มหกรรมวิ่งแก้ผ้า

"อะ... โอ๊ย..."

เสียงครางด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นเบาๆ บนเวทีประลอง หลี่เฟิงที่เพิ่งฟื้นจากสลบ พยายามยันกายลุกขึ้นนั่งด้วยความยากลำบาก ใบหน้าซีกซ้ายของเขาบวมเป่งจนตาปิดสนิท ปากเจ่อจนพูดไม่ชัด

"ขะ... ข้าแพ้?"

หลี่เฟิงพึมพำกับตัวเองด้วยความไม่อยากเชื่อ สายตาพร่ามัวมองไปรอบๆ เห็นแต่ศิษย์สายนอกนับ 1,000 คน ที่กำลังมองมาที่เขาด้วยสายตาขบขัน

"ตื่นแล้วเหรอครับคุณหมูน้อย?"

เสียงกวนประสาทที่คุ้นหูดังขึ้นเหนือหัว หลี่เฟิงเงยหน้าขึ้น เห็นหลินอี้นั่งยองๆ อยู่บนขอบเวที กำลังฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่

"หลินอี้..."

หลี่เฟิงกัดฟันกรอด เท่าที่ฟันที่เหลือจะอำนวย

"เจ้า... เจ้าโกง! ท่าวิชาเมื่อกี้มันวิชามารชัดๆ!"

"มารบิดาท่านสิ"

หลินอี้สวนกลับทันควัน

"เขาเรียกว่ายุทธวิธี... เอาล่ะ เลิกบ่นพึมพำแล้วลุกขึ้นมาทำตามสัญญาได้แล้ว แดดกำลังดี เดี๋ยวตลาดวาย"

"สะ... สัญญา?"

หลี่เฟิงหน้าซีดเผือด เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนเดิมพันอะไรไว้

"ข้าบาดเจ็บ!"

หลี่เฟิงตะโกนอ้างทันที

"หน้าข้าบวมขนาดนี้ สมองกระทบกระเทือน ข้าวิ่งไม่ไหว! ข้าขอเลื่อนไปปีหน้า!"

"โฮ่..."

หลินอี้พยักหน้าช้าๆ

"บาดเจ็บสินะ... เข้าใจได้ๆ"

หลี่เฟิงลอบยิ้มในใจ นึกว่าหลินอี้จะยอมปล่อยไป แต่ทว่า...

"พี่น้องทุกคน!"

หลินอี้ลุกขึ้นยืนแล้วป้องปากตะโกนก้องลานประลอง

"ศิษย์พี่หลี่บอกว่าเขาเป็นลูกผู้ชายที่ขี้ขลาดและไร้สัจจะ เขาบอกว่าจะเบี้ยวสัญญาครับทุกท่าน!"

โห่!!!!

เสียงโห่ฮาดังกระหึ่มจากทั่วสารทิศ ศิษย์สายนอกที่หมั่นไส้หลี่เฟิงมานานต่างพากันตะโกนด่าทอ

"ขี้แพ้ชวนตีนี่หว่า!"

"เสียชาติเกิดลูกผู้ชาย!"

"ถอดเลย! ถอดเลย! ถอดเลย!"

แรงกดดันจากมวลชนถาโถมเข้าใส่จนหลี่เฟิงตัวสั่น หลินอี้ก้มลงกระซิบข้างหูเขาอีกครั้ง

"เห็นไหม? ประชาชนเขาเรียกร้อง... ถ้าท่านไม่วิ่งวันนี้ ชื่อเสียงท่านจะป่นปี้ยิ่งกว่าขี้หมู แต่ถ้ายอมวิ่ง ข้าสัญญาว่าจะไม่วาดภาพเก็บไว้"

หลี่เฟิงมองไปที่จ้าวกัง ซึ่งตอนนี้ถอดเสื้อรออยู่ข้างล่างเวทีด้วยสภาพน้ำตานองหน้า เพื่อนร่วมชะตากรรมยืนรออยู่แล้ว

"กะ... ก็ได้! ฝากไว้ก่อนเถอะ!"

