แผนลอบสังหาร

หน้าปากถ้ำหญ้าวิญญาณเพลิง

บรรยากาศตึงเครียดปกคลุมพื้นที่ หลินอี้และหลิวเหมยซ่อนตัวอยู่หลังโขดหินใหญ่ ห่างจากปากถ้ำเพียงไม่กี่ 10 ก้าว

"แผนคือแบบนี้..."

หลินอี้กระซิบเสียงเบา

"ข้างในมี 5 คน หัวหน้ามันชื่อตั๋วปา หรือไอ้หน้าบาก ระดับรวบรวมลมปราณขั้น 7 ส่วนลูกน้องอีก 4 คนอยู่ขั้น 5 ถึง 6"

หลิวเหมยขมวดคิ้ว

"ตั๋วปา? นักฆ่ารับจ้างชื่อดังของตลาดมืดเมืองชิงสุ่ย? เจ้านั่นขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและพละกำลังมหาศาล ถ้าปะทะกันตรงๆ ต่อให้ข้าอยู่ขั้น 7 ก็อาจจะรับมือยาก เพราะพวกมันมีจำนวนเยอะกว่า"

"ถูกต้อง... ดังนั้นเราจะไม่สู้ด้วยกำลัง แต่เราจะสู้ด้วยความปั่นป่วน"

หลินอี้หยิบหน้ากากพันหน้าออกมา มันเป็นแผ่นหนังสีขาวบางๆ ที่ดูธรรมดา แต่เมื่อเขาถ่ายเทลมปราณลงไป มันก็เริ่มเรืองแสงจางๆ

"ข้าจะเข้าไปข้างใน... ในฐานะหัวหน้าของพวกมัน"

"เจ้าจะบ้าเหรอ?"

หลิวเหมยร้องทัก

"ตั๋วปาก็ยืนหัวโด่อยู่ข้างใน เจ้าเดินเข้าไปก็ความแตกสิ!"

"นั่นแหละความสนุก"

หลินอี้ยิ้มเจ้าเล่ห์

"เจ้ารอสัญญาณอยู่ที่นี่ พอได้ยินเสียงระเบิด หรือเสียงคนร้องเหมือนควายถูกเชือด... ให้เจ้าพุ่งเข้าไปจัดการพวกลูกน้องที่กำลังสับสนทันที เข้าใจไหม?"

หลิวเหมยลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นแววตามั่นใจของหลินอี้ นางก็พยักหน้า

"ก็ได้... ระวังตัวด้วย ถ้าเจ้าตาย ข้าจะไม่เก็บศพให้"

"ปากร้ายพอกันเลยนะแม่คุณ"

หลินอี้หัวเราะเบาๆ ก่อนจะสวมหน้ากากทาบลงบนใบหน้า

วูบ...

ความรู้สึกเหมือนมีน้ำเย็นๆ ไหลผ่านผิวหน้า โครงหน้าของหลินอี้เริ่มบิดเบี้ยวและเปลี่ยนแปลงไปตามจินตนาการที่เขาได้รับข้อมูลมาจากเนตรแห่งความจริง

เพียงชั่วพริบตา... ใบหน้าหล่อเหลากวนประสาท ก็เปลี่ยนเป็นใบหน้าเหลี่ยม ดุดัน มีรอยแผลเป็นพาดผ่านตาซ้ายเหมือนตั๋วปาตัวจริงทุกกระเบียดนิ้ว!

แม้แต่ชุดศิษย์สายนอกที่เขาสวมอยู่ ก็ถูกเขากลิ้งเกลือกกับฝุ่นและฉีกแขนเสื้อเล็กน้อยให้ดูคล้ายกับชุดนักฆ่าซอมซ่อของตั๋วปา

"เสียงข้าเปลี่ยนไปหรือยัง?"

หลินอี้ลองพูดออกมา เสียงของเขากลายเป็นเสียงแหบห้าวทุ้มต่ำเหมือนโจรป่า 500

"น่ากลัว..."

