรู้สึกเบาสบายและพละกำลังที่เพิ่มขึ้นอีกเท่าตัวแล่นพล่านไปทั่วร่าง

[ติ๊ง! ยินดีด้วย!]

[โฮสต์บรรลุระดับ 'รวบรวมลมปราณ ขั้น 2' สำเร็จ!]

หลินอี้ลืมตาขึ้น นัยน์ตาส่องประกายวาวโรจน์ เขากำหมัดแน่น สัมผัสได้ถึงแรงบีบที่สามารถขยี้หินได้ด้วยมือเปล่า

"ขั้น 2 แล้ว... เร็วกว่าที่คิด"

แต่รอยยิ้มของเขาก็ต้องชะงักลง เมื่อระบบแจ้งเตือนข้อความถัดมา

[คำเตือน: วุ้นแปลภาษาหมดฤทธิ์แล้ว]

[คำเตือนที่ 2: ตรวจพบสัตว์อสูรระดับ 'รวบรวมลมปราณ ขั้น 5' กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ด้วยความเร็วสูง]

[สาเหตุ: กลิ่นเนื้อย่างของท่านหอมเกินไป]

"ห๊ะ? ขั้น 5?"

หลินอี้หันขวับไปมองในความมืด เห็นดวงตาสีแดงคู่มหึมาจ้องมองมาจากพุ่มไม้ พร้อมเสียงคำรามต่ำๆ ที่ไม่ได้แปลว่าสวัสดีแน่นอน

"เวรแล้วไง... พูดยังไม่ทันขาดคำ!"

หลินอี้คว้าถุงสัมภาระแล้วออกตัววิ่งด้วยย่างก้าวแมลงสาบทันที ทิ้งเนื้อย่างที่เหลือไว้เป็นของดูต่างหน้า

การฝึกฝนวันแรกจบลงด้วยการวิ่งหนีป่าราบ... แต่ตำนานนักด่าสัตว์แห่งป่าหมอกอสูรเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!