หลี่เฟิงกลั้นใจ ถอดเสื้อคลุมราคาแพงของตัวเองออก เผยให้เห็นหุ่นผอมแห้ง ต่างจากหลินอี้ที่หุ่นดีกว่ามาก ท่ามกลางเสียงหวีดร้องระคนขบขันของศิษย์สาวๆ

"กางเกงด้วยครับพี่ชาย"

หลินอี้เตือน

"อย่าให้เหลือ... ยกเว้นชิ้นสุดท้ายไว้ 1 ชิ้น เดี๋ยวโดนแบน"

ในที่สุด มหกรรมที่อัปยศที่สุดในประวัติศาสตร์สำนักชิงหยุนก็เริ่มขึ้น

2 หนุ่มร่างเกือบเปลือย วิ่งเหยาะๆ ออกจากลานประลอง มุ่งหน้าสู่เส้นทางรอบเขาชิงหยุน โดยมีหลินอี้วิ่งเหยาะๆ ตามประกบข้างๆ ราวกับผู้ฝึกสอนนักกีฬา

"เอ้า! วิ่งให้มันกระฉับกระเฉงหน่อย!"

หลินอี้ตะโกนกระตุ้น

"แล้วคำขวัญล่ะ? ลืมแล้วเหรอ?"

"ขะ... ข้าคือหมูน้อยน่ารัก..."

จ้าวกังพูดเสียงเบาหวิวเหมือนยุงบิน

"ไม่ได้ยิน! ดังกว่านี้!"

"ข้าคือหมูน้อยน่ารักโว้ยยยย!"

หลี่เฟิงแหกปากตะโกนทั้งน้ำตาแห่งความอัปยศ

[ติ๊ง! ได้รับแต้มความเกรียน 50 แต้ม]

[ติ๊ง! ได้รับแต้มความเกรียน 50 แต้ม]

ตลอดเส้นทาง หลินอี้ทำหน้าที่เป็นนักพากย์ที่ดีเยี่ยม

"ดูสิครับทุกท่าน! นี่คือกล้ามเนื้อขาของศิษย์อันดับ 10! ช่างขาวผ่องยองใยราวกับตูดเด็กทารก! ใครสนใจติดต่อขอซื้อกางเกงในใช้แล้ว ติดต่อหลังไมค์ได้นะครับ!"

"ไอ้หลินอี้! ข้าจะฆ่าเจ้า!"

หลี่เฟิงกัดฟันวิ่งไปด่าไป

"ดีมาก! แรงแค้นคือพลังงานขับเคลื่อนชั้นดี! วิ่งต่อไปเจ้าหมูน้อย!"

[ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!]

เสียงระบบแจ้งเตือนดังรัวเป็นปืนกล ยิ่งคนเห็นเยอะ ยิ่งหลี่เฟิงอาย หลินอี้ยิ่งรวย จากลานประลอง ผ่านโรงอาหาร ผ่านหอพักศิษย์หญิง จุดนี้เสียงกรี๊ดดังที่สุด จนครบรอบเขาชิงหยุน 3 รอบ

เมื่อถึงเส้นชัย หลี่เฟิงและจ้าวกังก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น หอบหายใจเหมือนปลาขาดน้ำ สภาพจิตใจแตกสลายไม่มีชิ้นดี

หลินอี้ยืนเท้าเอวมองดูผลงานด้วยความภูมิใจ ก่อนจะเปิดหน้าต่างระบบดูยอดรวม

[สรุปผลประกอบการ]

[แต้มเดิม: 380 แต้ม]

[แต้มจากภารกิจ: 200 แต้ม]

[แต้มจากการวิ่งแก้ผ้า โบนัส: 1,500 แต้ม! ผู้ชมเยอะและระดับความอายสูงสุด]

[แต้มรวมสุทธิ: 2,080 แต้ม!]

"รวย... รวยเละเทะ!"

หลินอี้แทบจะกลั้นเสียงหัวเราะไม่อยู่ 2,000 แต้มนี้มากพอจะซื้อของระดับกลางในร้านค้าได้สบายๆ

"ขอบคุณสำหรับการแสดงครับรุ่นพี่"

หลินอี้โยนเสื้อผ้าคืนให้ทั้ง 2 คน

"หวังว่าคราวหน้าจะมีกิจกรรมดีๆ แบบนี้อีกนะ"

หลี่เฟิงรับเสื้อมาปิดร่าง แววตาที่มองหลินอี้เต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาทที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม

"หลินอี้... วันนี้ข้าแพ้ แต่เรื่องนี้ยังไม่จบ... ศิษย์พี่จางจะต้องรู้เรื่องนี้!"

