ปล้นผิดคน

"แฮ่ก... แฮ่ก..."

หลินอี้หอบหายใจตัวโยน ร่างกายไถลไปกับพื้นดินชื้นแฉะภายในถ้ำมืดมิดที่เขาเพิ่งพุ่งตัวเข้ามาหลบภัย

เสียงคำรามของเสือดาวอัสนีสัตว์อสูรระดับ 5 ยังคงดังกระหึ่มอยู่หน้าปากถ้ำ แต่มันไม่กล้าเข้ามา อาจเป็นเพราะขนาดตัวที่ใหญ่เกินไป หรือเพราะสัญชาตญาณบางอย่างที่บอกว่าในถ้ำนี้มีกลิ่นอายที่ไม่น่าไว้วางใจ

"รอดตายหวุดหวิด..."

หลินอี้ปาดเหงื่อ

"เกือบได้เป็นอาหารว่างมื้อดึกให้แมวยักษ์แล้วไหมล่ะ"

เมื่อเสียงคำรามเงียบหายไป หลินอี้จึงเริ่มสำรวจถ้ำที่เขาเข้ามาหลบซ่อน แสงจันทร์ส่องลอดผ่านรอยแยกบนเพดานถ้ำลงมา เผยให้เห็นสิ่งที่ทำให้ดวงตาของเขาเบิกกว้าง

ตรงกลางถ้ำ มีสมุนไพรต้นเล็กๆ ที่เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมา ใบของมันเรียวยาวและโปร่งใสราวกับแก้ว ส่งกลิ่นหอมเย็นสดชื่นที่ทำให้จิตใจสงบ

[ตรวจพบไอเทม: หญ้าวิญญาณส่องแสง อายุ 50 ปี]

[ระดับ: สมุนไพรวิญญาณระดับต่ำ]

[มูลค่าประเมิน: 20 หินวิญญาณ หรือแลกเป็น 50 แต้มระบบ]

"ลาภลอย!"

หลินอี้ยิ้มกว้างจนแก้มปริ

"หนีเสือปะจระเข้... เอ้ย หนีเสือมาเจอขุมทรัพย์ชัดๆ!"

เขาถูมือไปมา เตรียมจะเข้าไปเด็ดสมุนไพรราคาแพงนั่น

"หยุดเดี๋ยวนี้นะเจ้าขยะ!"

เสียงตะคอกดังขึ้นจากเงามืดด้านหลัง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคน 3 คน

หลินอี้ชะงักมือ แล้วค่อยๆ หันกลับไปมองด้วยสายตาเบื่อหน่าย

ชายหนุ่ม 3 คนในชุดศิษย์สายนอกเดินออกมาจากมุมมืด ใบหน้าของพวกมันโพกด้วยผ้าสีดำ แต่ยังเห็นตราสำนักที่อกเสื้อชัดเจน ในมือถือดาบเหล็กราคาถูกที่ดูสนิมเกรอะกรัง

"ส่งหญ้าวิญญาณนั่นมา! แล้วทิ้งถุงสัมภาระไว้ซะ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว!"

ชายคนกลางที่ดูเหมือนหัวหน้ากลุ่มตะโกนขู่

หลินอี้ถอนหายใจยาวเหยียด

"เฮ้อ... พวกท่านนี่มัน..."

"กลัวแล้วล่ะสิ!"

หัวหน้าโจรแสยะยิ้มใต้ผ้าปิดหน้า

"เปล่า"

หลินอี้ส่ายหัว

"ข้าแค่จะบอกว่า... พวกท่านมันเป็นโจรที่ไม่มืออาชีพเอาซะเลย"

"หือ?"

โจรทั้ง 3 มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"ข้อแรก... จะมาปล้นทั้งที ใส่ชุดสำนักมาทำไม? กลัวเขาไม่รู้สังกัดเหรอ?"

หลินอี้ชี้ไปที่ตราสัญลักษณ์บนอกเสื้อ

"ข้อสอง... ผ้าปิดหน้านั่นน่ะ ปิดแค่ปากแต่จมูกโผล่ ถ้าข้าจำหน้าพวกท่านไม่ได้จากตาก็จำได้จากรูจมูกบานๆ นั่นแหละ"

[ติ๊ง! วิจารณ์เครื่องแต่งกาย!]

[ได้รับแต้มความเกรียน 15 แต้ม]

"หุบปาก!"

หัวหน้าโจรหน้าแดงแปร๊ด เดาจากหูที่แดง

"ข้าคือหน่วยกวาดล้างลับของศิษย์พี่หลี่เฟิง! ได้รับคำสั่งให้มาสั่งสอนเจ้า!"

"อ้าว... ไหนบอกเป็นโจร? ไหงคายความลับออกมาเองซะงั้น?"

หลินอี้ทำหน้าเวทนา

"ศิษย์พี่หลี่เฟิงเลือกคนจากเกรดเฉลี่ยความโง่หรือเปล่าเนี่ย?"

"ฆ่ามัน!!"

หัวหน้าโจรทนไม่ไหวอีกต่อไป สั่งลูกน้องอีก 2 คนให้พุ่งเข้าใส่หลินอี้พร้อมกัน

"เข้ามาเลยไอ้พวกจมูกบาน!"

