กาชาเกลือ
หน้าผาทิ้งขยะ
สถานที่แห่งนี้ตั้งอยู่ด้านหลังสุดของยอดเขาชิงหยุน เป็นจุดที่ศิษย์ในสำนักมักนำขยะหรือของเสียมาทิ้งลงสู่เหวเบื้องล่าง กลิ่นเหม็นเน่าจางๆ ลอยอบอวลตลอดเวลา ทำให้ไม่มีใครอยากย่างกรายเข้ามา
แต่สำหรับหลินอี้... ที่นี่คือเซฟเฮาส์ชั้นยอด
"ฮ่าๆๆๆ! รวย! รวยเละ!"
เสียงหัวเราะชั่วร้ายดังสะท้อนหน้าผา หลินอี้นั่งขัดสมาธิอยู่บนโขดหินใหญ่ เบื้องหน้าของเขามีกองสมบัติขนาดย่อมวางเรียงรายอยู่
หินวิญญาณ 15 ก้อน จากพวกโจร ดาบเหล็กกล้า 3 เล่ม เตรียมเอาไปขายตลาดมืด หญ้าวิญญาณส่องแสง 1 ต้น มูลค่าสูงลิบ และยาฟื้นฟูระดับต่ำ 2 ขวด
"ไม่น่าเชื่อว่าการเป็นคนดีที่ปล้นโจร จะทำเงินได้ดีกว่าการตื่นเช้าไปตักน้ำทั้งเดือนเสียอีก"
หลินอี้หยิบหญ้าวิญญาณขึ้นมาพิจารณา แสงสีฟ้าอ่อนๆ ของมันทำให้เขารู้สึกสดชื่นเพียงแค่สูดดม
"เก็บไว้ก่อน... ของดีแบบนี้ต้องใช้ในจังหวะที่เหมาะสม"
เขาเก็บสมุนไพรเข้าอกเสื้ออย่างทะนุถนอม แล้วหันมาสนใจสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้
[ตั๋วสุ่มทักษะระดับต่ำ]
ตั๋วสีทองแดงใบเก่าๆ ปรากฏขึ้นในมือของเขา นี่คือรางวัลจากการเดิมพันบ้าเลือดกับหลี่เฟิง
"เอาล่ะ... หลี่เฟิงมันเร็วมาก เพลงดาบของมันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ถ้าข้าอยากชนะแบบใสสะอาดและกวนตีน ข้าต้องการทักษะที่เหนือกว่าแค่การตบ"
หลินอี้พนมมือไหว้ฟ้าดิน และถังขยะข้างๆ เพื่อขอพร
"สาธุ... หลวงปู่เค็ม หลวงพ่อคูณ ขอสกิลเทพๆ อย่างเก้ากระบี่เดียวดาย หรือฝ่ามือยูไล ให้ลูกช้างด้วยเถิด!"
"ระบบ! ใช้งานตั๋วกาชา!"
ทันทีที่สิ้นเสียง ตั๋วในมือก็สลายกลายเป็นละอองแสง พุ่งเข้าไปในหน้าจอโฮโลแกรม วงล้อเสี่ยงโชคขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นพร้อมเสียงดนตรีประกอบที่ฟังดูตื่นเต้นเร้าใจ เหมือนเสียงตู้สล็อต
ตื๊ดๆๆๆๆๆ...
วงล้อหมุนเร็วติ้ว แสงสีต่างๆ วูบวาบผ่านตาไปมา... สีม่วง ระดับตำนาน ผ่านไป! ...สีทอง ระดับหายาก ผ่านไป! ...สีฟ้า ระดับพิเศษ ผ่านไป!
"สีทอง! ขอสีทอง!"
หลินอี้ตะโกนเชียร์
วงล้อเริ่มช้าลง... เข็มชี้กำลังจะไปหยุดที่ช่องสีทองที่เขียนว่า เคล็ดวิชา: กายาทองคำอมตะ
"มาแล้ว! มาแน่!"
