ราตรีโลหิต

เงาจันทร์ถูกบดบังด้วยเมฆดำ ท้องฟ้าเหนือเมืองชิงสุ่ยในยามนี้มืดมิดราวกับน้ำหมึก

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังก้องไปตามตรอกซอยแคบๆ ที่สลับซับซ้อน หลินอี้และหลิวเหมยวิ่งฝ่าความมืดด้วยความเร็วเต็มพิกัด

"แฮ่ก... แฮ่ก... ศิษย์น้องหลิน! พวกมันตามมาไม่เลิกเลย!"

หลิวเหมยหอบหายใจ นางสัมผัสได้ถึงจิตสังหารจำนวนมากที่ไล่จี้หลังมาติดๆ

"อย่าเพิ่งบ่นศิษย์พี่หญิง เก็บแรงไว้ฟันคนดีกว่า"

หลินอี้ตอบเสียงเรียบ ดวงตาของเขาเรืองแสงสีฟ้าจางๆ ในความมืด เนตรแห่งความจริงกำลังสแกนสภาพแวดล้อมแบบทันท่วงที

[แจ้งเตือน: เส้นทางข้างหน้าถูกปิดกั้น]

[ศัตรู: 12 คน ดักซุ่มอยู่บนหลังคาและมุมตึก]

[ระดับความอันตราย: สูง]

หลินอี้เบรกตัวโก่งจนฝุ่นตลบ

"หยุด!"

"หยุดทำไม!?"

ยังไม่ทันที่หลิวเหมยจะถามจบ เงาสีดำนับ 10 สายก็กระโจนลงมาจากหลังคาเรือนทั้ง 2 ฝั่ง ปิดล้อมทางหนีทีไล่ของพวกเขาไว้อย่างสมบูรณ์

ชายฉกรรจ์ในชุดดำปิดหน้า 12 คน ยืนถือดาบโค้งวาววับล้อมกรอบพวกเขาไว้ กลิ่นอายสังหารเข้มข้นแผ่ออกมาจากร่าง บ่งบอกว่าเป็นมืออาชีพที่ผ่านการฆ่าฟันมาอย่างโชกโชน

หัวหน้ากลุ่มนักฆ่าก้าวออกมาข้างหน้า แสยะยิ้มภายใต้ผ้าปิดหน้า

"วิ่งเร็วเหมือนแมลงสาบเลยนะเจ้าหนู... แต่น่าเสียดาย ที่นี่คือทางตัน"

หลินอี้กวาดตามองรอบๆ ด้วยเนตรแห่งความจริง ข้อมูลศัตรูเด้งขึ้นมาบนหัวพวกมันทีละคน

[กลุ่มนักฆ่าเงาโลหิต สังกัดรับจ้างชั่วคราว]

[นายจ้าง: หวังเทียน]

[คำสั่ง: จับเป็นผู้หญิง ฆ่าผู้ชาย แล้วชิงแหวนมิติ]

[จุดอ่อนรวมของขบวนทัพ: ปีกขวาอ่อนแอ การประสานงานยังไม่ดีเพราะเพิ่งรวมกลุ่ม]

"ทางตันงั้นเหรอ?"

หลินอี้เลิกคิ้ว ยิ้มกวนประสาท

"ข้าว่าพวกพี่ชายเข้าใจอะไรผิดแล้วล่ะ ที่ข้าหยุด ไม่ใช่เพราะหนีไม่ได้... แต่ข้าแค่ไม่อยากวิ่งไปเหยียบขี้หมาข้างหน้านั่นต่างหาก"

หัวหน้านักฆ่าชะงัก ก้มมองพื้นโดยอัตโนมัติ

"..."

"ฮ่าๆๆ! หลอกง่ายชะมัด"

หลินอี้หัวเราะลั่น

"ไอ้เด็กเวร! ตายซะเถอะ! ฆ่ามัน!"

หัวหน้านักฆ่าคำรามด้วยความอับอาย

"ศิษย์พี่หญิง! เตรียมตัว!"

