ฝ่ามือเดียวจอด

"ตาย! ตาย! ตายซะ!!"

หลี่เฟิงคำรามลั่นราวกับสัตว์ป่าบ้าคลั่ง สติสตางค์ของเขาขาดผึงไปนานแล้ว ศักดิ์ศรีของศิษย์อันดับ 10 ถูกทำลายป่นปี้ด้วยท่าทางกวนประสาทของไอ้ขยะตรงหน้า

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

คมกระบี่นับ 100 สายพุ่งเข้าใส่หลินอี้อย่างต่อเนื่อง รวดเร็วและรุนแรงจนพื้นเวทีประลองที่เป็นหินแกรนิตเริ่มมีรอยบากลึกเต็มไปหมด

แต่ทว่า... ไม่มีแม้แต่รอยเดียวที่สัมผัสถูกตัวหลินอี้

"แหม... เฉียดไปนิดเดียวนะศิษย์พี่"

หลินอี้ที่นอนราบไปกับพื้นในท่าทางเหมือนจิ้งจก พลิกตัวหลบคมกระบี่ที่ฟันลงมาผ่ากลางอากาศ

"อ๊ะๆ! ทางซ้ายก็ว่าง ทางขวาก็โล่ง ท่านเล็งไปที่ไหนเนี่ย? หรือว่าตาเข?"

แซ่กๆๆ!

หลินอี้ใช้ขาทั้ง 4 มือและเท้า ตะเกียกตะกายถอยหลังด้วยความเร็วสูง ท่าทางอุบาทว์ตาจนศิษย์สาวๆ หลายคนต้องยกมือปิดหน้าด้วยความรับไม่ได้ แต่ความพริ้วไหวนั้นกลับเป็นของจริง

"อยู่นิ่งๆ สิวะไอ้แมลงสาบ!"

หลี่เฟิงหอบหายใจแฮ่กๆ ลมปราณเริ่มปั่นป่วนจากการโจมตีต่อเนื่องโดยไม่พัก

[ติ๊ง! ความโกรธของเป้าหมาย 85 เปอร์เซ็นต์... 90 เปอร์เซ็นต์...]

[คำแนะนำ: อีกนิดเดียว! ยั่วอีกนิด เดี๋ยวติดคริติคอล!]

หลินอี้เหลือบมองหลอดความโกรธสีแดงเถือกบนหัวของหลี่เฟิงที่มองเห็นผ่านเนตรแห่งความจริงแล้วยิ้มกริ่ม

"ศิษย์พี่หลี่..."

หลินอี้กระโดดถอยไปยืนที่มุมเวที ยืนพิงเสาอย่างผ่อนคลาย

"ท่านรู้ไหมทำไมท่านถึงฟันข้าไม่โดน?"

"หุบปาก!"

"เพราะจิตใจท่านมันสกปรกไงล่ะ"

หลินอี้ส่ายหัวทำหน้าผู้ทรงศีล

"ท่านมัวแต่คิดจะฆ่าข้า จิตใจรุ่มร้อน กระบี่เลยไร้ตา... ต่างจากข้าที่จิตใจบริสุทธิ์ เพียงแค่จะวิ่งเล่นออกกำลังกาย"

"ไอ้สารเลว! ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นชิ้น!"

[ติ๊ง! ความโกรธทะลุขีดจำกัด! 100 เปอร์เซ็นต์]

[สถานะเป้าหมาย: บ้าคลั่ง ลดพลังป้องกันลง 50 เปอร์เซ็นต์ เพิ่มพลังโจมตี 50 เปอร์เซ็นต์]

[ทักษะฝ่ามือตบเกรียนพร้อมใช้งาน: เพิ่มพลังโจมตี 100 เปอร์เซ็นต์!]

"จังหวะนี้แหละ!"