หลินอี้ตาโตเท่าไข่ห่าน
กึก...
เข็มกระตุกนิดหนึ่ง แล้วเลื่อนผ่านช่องสีทองไปหยุดที่ช่องสีน้ำตาลตุ่นๆ ข้างๆ แทน
[ติ๊ง! ยินดีด้วย!]
[ท่านได้รับทักษะระดับ 'ขยะเปียก' หรือ ระดับทั่วไป]
"ม่ายยยยยยยยย!"
หลินอี้ร้องเสียงหลง ทรุดตัวลงเอามือกุมหัว
"ไอ้ระบบขี้โกง! มันล็อกผลชัดๆ! เมื่อกี้มันหยุดที่สีทองแล้วนะเว้ย!"
[ระบบ: ดวงล้วนๆ ไม่มีล็อกผล โปรดอย่าพาล]
หลินอี้กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ อาการของคนเกลือกาชา ก่อนจะจำใจกดดูของรางวัลที่ได้มา มันคือคัมภีร์ปกสีน้ำตาลเก่าๆ ที่มีรูปวาดแมลงสาบตัวหนึ่งทำท่าวิ่งหนีรองเท้าแตะ
[ได้รับ: เคล็ดวิชา 'ย่างก้าวแมลงสาบที่แท้จริง']
[ระดับ: ต่ำ แต่มีศักยภาพไร้ขีดจำกัด]
[ที่มา: ระบบสังเกตเห็นว่าโฮสต์ชอบวิ่งหนีด้วยท่าทางประหลาดๆ ในตอนที่ 6 และ 7 จึงคัดสรรวิชาต้นตำรับมาให้ เพื่อให้ท่านวิ่งหนีได้อย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น]
[ความสามารถ 1: เพิ่มความเร็วในการหลบหลีก 200 เปอร์เซ็นต์ ในระยะประชิด]
[ความสามารถ 2: สามารถไต่กำแพง มุดรู หรือลอดหว่างขาคู่ต่อสู้ได้อย่างลื่นไหล]
[ผลติดตัว: ยิ่งดูน่าเกลียด ยิ่งหลบเก่ง ศัตรูจะไม่อยากแตะตัวท่าน เพราะรังเกียจ]
[คำเตือน: การใช้วิชานี้อาจทำให้ค่าเสน่ห์ติดลบชั่วคราว]
"..."
หลินอี้อ่านคำอธิบายแล้วพูดไม่ออก
"นี่ระบบกำลังด่าข้าทางอ้อมหรือเปล่า? ย่างก้าวแมลงสาบที่แท้จริง? แปลว่าไอ้ที่ข้าวิ่งมั่วๆ ก่อนหน้านี้มันคือของปลอมเรอะ?"
[ระบบ: ถูกต้อง ของเดิมเป็นแค่การดิ้นรนเอาชีวิตรอด ของใหม่นี้คือศิลปะ]
"ศิลปะบ้าบออะไรวะเนี่ย!"
หลินอี้โวยวาย แต่เมื่อนึกถึงเพลงดาบที่รวดเร็วของหลี่เฟิง... เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าทักษะนี้มันตอบโจทย์ที่สุด
"เอาก็เอาวะ! น่าเกลียดแล้วไง ชนะก็พอ!"
หลินอี้ตบที่คัมภีร์ แสงสีน้ำตาลพุ่งเข้าสู่สมองของเขา ข้อมูลกระบวนท่าแปลกประหลาดไหลเข้ามา
การย่อตัวให้ต่ำติดพื้น... การสลับขาถี่ยิบ... การบิดเอวหลบคมดาบในองศาที่กระดูกคนปกติทำไม่ได้
"อุ๊บ... ท่ามันอุบาทว์จริงด้วย"
หลินอี้หน้าแหยแกเมื่อเห็นภาพในหัว แต่เขาก็เริ่มลุกขึ้นฝึกทันที
ฟึ่บ! ฟึ่บ! แซ่กๆๆ!
