กอบโกยผลกำไร

ชายป่าหมอกอสูร เขตปลอดภัย

แสงตะวันยามเย็นสาดส่องลงมากระทบผืนป่า หลินอี้และหลิวเหมยเดินออกมาจนถึงเขตชายป่าที่ปลอดภัย เสียงคำรามของราชันย์วานรแว่วมาไกลๆ ราวกับเสียงฟ้าร้องที่กำลังจะจางหายไป

"รอด... รอดแล้ว!"

หลินอี้ทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนพื้นหญ้า หอบหายใจแฮ่กๆ แต่ใบหน้ากลับเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุข

"ใครจะไปคิดว่าลิงยักษ์นั่นจะโมโหแรงขนาดนั้น วิ่งไล่ตั๋วปาข้ามเขาไปตั้ง 2 ลูกแน่ะ"

หลิวเหมยนั่งลงข้างๆ ปรับลมปราณให้เข้าที่ นางมองหลินอี้ด้วยสายตาที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม

"เจ้า... เป็นใครกันแน่หลินอี้? วิชานั่น... การพูดภาษาสัตว์... แล้วไหนจะความหน้าด้านที่หลอกราชันย์วานรได้หน้าตาเฉยอีก"

"ข้าก็แค่ศิษย์สายนอกธรรมดาๆ ที่รักสงบคนหนึ่ง"

หลินอี้ตอบหน้าตาย พลางลุกขึ้นนั่ง

"ส่วนวิชาพวกนั้น... เป็นวิชาลับประจำตระกูลคนหน้าตาดีน่ะ ถ่ายทอดกันรุ่นสู่รุ่น"

"ข้าล่ะเชื่อเจ้าเลย..." หลิวเหมยส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ "เอาเถอะ ข้าจะไม่ซักไซ้... แต่เจ้าแน่ใจนะว่าพวกนักฆ่านั่นตายหมดแล้ว?"

"ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต"

หลินอี้ยักไหล่

"โดนลิงระดับ 8 ไล่กระทืบขนาดนั้น ถ้าไม่กลายเป็นปุ๋ยก็คงพิการ... ว่าแต่ มาดูผลประกอบการของเรากันดีกว่า!"

หลินอี้คว้าถุงผ้าใบใหญ่ที่เขาฉกมาได้ระหว่างชุลมุนออกมาเทลงบนพื้น

เคร้ง!

ตุบ!

ฟุ่บ!

ของมีค่ามากมายกองรวมกันเป็นภูเขาขนาดย่อม หลิวเหมยเบิกตากว้างเมื่อเห็นของบางอย่างในกองนั้น

"นั่นมัน... ถุงสมบัติของตั๋วปาไม่ใช่เหรอ!? เจ้าไปขโมยมาตอนไหน!?"

"อ๋อ... จังหวะที่ข้าชี้หน้าด่ามันน่ะ มือมันว่างพอดีเลยคว้าติดมือมาด้วย"

หลินอี้ตอบอย่างไม่ยี่หระ

"โจรปล้นโจร ไม่ผิดศีลธรรมหรอกน่า"

เขาเริ่มคัดแยกของอย่างรวดเร็วราวกับพ่อค้ามืออาชีพ

หญ้าวิญญาณเพลิง 12 ต้น (ภารกิจเอาแค่ 10 ต้น ที่เหลือคือกำไร)

ผลไม้วิญญาณอัคคี 3 ลูก (ขโมยมาจากหน้าถ้ำลิงตอนที่ตั๋วปาโดนตบ)

หินวิญญาณ 50 ก้อน (จากถุงตั๋วปา รวยเละ!)

ดาบสั้นระดับกลาง 1 เล่ม (อาวุธประจำตัวตั๋วปา)

ยาพิษและยารักษาอีกเพียบ

"แบ่งกันคนละครึ่งไหม?" หลินอี้ถามตามมารยาท แต่กอดของไว้แน่น

"ไม่ล่ะ... ข้าได้ดีหมีอัคนีมาแล้ว นั่นคือเป้าหมายของข้า"

หลิวเหมยปฏิเสธ

"อีกอย่าง... ถ้าไม่มีเจ้า ข้าคงไม่ได้มันมา ของพวกนั้นเจ้าเก็บไว้เถอะ"

"งั้นไม่เกรงใจนะ!"

หลินอี้กวาดทุกอย่างลงกระเป๋าตัวเองด้วยความเร็วแสง

แต่แล้ว สายตาเขาก็ไปสะดุดกับผลไม้วิญญาณอัคคีสีแดงสด 3 ลูก กลิ่นหอมหวานของมันกระตุ้นคัมภีร์กลืนกินฟ้าดินในร่างกายให้ทำงานอย่างบ้าคลั่ง ท้องไส้เริ่มปั่นป่วนด้วยความหิวโหย

"แม่นางหลิว... ช่วยเฝ้ายามให้ข้าหน่อยได้ไหม? ข้าขอ กินข้าวเย็น แป๊บนึง"

"กินข้าว? ตอนนี้เนี่ยนะ?"

หลินอี้ไม่รอคำตอบ เขายัดผลไม้วิญญาณอัคคีทั้ง 3 ลูกเข้าปากเคี้ยวกลืนลงไปรวดเดียว ตามด้วยหญ้าวิญญาณเพลิงส่วนเกินอีก 2 ต้น!

