ตลาดมืด

เมืองชิงสุ่ย

สายลมทะเลพัดเอากลิ่นเกลือและเสียงนกนางนวลเข้ามาทักทายผู้มาเยือน ที่นี่คือเมืองท่าชายฝั่งที่ใหญ่ที่สุดของอาณาจักรต้าเยี่ยน เป็นจุดศูนย์รวมการค้าขายและการแลกเปลี่ยนทรัพยากรที่คึกคักที่สุด

ถนนปูด้วยหินสีเทาทอดยาวขนานไปกับแนวชายฝั่ง อาคารบ้านเรือนปลูกสร้างลดหลั่นกันไปตามเนินเขา ผู้คนขวักไขว่เดินสวนกันไปมา ทั้งจอมยุทธ์พกกระบี่ พ่อค้าหาบเร่ และลูกเรือร่างกำยำ

ท่ามกลางฝูงชน ชายวัยกลางคนรูปร่างผอมสูง ใบหน้าตอบซูบซีดเหมือนคนป่วยเป็นวัณโรคในชุดผ้ากระสอบเก่าๆ กำลังเดินไอโขลกเขลกอยู่

"แค่นี้คงพรางตาได้แล้วมั้ง..."

ชายคนนั้นพึมพำกับตัวเองเบาๆ แน่นอนว่าเขาคือหลินอี้ที่สวมหน้ากากพันหน้าแปลงโฉมเป็นจอมยุทธ์พเนจรตกอับ เพื่อไม่ให้ใครจำหน้าได้ โดยเฉพาะสายสืบของตระกูลจาง

"เป้าหมายคือตรอกเงา... ตลาดมืดที่รับซื้อของโจร"

หลินอี้เดินลัดเลาะไปตามซอกซอยที่ระบบนำทางบอก จนกระทั่งมาถึงย่านเสื่อมโทรมที่แสงแดดส่องไม่ถึง บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความคึกคักเป็นความอึมครึมและกดดัน

2 ข้างทางเต็มไปด้วยแผงลอยที่วางขายของแปลกๆ ตั้งแต่ซากสัตว์อสูรเน่าๆ ไปจนถึงคัมภีร์ยุทธ์สภาพเหมือนกระดาษชำระเปียกน้ำ

"เฮ้! พ่อหนุ่มขี้โรค สนใจยาปลุกกำหนัดสูตรจักรพรรดิไหม?"

"ดาบมือสองสภาพดี! เคยฟันคนตายมาแล้ว 99 ศพ!"

หลินอี้เมินเฉยต่อเสียงเรียกแขก เขาเดินตรงไปที่ร้านใหญ่สุดที่ตั้งอยู่ท้ายตรอก ป้ายหน้าร้านเขียนว่า หอการค้าเขี้ยวพยัคฆ์ สาขามืด

ทันทีที่ก้าวเข้าไป กลิ่นกำยานฉุนกึกก็พุ่งเข้าจมูก ชายอ้วนหัวล้านพุงพลุ้ยนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ กำลังใช้ผ้าเช็ดแว่นขยายอยู่

"จะซื้อหรือจะขาย?" ชายอ้วนถามโดยไม่เงยหน้า

"ขาย" หลินอี้ดัดเสียงให้แหบพร่า "ของร้อนนิดหน่อย... หวังว่าเถ้าแก่คงไม่รังเกียจ"

"ที่นี่รับหมด... ยกเว้นของหลวงกับเมียชาวบ้าน" เถ้าแก่หัวล้านเงยหน้าขึ้นมองสำรวจหลินอี้ด้วยสายตาเหยียดหยาม "เอาออกมาดูซิ ถ้าเป็นขยะข้าคิดค่าวางนะ"

หลินอี้เทของออกจากถุงสัมภาระลงบนเคาน์เตอร์

เคร้ง!

ตูม!