หลินอี้ตะโกนสั่งการ เสียงของเขาเปลี่ยนจากขี้เล่นเป็นจริงจังในพริบตา

"ตำแหน่ง 3 นาฬิกา! แทงที่ใต้รักแร้!"

หลิวเหมยแม้จะงุนงงแต่ร่างกายก็ขยับไปตามสัญชาตญาณ นางสะบัดกระบี่ในมือ พุ่งตัวไปยังทิศทางที่หลินอี้บอก

นักฆ่าทางขวาที่กำลังง้างดาบ เปิดช่องว่างที่ใต้รักแร้พอดีเป๊ะโดยไม่รู้ตัว

ฉึก!

"อ๊ากกก!"

นักฆ่าคนนั้นร้องลั่น กระบี่ของหลิวเหมยแทงทะลุจุดตายในดาบเดียว

"สุดยอด!"

หลิวเหมยตาเป็นประกาย นางไม่เคยรู้สึกว่าการโจมตีจะง่ายดายขนาดนี้มาก่อน

"อย่าเพิ่งดีใจ! ข้างหลัง! เตะผ่าหมาก!"

หลินอี้ตะโกนต่อ

"จะบ้าเหรอ! ข้าเป็นสตรีนะ!" หลิวเหมยหน้าแดงวูบ

"อยากเป็นสตรีที่รอดชีวิต หรือสตรีที่เป็นศพ! เตะไปเถอะน่า!"

หลิวเหมยกัดฟัน หมุนตัวกลับหลังแล้วซัดลูกเตะเข้าที่กลางเป้าของนักฆ่าที่กำลังย่องเข้ามา

ปึก!

เสียงเหมือนไข่ไก่แตกดังเบาๆ

"อุ๊ก..."

นักฆ่าคนนั้นหน้าเขียวคล้ำ ทิ้งดาบลงมือกุมเป้าแล้วค่อยๆ ทรุดลงไปนอนขดตัวเป็นกุ้ง

[ติ๊ง! โจมตีจุดตาย!]

[สร้างความเสียหายทางกายภาพและจิตใจรุนแรง! ได้รับแต้มความเกรียน 50 แต้ม]

"เยี่ยมมากศิษย์พี่หญิง! ท่านมีพรสวรรค์ด้านการทำลายเผ่าพันธุ์มนุษย์จริงๆ!"

หลินอี้ปรบมือเชียร์

"หุบปากนะ!"

หลิวเหมยตวาดแก้เขิน แต่ดาบในมือก็ยังร่ายรำไม่หยุด

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด หลินอี้ไม่ได้เข้าไปบวกตรงๆ แต่เขาทำหน้าที่เป็นผู้สั่งการคอยบอกตำแหน่งและจุดอ่อนของศัตรูอย่างแม่นยำราวกับตาเห็น

"ซ้าย! หมอนั่นเข่าไม่ดี ฟันที่ขา!"

"คนขวามือตาเหล่! หลอกจะฟันซ้ายแล้วไปฟันขวา!"

"ระวังข้างบน! มันจะกระโดดลงมา... อ้าว สะดุดขาตัวเองตกลงมาซะงั้น ฮ่าๆๆ!"

เสียงพากย์นรกของหลินอี้ทำให้นักฆ่าเสียสมาธิอย่างหนัก พวกมันไม่เคยเจอคู่ต่อสู้แบบนี้มาก่อน แทนที่จะสู้ด้วยพลังปราณ กลับสู้ด้วยข้อมูลและการปั่นประสาท

"ไอ้สารเลว! หุบปากเน่าๆ ของเจ้าซะ!"

หัวหน้านักฆ่าทนไม่ไหว พุ่งฝ่าวงล้อมตรงเข้ามาหาหลินอี้ หมายจะตัดหัวไอ้เด็กปากมากนี่ให้จบๆ ไป

"ศิษย์น้องหลิน! ระวัง!"