พูดจบ เขาก็รีบประคองจ้าวกังเดินกะเผลกหนีไป ท่ามกลางเสียงหัวเราะของศิษย์สายนอกที่ยังคงดังก้อง

...

ณ ยอดเขาชิงหยุนชั้นใน

ในศาลาเก๋งจีนที่หรูหราซึ่งตั้งอยู่ริมหน้าผา ชายหนุ่มรูปงามในชุดศิษย์สายในสีครามขลิบทองกำลังนั่งจิบชาอยู่อย่างสงบ

บรรยากาศรอบตัวเขาดูสูงส่งและเย็นชา ราวกับเทพเซียนที่มองลงมายังโลกมนุษย์

"ศิษย์พี่จางเหว่ยขอรับ..."

ลูกสมุนคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงาน

"เกิดเรื่องใหญ่ที่ลานประลองศิษย์สายนอกขอรับ!"

"มีอะไร? หลี่เฟิงชนะแล้วหรือ?"

จางเหว่ยถามโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากถ้วยชา

"บอกมันว่าอย่าเล่นแรงนัก ข้าไม่อยากให้เรื่องถึงหูผู้อาวุโส"

"มะ... ไม่ใช่ขอรับ"

ลูกสมุนหน้าซีด

"หลี่เฟิง... แพ้ขอรับ! แถมยังถูกบังคับให้วิ่งแก้ผ้ารอบเขาด้วย!"

เพล้ง!

ถ้วยชาในมือของจางเหว่ยแตกละเอียดเป็นผงด้วยแรงบีบ น้ำชาร้อนๆ ลวกมือแต่เขาไม่มีทีท่าว่าจะเจ็บปวด

"เจ้าว่าไงนะ?"

จางเหว่ยเงยหน้าขึ้น แววตาคมกริบฉายแววอำมหิต

"ศิษย์สายนอกคนไหน... กล้าหยามหน้าคนของตระกูลจางและตระกูลหลี่ถึงขนาดนี้?"

"มะ... มันชื่อหลินอี้ขอรับ! ไอ้ขยะที่เคยมีเรื่องกับจ้าวกัง!"

"หลินอี้..."

จางเหว่ยทวนชื่อนี้เบาๆ

"ดี... ดีมาก ข้าเพิ่งจะขาดของเล่นแก้เบื่ออยู่พอดี... ตัดสิทธิ์ทรัพยากรประจำเดือนของมันทั้งหมด อ้างว่าเป็นคำสั่งของหอคุมกฎ บอกว่ามันทำตัวอนาจารในที่สาธารณะ"

"แต่ว่า... มันชนะตามกฎนะครับ?"

"กฎ?"

จางเหว่ยแสยะยิ้มเย็น

"ที่นี่คือสำนักชิงหยุน... ข้าคือกฎ"

...

กลับมาที่กระท่อมของหลินอี้

หลินอี้กำลังฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ขณะเปิดดูร้านค้าปากแจ๋วเพื่อจะใช้แต้ม 2,000 ที่เพิ่งได้มา

[ติ๊ง! แจ้งเตือนฉุกเฉิน!]

[ท่านถูกระงับการจ่ายทรัพยากรประจำเดือน หินวิญญาณและยา โดยคำสั่งของศิษย์สายใน 'จางเหว่ย']

[ข้อหา: ประพฤติตนเสื่อมเสีย สร้างความอับอายให้สำนัก]

หลินอี้ชะงัก อ่านข้อความแจ้งเตือนแล้วเลิกคิ้ว

"จางเหว่ย? พี่ชายร่วมสาบานของหลี่เฟิงสินะ..."

แทนที่จะโกรธ หลินอี้กลับหัวเราะออกมา

"ตัดเงินเดือนเหรอ? คิดว่าจะบีบข้าได้ด้วยวิธีตื้นๆ แบบนี้เรอะ?"

เขามองดูแต้ม 2,080 แต้มในระบบ แล้วกดเข้าไปที่หมวดไอเทมพิเศษทันที

"ขอบคุณศิษย์พี่จาง... ที่ช่วยหาข้ออ้างให้ข้าช็อปปิ้งแบบไม่รู้สึกผิด!"