ดาบเหล็กกล้า 3 เล่ม ของลูกน้องตั๋วปา

ดาบสั้นลายพยัคฆ์ ของตั๋วปา

เขี้ยวงูยักษ์เกล็ดนิล 2 ซี่ แอบหักมาจากซากงูที่หลิวเหมยฆ่า

แก่นอสูรหมูป่าและกระต่าย จากตอนฟาร์มเลเวล

เถ้าแก่ตาโตวูบหนึ่งเมื่อเห็นดาบสั้นลายพยัคฆ์ แต่เขารีบปรับสีหน้าให้เรียบเฉยอย่างรวดเร็ว

"อืม... ดาบเหล็กธรรมดาๆ สนิมเกาะ... เขี้ยวงูก็มีรอยบิ่น... ส่วนดาบสั้นนี่..." เขาหยิบดาบตั๋วปาขึ้นมาเคาะๆ "โลหะเกรดต่ำ ลายสลักก็หยาบ"

เขาวางดาบลงแล้วทำหน้าเหมือนจะขาดทุน

"ทั้งหมดนี้ ข้าให้ 30 หินวิญญาณ... นี่ราคาญาติมิตรแล้วนะเห็นว่าเจ้าป่วย"

หลินอี้ในคราบคนป่วยไอค่อกแค่ก ก่อนจะแสยะยิ้ม

"30 หินวิญญาณ? เถ้าแก่... ท่านแน่ใจนะว่าท่านใส่แว่นขยาย ไม่ใช่แว่นตาดำ?"

"เจ้าว่าไงนะ!?" เถ้าแก่ขมวดคิ้ว "ราคานี้สมเหตุสมผลแล้ว! ของพวกนี้มันขยะ!"

"ขยะเหรอ?" หลินอี้หยิบดาบสั้นลายพยัคฆ์ขึ้นมา "นี่คือดาบประจำตัวของตั๋วปานักฆ่าอันดับต้นๆ ของเมืองชิงสุ่ย ตีจากเหล็กทมิฬผสมเงินแท้... แค่ค่าวัสดุก็ปาไป 50 หินแล้ว"

เถ้าแก่สะดุ้ง "จะ... เจ้ารู้ได้ไงว่าเป็นของตั๋วปา?"

"ก็ข้าเพิ่งเก็บมาจากศพมันเมื่อวาน" หลินอี้พูดเสียงเย็น "หรือท่านอยากจะตามไปถามมันในนรก?"

บรรยากาศในร้านเย็นยะเยือกขึ้นทันที แต่เถ้าแก่ยังปากแข็ง

"หึ! ใครจะไปรู้ว่าของจริงหรือของปลอม... ข้าให้เต็มที่ 40! ไม่ขายก็ไสหัวไป!"

หลินอี้ถอนหายใจ

"เฮ้อ... ข้าอุตส่าห์ให้เกียรติท่าน นึกว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญ ที่แท้ก็ตาถั่ว... งั้นข้าขอวิจารณ์สินค้าในร้านท่านบ้างนะ"

เขาชี้ไปที่โสม 1,000 ปีที่วางโชว์อยู่ในตู้กระจกหลังเคาน์เตอร์

"นั่นน่ะ... ป้ายเขียนว่าโสมพันปี แต่ดูจากรอยย่นที่ราก กับสีที่เริ่มเหลืองซีด... นั่นมันโสมหัวไชเท้าดองสีชัดๆ อายุอย่างมากก็ 3 เดือน แถมดองในไหปลาร้ามาด้วยใช่ไหม?"

"จะ... เจ้าบ้า!" เถ้าแก่หน้าซีดเผือด

"แล้วนั่น..." หลินอี้ชี้ไปที่ดาบเล่มใหญ่ที่แขวนอยู่ "ดาบตัดมังกร? ดูสนิมที่เกาะตรงด้ามสิ... นั่นมันดาบตัดฟืนที่เอามาขัดเงาใหม่! ถ้าเอาไปฟันมังกร มังกรคงหัวเราะฟันหักตายก่อนโดนฟัน!"

[ติ๊ง! ทักษะนักวิจารณ์ปากจัดทำงาน!]