หลิวเหมยพึมพำ มองดูการแปลงโฉมที่สมบูรณ์แบบด้วยความทึ่ง

"ไปล่ะนะ"

หลินอี้ในร่างตั๋วปา ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นเล็กน้อย แล้วเดินดุ่มๆ ตรงไปที่ปากถ้ำด้วยท่าทางนักเลงโต

...

ภายในถ้ำ

ตั๋วปาตัวจริงกำลังนั่งลับมีดอยู่บนก้อนหิน สายตามองออกไปที่ปากถ้ำอย่างระแวดระวัง ลูกน้องอีก 4 คนนั่งกระจายกันอยู่รอบๆ บางคนกำลังงีบหลับ บางคนกำลังแทะเนื้อตากแห้ง

"ลูกพี่... เมื่อไหร่ไอ้เด็กหลินอี้มันจะมาสักที?"

ลูกน้องคนหนึ่งบ่น

"ข้ารอจนรากจะงอกแล้วเนี่ย ยุงก็เยอะ"

"หุบปาก!"

ตั๋วปาตวาดเสียงเข้ม

"งานนี้ศิษย์พี่จางจ่ายหนัก ห้ามพลาดเด็ดขาด! ถ้ามันมาเมื่อไหร่ ยิงหน้าไม้ใส่ทันที ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง!"

"ครับลูกพี่!"

ทันใดนั้นเอง...

"เฮ้ย! พวกแกทำบ้าอะไรกันอยู่!?"

เสียงตะโกนดังก้องมาจากปากถ้ำ ลูกน้องทุกคนสะดุ้งโหยง หันขวับไปมอง แล้วก็ต้องตาถลน

ที่ปากถ้ำ... มีตั๋วปาอีกคนหนึ่ง ยืนเท้าเอวทำหน้าถมึงทึงอยู่!

"ละ... ลูกพี่?"

ลูกน้องคนหนึ่งมองสลับไปมาระหว่างตั๋วปาที่นั่งอยู่ กับตั๋วปาที่ยืนอยู่

"อะ... อะไรเนี่ย? ทำไมมีลูกพี่ 2 คน?"

ตั๋วปาตัวจริงที่นั่งอยู่ ลุกพรวดขึ้นทันที ชี้หน้าผู้มาเยือน

"แกเป็นใคร!? กล้าดียังไงมาปลอมตัวเป็นข้า!"

หลินอี้ตัวปลอม ไม่สะทกสะท้าน เขาเดินอาดๆ เข้ามาในถ้ำ แล้วชี้หน้าตั๋วปาตัวจริงกลับ

"แกนั่นแหละเป็นใคร! ไอ้ปีศาจกระจกเงา! กล้ามาหลอกลูกน้องข้าเรอะ!"

"ปีศาจกระจกเงา?"

ตั๋วปาตัวจริงงงเป็นไก่ตาแตก

"ข้าคือตั๋วปาตัวจริงโว้ย! พวกแกดูแผลเป็นข้าสิ!"

"แผลเป็นเหรอ?"

หลินอี้แค่นหัวเราะ ชี้ที่ตาซ้ายตัวเอง

"ของข้าก็มี! แถมเหมือนกว่าด้วย! แล้วดูชุดแกสิ... สะอาดสะอ้านเหมือนเพิ่งซักมา ข้าเพิ่งไปลาดตระเวนข้างนอกมา ฝุ่นเกาะเต็มตัว นี่สิลูกผู้ชายตัวจริง!"

ลูกน้องเริ่มลังเล มองหน้าลูกพี่ทั้ง 2 คนสลับกันไปมา จริงอยู่ที่ตั๋วปาคนที่นั่งอยู่ไม่ได้ออกไปไหนเลย... แต่ตั๋วปาคนที่เข้ามาใหม่ดูมีราศีความเป็นผู้นำ และความเกรี้ยวกราดมากกว่า

"อย่าไปฟังมัน!"

ตั๋วปาตัวจริงคำราม ชักดาบใหญ่ออกมา

"มันคือตัวปลอม! ฆ่ามัน!"

"ช้าก่อน!"

หลินอี้ยกมือห้ามด้วยมาดผู้นำ

"พวกแกจำกฎข้อที่ 1 ของกลุ่มเราได้ไหม?"