บนหน้าผาทิ้งขยะ ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังเคลื่อนที่ไปมาด้วยท่าทางพิลึกพิลั่น เดี๋ยวก็ลงไปคลาน 4 ขา เดี๋ยวก็กลิ้งตัวหลบก้อนหิน เดี๋ยวก็วิ่งไต่ต้นไม้แล้วดีดตัวกลับมา
หากใครมาเห็นเข้า คงนึกว่าเขาถูกผีแมลงสาบเข้าสิง
ผ่านไป 3 วัน...
หลินอี้นั่งหอบแฮ่กๆ อยู่ริมหน้าผา ร่างกายเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ แต่แววตามีความมั่นใจเต็มเปี่ยม ตอนนี้เขาสามารถใช้ย่างก้าวแมลงสาบได้อย่างชำนาญแล้ว แม้แต่ใบไม้ที่ร่วงลงมา เขาก็สามารถหลบได้ทุกใบโดยไม่แตะต้องตัว
"เหลือเวลาอีก 4 วัน..."
หลินอี้หยิบหญ้าวิญญาณส่องแสงและหินวิญญาณทั้งหมดออกมา
"ถึงเวลาปั๊มเลเวลแล้ว"
เขาไม่รู้วิธีปรุงยา จึงใช้วิธีลูกทุ่งที่สุด... กินสด! หลินอี้ยัดหญ้าวิญญาณเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ รสชาติหวานปะแล่มๆ เหมือนกินหญ้าหวาน พลังปราณบริสุทธิ์สายหนึ่งไหลทะลักลงสู่จุดตันเถียนอย่างรุนแรง
"อึก! ร้อน!"
เขาขบกรามแน่น รีบโคจรคัมภีร์กลืนกินฟ้าดินเพื่อดูดซับพลังอันมหาศาล พร้อมกับหยิบหินวิญญาณมากำไว้ในมือทั้งสองข้างเพื่อดูดซับเสริมเข้าไปอีก
วูบ... วูบ...
กระแสลมรอบตัวหลินอี้เริ่มหมุนวน ขยะชิ้นเล็กๆ ลอยขึ้นจากพื้น ร่างกายของเขาส่องแสงสลัวๆ สลับกับมีควันสีดำถูกขับออกมา
[ติ๊ง! ค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น 50]
[ติ๊ง! ค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น 50]
[ติ๊ง! ค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น 50]
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว... วันที่ 4... วันที่ 5... วันที่ 6...
จนกระทั่งรุ่งเช้าของวันที่ 7 ซึ่งเป็นวันนัดดวล
ตูม!!
เสียงระเบิดลมปราณดังขึ้นจากร่างของหลินอี้ ฝุ่นผงรอบตัวกระจายออกเป็นวงกว้าง เขาลืมตาขึ้น นัยน์ตามีประกายแสงวูบวาบก่อนจะจางหายไป
[ยินดีด้วย!]
[บรรลุระดับ 'รวบรวมลมปราณ ขั้น 3' ระดับสูงสุด]
"ขั้น 3..."
หลินอี้กำหมัดแน่น สัมผัสถึงพลังที่เอ่อล้น
"แม้จะยังห่างจากหลี่เฟิงที่อยู่ขั้น 6 ถึง 3 ขั้น... แต่ด้วยทักษะและไอเทมที่มี ข้าไม่แพ้แน่!"
เขาลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นออกจากกางเกงที่ขาดวิ่นจากการฝึกท่าแมลงสาบ
"ได้เวลาไปทวงสัญญา... มหกรรมวิ่งแก้ผ้าต้องเกิดขึ้นวันนี้!"
หลินอี้เดินลงจากหน้าผา มุ่งหน้าสู่ลานประลองด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้ายที่สุดใน 3 โลก