หลิวเหมยติดพันอยู่กับลูกสมุน อีกฝ่ายเข้ามาช่วยไม่ทัน

หัวหน้านักฆ่าระดับรวบรวมลมปราณขั้น 8 ปล่อยคลื่นดาบสีแดงฉานกดดันจนอากาศบิดเบี้ยว หลินอี้ที่มีระดับแค่ขั้น 5 จากการประเมินภายนอก ดูเหมือนจะเป็นมดปลวกที่กำลังจะถูกบี้

"ตายซะ!"

ดาบใหญ่ฟาดฟันลงมาที่ศีรษะของหลินอี้!

แต่หลินอี้กลับยืนนิ่ง ไม่หลบ ไม่หนี ดวงตาเนตรแห่งความจริงจ้องเขม็งไปที่ดาบเล่มนั้น... และเห็นจุดสีแดงเล็กๆ บนใบดาบ

"ดาบของแกน่ะ... มันมีรอยร้าวอยู่ตรงกลางไม่ใช่เรอะ?"

หลินอี้พูดเบาๆ

ในเสี้ยววินาทีที่ดาบจะถึงตัว หลินอี้ดีดนิ้ว แล้วใช้ดัชนีทะลวงสกิลพื้นฐานที่เพิ่งซื้อมา ยิงพลังปราณอัดกระแทกเข้าไปที่รอยร้าวบนใบดาบของศัตรูอย่างแม่นยำ

เคร้ง!

เสียงโลหะหักสะบั้นดังสนั่น

ดาบใหญ่ของหัวหน้านักฆ่าแตกออกเป็น 2 ท่อนกลางอากาศ ส่วนปลายดาบหมุนคว้างเฉียดแก้มหลินอี้ไปปักที่กำแพงด้านหลัง

"อะ... อะไรกัน!?"

หัวหน้านักฆ่าตาถลน มองด้ามดาบหักในมืออย่างไม่เชื่อสายตา

"อาวุธห่วยๆ ก็เหมือนเจ้าของนั่นแหละ..."

หลินอี้แสยะยิ้มเย็น

เขาฉวยโอกาสที่อีกฝ่ายกำลังตกตะลึง ง้างมือขวาขึ้นจนสุดแขน แสงสีทองจากสกิลฝ่ามือตบเกรียนสว่างวาบ

"เอาหน้ามานี่!!"

เพี๊ยะ!

เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหวไปทั้งตรอก ราวกับเสียงประทัดยักษ์ระเบิด ร่างของหัวหน้านักฆ่าหมุนติ้วกลางอากาศ 360 องศา ฟันน้ำนมและฟันแท้ร่วงกราวลงพื้น ก่อนจะร่วงลงไปกองสลบเหมือดแทบเท้าหลินอี้

ความเงียบเข้าปกคลุมสมรภูมิชั่วขณะ นักฆ่าที่เหลือต่างหยุดมือ มองดูหัวหน้าตัวเองที่ถูกตบทีเดียวร่วงด้วยความหวาดผวา

"เอาล่ะ..." หลินอี้สะบัดมือแก้เจ็บ "ใครอยากจะลองเป็นรายต่อไป? ข้ายังเหลือฟันให้ตบอีกเยอะเลยนะ"

นักฆ่าที่เหลือมองหน้ากัน เลิ่กลั่ก... แล้วทิ้งดาบวิ่งหนีหายไปในความมืดทันที

"เฮ้อ... นึกว่าจะแน่"

หลินอี้ถอนหายใจ

หลิวเหมยเดินเข้ามาหาเขา สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงแต่ไร้รอยขีดข่วน นางมองหลินอี้ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

"เจ้า... เจ้าทำได้ยังไง? ทั้งการสั่งการ และการทำลายดาบนั่น..."

"ความลับทางราชการ" หลินอี้ยักคิ้ว "แต่รีบไปกันเถอะศิษย์พี่หญิง ตัวตลกพวกนี้เป็นแค่ 'ออเดิร์ฟ' เท่านั้น..."

เขามองไปที่ทางออกของตรอก เนตรแห่งความจริงยังคงแจ้งเตือนถึงจุดสีแดงขนาดใหญ่ที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาด้วยความเร็วสูง

"ของจริง... กำลังจะมา"