ดวงตาของหลินอี้สว่างวาบ

หลี่เฟิงรวบรวมลมปราณเฮือกสุดท้าย ทุ่มเททุกอย่างลงในกระบวนท่าเดียว

"เคล็ดวิชาลับ: ผ่าเมฆาสยบมังกร!"

กระบี่ในมือเปล่งแสงเจิดจ้า รัศมีกระบี่ขนาดมหึมาพุ่งเข้าใส่หลินอี้หมายจะบดขยี้ให้แหลกคาที่ นี่คือท่าที่รุนแรงที่สุดของเขา ไม่มีทางหลบได้!

"หลบไม่ได้... งั้นก็ไม่ต้องหลบ!"

หลินอี้ไม่ถอยหนี แต่กลับพุ่งสวนเข้าไปหากระบี่นั่นตรงๆ!

"มันบ้าไปแล้ว!"

คนดูหวีดร้อง

ในวินาทีที่รัศมีกระบี่กำลังจะปะทะร่าง หลินอี้ใช้ย่างก้าวแมลงสาบขั้นสูงสุด บิดลำตัวเป็นเกลียวสว่านลอดผ่านช่องว่างเล็กๆ ใต้คมกระบี่เข้าไปประชิดตัวหลี่เฟิงในระยะเผาขน

หลี่เฟิงเบิกตากว้าง

"เป็นไปได้ยังไง!?"

หลินอี้เงยหน้าขึ้น สบตากับหลี่เฟิง ระยะห่างเพียงคืบ เขาง้างมือขวาไปด้านหลังจนสุดแขน รวบรวมลมปราณขั้น 3 ทั้งหมด ผสานกับพลังโกรธที่สะสมมา

"หน้าของท่าน... มันเรียกร้องหาฝ่ามือข้า!"

"ฝ่ามือตบเกรียน... ตบเรียกสติ!"

เพี๊ยะ!!!!!!

เสียงตบดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า ดังกว่าเสียงกระบี่ปะทะกัน 10 เท่า! ดังจนนกที่เกาะอยู่บนต้นไม้รอบสนามร่วงลงมาตาย!

แรงตบมหาศาลจากพลังพื้นฐาน บวกแรงส่งจากความโกรธ และคริติคอล กระแทกเข้าที่แก้มซ้ายของหลี่เฟิงเต็มรัก

ภาพที่ทุกคนเห็นคือ... ร่างของหลี่เฟิงหมุนติ้วกลางอากาศ 3 รอบครึ่ง ฟันน้ำนมและฟันแท้ร่วงกราวออกมาพร้อมเลือดสดๆ เป็นสายฝน ก่อนจะ...

โครม!

ร่างอันหมดสภาพของศิษย์อันดับ 10 ร่วงลงกระแทกพื้นเวทีดังสนั่นแน่นิ่งไป

ความเงียบ... เข้าปกคลุมลานประลองอีกครั้ง เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง

ทุกคนอ้าปากค้าง ตาถลนมองดูร่างที่นอนกระตุกอยู่บนพื้น... ใบหน้าซีกซ้ายของหลี่เฟิงบวมเป่งจนดูเหมือนมีลูกแตงโมยัดอยู่ข้างแก้ม ตาปิดสนิท หมดสติโดยสมบูรณ์

หลินอี้ยืนหอบหายใจ สะบัดมือขวาเบาๆ เพื่อคลายความเจ็บ

"โอ๊ย... หน้าหนาชะมัด เจ็บมือเลยแฮะ"

เขาหันไปมองผู้อาวุโสเฉินที่กำลังนั่งตะลึงทำตะเกียบหล่นจากมือ

"ผู้อาวุโสครับ... นับศพ เอ้ย นับสิบได้หรือยังครับ?"

ผู้อาวุโสเฉินสะดุ้ง ได้สติกลับมา รีบพุ่งลงมาดูอาการหลี่เฟิง ก่อนจะประกาศเสียงดังลั่น

"หลี่เฟิง... หมดสภาพต่อสู้!"