หลินอี้ไม่ได้ชักอาวุธ เพราะไม่มี แต่เขาตั้งท่าเตรียมพร้อม... ท่าทางเหมือนคนกำลังจะตบยุง

โจรคนซ้ายฟันดาบเข้ามาเป็นคนแรก เป็นท่าฟันขวางลำตัวที่ดูรุนแรงแต่เต็มไปด้วยช่องโหว่

หลินอี้ขยับเท้าเพียงเล็กน้อยด้วยย่างก้าวแมลงสาบ ร่างกายของเขาพลิ้วไหวหลบคมดาบไปได้อย่างเฉียดฉิว ก่อนจะสวนกลับด้วยความเร็วที่มองไม่ทัน

เพี๊ยะ!!

เสียงฝ่ามือกระทบเนื้อดังสนั่นก้องถ้ำ

หน้าของโจรคนซ้ายสะบัดไปตามแรงตบ ฟันซี่หนึ่งกระเด็นหลุดออกมาพร้อมเลือดสดๆ ร่างของมันหมุนคว้าง 1 รอบก่อนจะล้มตึงลงไปกองกับพื้น

[ติ๊ง! คริติคอล!]

[ฝ่ามือตบเกรียนทำงานเต็มประสิทธิภาพ!]

"เฮ้ย!"

โจรอีก 2 คนชะงักกึก มองดูเพื่อนที่นอนตาเหลือกด้วยความตกตะลึง

"มะ... เมื่อกี้มันท่าอะไร?"

"ท่าตบเรียกสติไง"

หลินอี้สะบัดมือเบาๆ

"แม่ข้าเคยสอนว่า เด็กดื้อต้องโดนตี... ดูเหมือนพ่อแม่พวกเจ้าจะลืมสอนเรื่องนี้สินะ"

"ไอ้สารเลว!"

โจรคนขวาโกรธจัด พุ่งเข้ามาแทงดาบตรงๆ ใส่หน้าอกหลินอี้

หลินอี้ไม่หลบ แต่ใช้มือซ้ายปัดดาบออกไปด้านข้าง ด้วยพละกำลังของขั้น 2 ที่เหนือกว่าศิษย์ทั่วไป แล้วใช้มือขวา...

เพี๊ยะ!!

คราวนี้โดนเข้าที่แก้มซ้ายเต็มๆ จนหน้าบวมเป่งทันตาเห็น โจรคนนั้นร้องจ๊าก ทิ้งดาบแล้วเอามือกุมหน้าดิ้นพราดๆ

เหลือเพียงหัวหน้าโจรคนเดียวที่ยืนขาสั่นพั่บๆ

"ยะ... อย่าเข้ามานะ!"

มันถอยหลังกรูด

"ข้า... ข้ามีพี่ชายเป็นศิษย์สายในนะเว้ย!"

"มุกเดิมๆ..."

หลินอี้ส่ายหัว เดินย่างสามขุมเข้าไปหา

"เปลี่ยนบทบ้างเถอะ คนอ่านเขาเบื่อแล้ว"

"อย่า... อ๊ากกก!"

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

หลินอี้จัดชุดใหญ่ไฟกะพริบ ตบซ้าย ตบขวา ตบงัดขึ้น ตบลงล่าง ราวกับกำลังเล่นกลองชุดบนหน้าของหัวหน้าโจร

ผ่านไป 10 วินาที...

หัวหน้าโจรนอนหมดสภาพอยู่บนพื้น ใบหน้าบวมฉุจนจำเค้าเดิมไม่ได้ ตอนนี้จมูกไม่บานแล้ว เพราะบวมปิดรูจมูกไปแล้ว

หลินอี้นั่งลงยองๆ ข้างๆ ร่างอันไร้สติของทั้ง 3 คน

"เอาล่ะ... ถึงเวลาเก็บเกี่ยวผลผลิต"

เขาเริ่มทำการค้นตัวอย่างชำนาญ สกิลติดตัวจากชีวิตพนักงานเงินเดือนที่ต้องหาเศษเหรียญในกระเป๋าก่อนสิ้นเดือน

ดาบเหล็กกล้า 3 เล่ม: สภาพพอใช้ เอาไปขายได้

หินวิญญาณ 15 ก้อน: รวย!

ยาสมานแผล 2 ขวด: ของดี

กางเกงในลายเป็ดน้อย: ของหัวหน้าโจร... หลินอี้รีบโยนทิ้งด้วยความรังเกียจ

"อื้อหือ... รวยกว่าที่คิดแฮะ"

หลินอี้ยิ้มกริ่ม เก็บของทั้งหมดเข้าถุงสัมภาระของตัวเอง รวมทั้งหญ้าวิญญาณส่องแสงเจ้าปัญหาด้วย

"ขอบใจนะหลี่เฟิง..."

หลินอี้ลุกขึ้นยืน มองไปทางปากถ้ำ

"ส่งคนเอาของมาให้ถึงที่แบบนี้ ข้าซึ้งใจน้ำตาจะไหล... ไว้เจอกันบนเวทีประลอง ข้าจะตอบแทนให้อย่างสาสม!"

หลินอี้เดินออกจากถ้ำด้วยความเบิกบานใจ ทิ้งให้โจร 3 คนนอนหนาวสั่นอยู่ในถ้ำมืดๆ รอเวลาตื่นขึ้นมาพบกับฝันร้ายที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต

[สรุปผลประกอบการตอนนี้:]

[ระดับ: รวบรวมลมปราณ ขั้น 2]

[แต้มคงเหลือ: 380 แต้ม หักค่าแปลภาษา 50 แต้ม และได้มาเพิ่มจากการตบคนและสัตว์]

[ไอเทมใหม่: หญ้าวิญญาณส่องแสง, ดาบเหล็ก, หินวิญญาณ]

"ต่อไป... กาชา!"

หลินอี้กำตั๋วสุ่มในมือแน่น

"ขอสกิลเทพๆ สักอันเถอะนะ!"