ลูกน้องชะงัก

"กฎ... กฎอะไรครับ?"

"เห็นไหม!"

หลินอี้ชี้ไปที่ตั๋วปาตัวจริง

"ไอ้หมอนี่มันไม่รู้กฎ! มันคือตัวปลอม! กฎข้อที่ 1 คือเชื่อฟังเมีย ยอมให้เมียเก็บเงินไงล่ะโว้ย!"

"หา!?"

ลูกน้องและตั๋วปาตัวจริงร้องพร้อมกัน

"ลูกพี่ไม่มีเมียนี่ครับ..."

ลูกน้องคนหนึ่งกระซิบ

"นั่นมันอดีต!"

หลินอี้ตะคอก

"ข้าเพิ่งแอบไปมีเมียเมื่อวานนี้เอง! เป็นความลับสุดยอดที่รู้กันแค่ข้ากับ... เอ้อ กับข้าเอง! ไอ้ตัวปลอมนี่มันจะไปรู้อะไร!"

[ติ๊ง! ตรรกะวิบัติทำงาน!]

[สร้างความสับสนระดับสูง ได้รับแต้มความเกรียน 40 แต้ม]

"ไอ้บ้า! ข้าไม่มีเมีย!"

ตั๋วปาตัวจริงหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ

"พวกแกโง่หรือไง! ดูพลังปราณสิ! มันอยู่แค่ขั้น 4! ข้าอยู่ขั้น 7!"

ตั๋วปาตัวจริงระเบิดพลังปราณออกมา แรงกดดันมหาศาลกดทับไปทั่วถ้ำ

ลูกน้องเริ่มได้สติ

"จริงด้วย... ลูกพี่คนใหม่พลังอ่อนกว่า..."

สถานการณ์เริ่มแย่ หลินอี้เหงื่อตกในหน้ากาก

"พลังปราณเหรอ?"

หลินอี้หัวเราะกลบเกลื่อน

"ฮ่าๆๆ! ไอ้พวกตาถั่ว! ข้าจงใจกดพลังไว้เพื่อทดสอบไหวพริบพวกแกต่างหาก! และดูเหมือนพวกแกจะสอบตกกันหมด!"

เขาควักระเบิดควันซื้อมาจากร้านค้าราคา 20 แต้ม ออกมาจากอกเสื้อ

"ในเมื่อแยกแยะไม่ออก... ก็จงมึนงงต่อไปซะ!"

ตูม!

หลินอี้ปาระเบิดควันลงพื้น ควันสีขาวพวยพุ่งออกมาปกคลุมทั่วถ้ำทันที

"ตอนนี้แหละแม่นางหลิว! บุกลุย!"

หลินอี้ตะโกนเสียงดัง ด้วยเสียงตั๋วปา

"ฆ่าไอ้พวกทรยศให้หมด!"

"ฆ่าใครครับลูกพี่!?"

ลูกน้องตะโกนถามในดงควัน

"ฆ่าไอ้คนที่ถือดาบอยู่นั่นไง!"

ความโกลาหลบังเกิด! ลูกน้องที่มองไม่เห็นเริ่มโจมตีมั่วซั่วเพราะความกลัว ตั๋วปาตัวจริงพยายามตะโกนสั่งแต่เสียงของเขาถูกเสียงตะโกนปั่นป่วนของหลินอี้กลบจนหมด

เคร้ง! เคร้ง! อ๊ากกก!

ในขณะที่ทุกคนกำลังนัวเนีย เงาสีขาวสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาในถ้ำ หลิวเหมย!

นางไม่ได้สนใจความสับสน นางพุ่งเป้าไปที่ลูกน้องที่ยืนอยู่ริมสุด

"เพลงกระบี่บุปผาร่วงโรย!"

ฉวบ!

ลูกน้องคนแรกถูกฟันล้มลงโดยไม่ทันตั้งตัว

"มีศัตรูบุก! มีศัตรูบุก! ลูกพี่ตัวปลอมพาคนมาบุก!"