"ผู้ชนะ... หลินอี้!!"

เฮ!!!!!

เสียงเชียร์ดังกระหึ่มยิ่งกว่าตอนหลี่เฟิงเปิดตัว ศิษย์สายนอกที่เคยถูกพวกหลี่เฟิงและจ้าวกังรังแกต่างกระโดดโลดเต้นด้วยความสะใจ

"สุดยอด! ฝ่ามือเดียวจอด!"

"เทพเจ้าปากแจ๋ว! เทพเจ้าปากแจ๋ว!"

หลินอี้ยืนรับเสียงเชียร์ ยิ้มกว้างจนตาหยี แต่สายตาของเขาไม่ได้มองคนดู เขามองไปที่จ้าวกังที่กำลังยืนหน้าซีดตัวสั่นอยู่ข้างเวที

หลินอี้เดินลงจากเวที ตรงเข้าไปหาจ้าวกังอย่างช้าๆ

"ศิษย์พี่จ้าวกัง..."

"ยะ... อย่า... ข้า..."

จ้าวกังพูดไม่เป็นภาษา ขาสั่นพั่บๆ จนยืนไม่อยู่

"จำสัญญาของเราได้ไหม?"

หลินอี้กระซิบข้างหู น้ำเสียงเย็นยะเยือกแต่แฝงความขบขัน

"หลี่เฟิงหลับไปแล้ว คงวิ่งไม่ได้... ในฐานะญาติผู้พี่ ท่านคงต้องวิ่งเผื่อเขาด้วยนะ"

"มะ... ไม่เอา! ข้าไม่ทำ!"

"ไม่ทำ?"

หลินอี้เลิกคิ้ว หันไปตะโกนถามคนดู

"พี่น้องทั้งหลาย! กฎต้องเป็นกฎใช่ไหม!?"

"ใช่!!"

คนดูตะโกนรับกันเกรียวกราว

"แก้ผ้า! แก้ผ้า! แก้ผ้า!"

แรงกดดันจากมหาชนถาโถมเข้าใส่ จ้าวกังมองซ้ายมองขวา ไม่มีทางหนี เขาหันไปมองหลินอี้ที่กำลังวอร์มนิ้วเตรียมจะดีดหน้าผาก

"จะวิ่งดีๆ... หรือจะให้ข้าตบจนเสื้อผ้าหลุด?"

จ้าวกังน้ำตาไหลพราก กัดฟันปลดสายคาดเอวด้วยมือที่สั่นเทา...

และแล้ว... ตำนานบทใหม่ของสำนักชิงหยุนก็ได้ถือกำเนิดขึ้น ภาพของชายหนุ่มร่างเปลือยจ้าวกังวิ่งรอบเขาพร้อมตะโกนว่า "ข้าคือหมูน้อยน่ารัก!" ทั้งน้ำตา กลายเป็นภาพติดตาที่จะถูกเล่าขานไปอีกนานแสนนาน

[ภารกิจสำเร็จ: ตบหน้าผู้ทรงอิทธิพล]

[รางวัล: แต้มความเกรียน 200 แต้ม]

[ชื่อเสียง: เลื่องลือ ในทางที่แปลกประหลาด]

หลินอี้ยืนมองมหกรรมวิ่งแก้ผ้าด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะหันไปสบตากับหลิวเหมยบนอัฒจันทร์ นางยิ้มให้เขาบางๆ ก่อนจะขยับปากพูดแบบไม่มีเสียงว่า... 'เก่งมาก... เจ้าแมลงสาบ'

หลินอี้ยิ้มตอบ

"การเดินทางเพิ่งจะเริ่ม... ต่อไปคือโลกกว้าง!"

แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังเฉลิมฉลอง ไม่มีใครรู้เลยว่า... บนยอดเขาที่สูงที่สุด สายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองหลินอี้ด้วยความสนใจ

"เคล็ดวิชานั่น... น่าสนใจจริงๆ"