[เปิดโปงสินค้าปลอมต่อหน้าลูกค้า! ได้รับแต้มความเกรียน 40 แต้ม]

ลูกค้าคนอื่นๆ ในร้านเริ่มหันมามองและซุบซิบ

"จริงเหรอ? ข้ากะว่าจะซื้อดาบนั่นอยู่พอดี"

"โสมนั่นดองสีจริงๆ ด้วย! มิน่ากลิ่นแปลกๆ"

เถ้าแก่เหงื่อแตกพลั่ก ถ้าปล่อยให้ไอ้บ้านี่พูดต่อ ชื่อเสียงร้านเขาพังพินาศแน่!

"หยุด! หยุดพูดเดี๋ยวนี้!" เถ้าแก่ตะโกนลั่น รีบวิ่งออกมาจากเคาน์เตอร์ "ข้ายอมแล้ว! เจ้าต้องการเท่าไหร่?"

หลินอี้ยิ้มมุมปาก ชูนิ้วขึ้นมา 3 นิ้ว

"300 หินวิญญาณ... ขาดตัว"

"300!?" เถ้าแก่ร้องเสียงหลง "หน้าเลือด! ปล้นกันชัดๆ!"

"งั้นข้าจะวิจารณ์ยาลูกกลอนคืนชีพขวดนั้นต่อนะ... ดูเหมือนมันจะทำมาจากมูลแพะ..."

"ตกลง! 300 ก็ 300!" เถ้าแก่รีบควักถุงหินวิญญาณออกมาโยนให้แทบไม่ทัน "เอาเงินไปแล้วรีบไสหัวไปซะ! อย่ามาเหยียบร้านข้าอีก!"

หลินอี้รับถุงเงินมาชั่งน้ำหนักในมือ... หนักอึ้งและเต็มไปด้วยพลังงาน

"ขอบคุณที่ใช้บริการครับเถ้าแก่... ไว้มีของดีๆ จะมาใหม่นะ"

"ไม่ต้องมาโว้ย!"

หลินอี้เดินออกจากร้านด้วยความเบิกบานใจ ทิ้งให้เถ้าแก่นั่งปาดน้ำตาอยู่หลังร้าน

"300 หินวิญญาณ..." หลินอี้คำนวณในใจ "บวกกับของเก่าที่มี... ตอนนี้ข้าคือเศรษฐีย่อมๆ แล้ว"

เขาเดินออกมาจากตรอกมืด กลับสู่ถนนสายหลักที่สว่างไสว ทันใดนั้น หูของเขาก็แว่วเสียงประกาศจากหน้าอาคารหรูหราที่ตั้งอยู่กลางเมือง

"เร่เข้ามา! เร่เข้ามา! อีก 2 ชั่วยามงานประมูลจันทราจะเริ่มขึ้น! พบกับสมบัติล้ำค่าจากแดนโบราณ และรายการพิเศษ... ชิ้นส่วนแผนที่แดนเซียน!"

หลินอี้ชะงักฝีเท้า "แผนที่แดนเซียน?"

แต่สิ่งที่ทำให้เขาสนใจไม่ใช่ชื่อของมัน แต่เป็นปฏิกิริยาของระบบในหัวสมอง

วูบ...

วูบ...

หน้าต่างระบบสั่นไหวเบาๆ พร้อมกับข้อความสีแดงกะพริบ

[ตรวจพบคลื่นพลังงานที่คุ้นเคย...]

[คำเตือน: วัตถุประสงค์ระดับสูง อยู่ในรัศมีใกล้เคียง]

[ข้อแนะนำ: ต้องครอบครองให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม!]

หลินอี้ลูบคาง แววตาเป็นประกาย

"ระบบถึงขั้นบังคับขนาดนี้... แสดงว่าเป็นของดีจริง"

เขามองไปที่อาคารหอประมูลจันทราที่หรูหราอลังการ มีผู้คนแต่งกายดีเดินเข้าออกมากมาย

"มีเงินแล้ว... แต่งตัวโทรมๆ เข้าไปคงไม่เหมาะสินะ"

หลินอี้เดินเลี้ยวเข้าร้านขายเสื้อผ้าทันที

"งานนี้ต้องจัดเต็ม... เพราะดูท่าทาง เราจะได้ไปปั่นป่วนงานประมูลกันสักยกแล้ว!"