ตั๋วปาตัวจริงโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เขาจับสัมผัสได้ว่ามีคนบุกเข้ามา จึงเหวี่ยงดาบใหญ่กวาดไปรอบตัว

วูบ!

แรงอัดอากาศจากดาบพัดพาควันจางลงบางส่วน เผยให้เห็นหลินอี้ที่ถอดหน้ากากออกแล้ว กำลังยืนฉีกยิ้มอยู่หน้าแท่นหินที่มีหญ้าวิญญาณเพลิงขึ้นอยู่

"ขอบใจที่เฝ้าของให้นะพี่ชาย!"

หลินอี้คว้าหญ้าวิญญาณทั้งกอมารวดเดียว ภารกิจบอกเอา 10 ต้น เขาเหมาหมดดง!

"หลินอี้!! แกเองเรอะ!"

ตั๋วปาคำรามลั่น

"ฆ่ามัน! ฆ่ามันเดี๋ยวนี้!"

"ไปล่ะ!"

หลินอี้ตะโกนเรียกหลิวเหมย

"ของครบแล้ว! หนี!"

หลิวเหมยที่เพิ่งจัดการลูกน้องไปได้ 2 คน รีบถอยฉากออกมาทันที ทั้งคู่พุ่งตัวออกจากปากถ้ำด้วยความเร็วสูงสุด

"ตามไป! อย่าให้มันรอด!"

ตั๋วปาและลูกน้องที่เหลืออีก 2 คน สภาพสะบักสะบอมจากการตีกันเอง วิ่งไล่ตามออกมาติดๆ ด้วยความแค้นระดับทะลุปรอท

การวิ่งไล่จับในป่าหมอกอสูรเริ่มขึ้นแล้ว!

หลินอี้วิ่งนำหน้าด้วยย่างก้าวแมลงสาบที่รวดเร็วและพลิ้วไหว ส่วนหลิวเหมยวิ่งตามมาติดๆ

"เจ้าบ้า! เจ้าไปยั่วโมโหอะไรมัน!"

หลิวเหมยตะโกนถามขณะวิ่ง

"มันดูโกรธเหมือนเจ้าไปเผาบ้านมันมา!"

"ข้าแค่บอกว่ามันมีเมีย!"

หลินอี้ตะโกนตอบ

"สงสัยมันจะอาย!"

ตูม!

คลื่นดาบขนาดใหญ่พุ่งเฉียดหัวหลินอี้ไปตัดต้นไม้ข้างหน้าจนขาดครึ่งท่อน ตั๋วปาไล่จี้เข้ามาเรื่อยๆ ระยะห่างเริ่มลดลง

"แย่แล้ว... มันเร็วกว่าเรา!"

หลิวเหมยกัดฟัน

"ขั้น 7 สายต่อสู้... ความเร็วมันเหนือกว่าเรามาก!"

"ข้างหน้าคือเขตหุบเหวมรณะชั้นใน..."

หลินอี้มองแผนที่ในหัว สมองแล่นเร็วรี่ ถ้าสู้ตรงๆ แพ้แน่... ต้องหาตัวช่วย

ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงเหตุการณ์เมื่อตอนที่ 6 ราชันย์อสูรวานร!

"อะไรนะ?"

"วิ่งไปทางทิศตะวันออก!"

หลินอี้ชี้ทาง

"ไปปลุกเจ้านั่นกันเถอะ!"

"เจ้าจะบ้าเหรอ!?"

หลิวเหมยหน้าซีด

"ทางนั้นมันรังของราชันย์วานรขนเพลิงระดับ 8 นะ! หนีเสือปะจระเข้ชัดๆ!"

"จระเข้ที่ไหน... ลิงต่างหาก!"

หลินอี้แสยะยิ้ม

"และลิงตัวนี้... ข้าพูดภาษาเดียวกับมันได้!"

[ติ๊ง! ภารกิจเสี่ยงตายเริ่มต้น: ยืมมือลิงฆ่าคน]

หลินอี้หักเลี้ยวไปทางขวา มุ่งหน้าเข้าสู่ดงป่าทึบที่มืดมิดและเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันตราย โดยมีนักฆ่าคลั่งเลือดไล่ตามหลังมาติดๆ!