"เจ้าบ้า! นั่นมันสมุนไพรฤทธิ์ร้อน! กินสดๆ เดี๋ยวก็ธาตุไฟเข้าแทรกตายหรอก!"

หลิวเหมยร้องห้าม แต่ไม่ทันแล้ว

บึ้ม!

พลังปราณธาตุไฟระเบิดออกในร่างกายของหลินอี้ ผิวหนังของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ควันสีขาวพวยพุ่งออกจากหูและจมูก ราวกับรถไฟไอน้ำ

[แจ้งเตือน: ตรวจพบพลังงานความร้อนมหาศาล!]

[คัมภีร์กลืนกินฟ้าดิน: เริ่มการดูดซับแบบเร่งด่วน!]

หลินอี้กัดฟันกรอด ข่มความเจ็บปวดที่เหมือนมีลาวาไหลเวียนในเส้นเลือด เขาโคจรลมปราณเปลี่ยนพลังทำลายล้างเหล่านั้นให้กลายเป็นพลังบริสุทธิ์เพื่อทะลวงจุดชีพจร

"อึก... ฮึบ!"

หลุมดำในจุดตันเถียนหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ดูดกลืนทุกอย่างเข้าไปอย่างตะกละตะกลาม

1 นาทีผ่านไป... ผิวหนังเริ่มกลับเป็นปกติ

3 นาทีผ่านไป... รัศมีพลังเริ่มเสถียร

5 นาทีผ่านไป...

ปัง!

เสียงระเบิดดังทึบๆ ภายในร่างกาย คลื่นลมปราณกระจายออกจากตัวหลินอี้จนหญ้ารอบข้างล้มระเนระนาด

หลินอี้ลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีดำมีประกายไฟสีแดงวาบผ่านไปวูบหนึ่ง

[ยินดีด้วย!]

[บรรลุระดับ: รวบรวมลมปราณ ขั้น 5]

"ฮ่า..." หลินอี้พ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมา "เกือบไป... รสชาติเหมือนกินพริกขี้หนูทั้งสวน แต่คุ้มค่า!"

หลิวเหมยมองดูเขาเหมือนมองสัตว์ประหลาด

"เจ้ากินสมุนไพรธาตุไฟเข้าไปขนาดนั้น... ไม่ตาย แถมยังเลื่อนขั้น? เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่?"

"บอกแล้วไง... คนหน้าตาดีทำอะไรก็ไม่ผิด"

หลินอี้ลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ เสียงกระดูกลั่นกรอบแกรบ

"เอาล่ะ... ภารกิจเสร็จแล้ว ระดับก็เพิ่มแล้ว ทีนี้ก็เหลือแค่..."

หลินอี้หยิบดาบสั้นของตั๋วปาและสมุนไพรส่วนเกินขึ้นมา

"เอาของโจรไปเปลี่ยนเป็นเงิน!"

"เจ้าจะไปไหน?"

"เมืองชิงสุ่ย"

หลินอี้ชี้ไปทางทิศตะวันออก

"ข้าต้องเอาของร้อนพวกนี้ไปปล่อยที่ตลาดมืดก่อนกลับสำนัก ขืนพกกลับไปทั้งอย่างนี้ เดี๋ยวจางเหว่ยมันหาเรื่องยัดข้อหาขโมยของให้ข้าอีก"

หลิวเหมยพยักหน้าเห็นด้วย "ฉลาด... งั้นข้าจะกลับสำนักก่อน ข้าต้องรีบเอาดีหมีไปปรุงยา"

นางลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นออกจากชุด แล้วหันมามองหลินอี้เต็มตาเป็นครั้งแรก

"หลินอี้... ระวังตัวด้วย เมืองชิงสุ่ยไม่ได้มีแค่พ่อค้า... ตระกูลหวังที่เป็นเจ้าถิ่นที่นั่น ไม่ถูกกับคนของสำนักเราเท่าไหร่"

"เป็นห่วงข้าเหรอ?" หลินอี้ยิ้มกวน

"ฝันไปเถอะ! ข้าแค่กลัวไม่มีคนให้แกล้งต่างหาก!"

หลิวเหมยสะบัดหน้า เดินจากไปอย่างรวดเร็ว แต่หลินอี้สังเกตเห็นว่าหูของนางแดงระเรื่อ

[ติ๊ง! ความสัมพันธ์เพิ่มขึ้น!]

[สถานะ: เพื่อนร่วมเป็นร่วมตายที่ปากแข็ง]

หลินอี้ยิ้มส่งนางจนลับสายตา ก่อนจะหันหน้าไปทางเมืองท่าชายฝั่ง

"เมืองชิงสุ่ย... ตลาดมืด... และงานประมูล..."

เขาเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาเช็กยอดเงิน หรือ แต้ม

[แต้มคงเหลือ: 3,450 แต้ม]

ได้มาจากมหกรรมลิงอาละวาดอีก 1,000 กว่าแต้ม

"เงินพร้อม ของพร้อม... ได้เวลาไปถล่มเมืองแล้ว!"

หลินอี้ก้าวเท้าออกเดิน มุ่งหน้าสู่การผจญภัยบทใหม่ในเมืองใหญ่ ที่ซึ่งเล่ห์เหลี่ยมของมนุษย์น่ากลัวยิ่งกว่าสัตว์อสูรในป่า

และที่นั่น... เขาจะได้พบกับชิ้นส่วนที่จะไขปริศนาของระบบเทพเจ้าปากแจ๋วนี้!