ระเบิดอารมณ์

ท่าเรือเมืองชิงสุ่ยในยามวิกาลเงียบสงัด มีเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งและเสียงเสากระโดงเรือเอี๊ยดอ๊าดตามแรงลม

หลินอี้และหลิวเหมยวิ่งกระหืดกระหอบมาจนถึงสุดทางสะพานไม้เก่าๆ เบื้องหน้าคือแม่น้ำสายกว้างที่จะพาพวกเขาออกไปสู่ทะเลเปิดและหนีพ้นจากอิทธิพลของตระกูลหวัง

"เรือ! มีเรือจอดอยู่ตรงนั้น!"

หลิวเหมยชี้ไปที่เรือประมงลำเล็กที่ผูกเชือกอยู่

"เยี่ยม! รีบไปไขเชือก... เดี๋ยว!"

หลินอี้คว้าแขนหลิวเหมยไว้แน่น ร่างกายของเขาเกร็งเขม็ง สัญชาตญาณและเนตรแห่งความจริงร้องเตือนภัยระดับวิกฤต!

ตูม!

แผ่นไม้กระดานตรงหน้าพวกเขาระเบิดแตกกระจาย! แรงกดดันมหาศาลพุ่งลงมาจากท้องฟ้า ร่างของชายวัยกลางคนในชุดเกราะหนังสีดำทมิฬร่อนลงมายืนขวางทางขึ้นเรือไว้อย่างมั่นคง

"คิดจะหนีไปไหนเจ้าพวกหนูสกปรก?"

เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังก้อง ชายผู้นั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่มีแผลเป็นพาดผ่านดวงตาซ้าย และกลิ่นอายพลังที่กดดันจนอากาศรอบข้างหนักอึ้ง

"ระ... ระดับรวบรวมลมปราณขั้น 8!"

หลิวเหมยหน้าซีดเผือด

"นี่มัน... จ้าวเถี่ยหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำของตระกูลหวัง!"

หลินอี้หรี่ตามอง เนตรแห่งความจริงทำงานทันที

[เป้าหมาย: จ้าวเถี่ย (หัวหน้าองครักษ์)]

[ระดับ: รวบรวมลมปราณ ขั้น 8 สูงสุด]

[สถานะ: หงุดหงิด (เพราะโดนตามตัวมาทำงานกลางดึก) และ ร้อนรน (เพราะมีความลับปิดบัง)]

[พลังโจมตี: สูงมาก หมัดเดียวศพไม่สวย]

"บรรลัยของจริง..."

หลินอี้พึมพำ

ระดับขั้น 8 ห่างจากเขาขั้น 5 และหลิวเหมยขั้น 5 มากเกินไป การปะทะตรงๆ มีแต่ตายกับตาย

"คุณชายหวังเทียนสั่งมา..."

จ้าวเถี่ยหักนิ้วมือดังกร๊อบๆ เดินย่างสามขุมเข้ามา

"ผู้ชายฆ่าทิ้ง ส่วนผู้หญิง... หึๆ เอาไปให้คุณชายเล่นสนุกต่อ"

"ข้ามศพข้าไปก่อนเถอะ!"

หลิวเหมยกัดฟัน รวบรวมความกล้าพุ่งเข้าไปโจมตีด้วยกระบี่

"ไม้ซีกงัดไม้ซุง!"

จ้าวเถี่ยแค่นเสียง เขาเพียงแค่สะบัดแขนเสื้อ คลื่นพลังปราณกระแทกก็พุ่งเข้าใส่หลิวเหมยจนนางกระเด็นไปกระแทกกองลังไม้

"อั๊ก!"

หลิวเหมยกระอักเลือดออกมา

"ศิษย์พี่หญิง!"

หลินอี้ร้องเรียก ความโกรธเริ่มปะทุขึ้นในอก

"ถึงตาเจ้าแล้วเจ้าหนู..."

จ้าวเถี่ยหันมามองหลินอี้ แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม

"ได้ข่าวว่าปากเก่งนักนี่? มาดูกันว่าตอนที่ข้าฉีกปากเจ้าออกมา เจ้าจะยังเก่งอยู่ไหม"

จ้าวเถี่ยพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูง หมัดเหล็กที่ห่อหุ้มด้วยปราณสีดำพุ่งตรงเข้าใส่หน้าอกหลินอี้

หลินอี้รู้ว่าหลบไม่พ้นแน่... ถ้าสู้ด้วยแรง

แต่ถ้าสู้ด้วยข้อมูลล่ะ?

วินาทีนั้น หลินอี้เพ่งสมาธิไปที่ข้อมูลลับในเนตรแห่งความจริงบรรทัดสุดท้ายที่เพิ่งปรากฏขึ้น

[ความลับสุดยอด: แอบมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับ 'ฮูหยิน 4' แม่เลี้ยงของหวังเทียน]

[จุดอ่อนจิตใจ: กลัวความแตก (กลัวประมุขตระกูลหวังรู้เรื่องนี้ที่สุดในชีวิต)]

"บิงโก!"

หลินอี้แสยะยิ้ม

ในเสี้ยววินาทีที่หมัดจะถึงตัว หลินอี้ไม่หลบ แต่ตะโกนสวนกลับไปเสียงดังลั่น

"ฮูหยิน 4 ฝากความคิดถึงมาหาท่านแน่ะ!!"

กึก!

หมัดของจ้าวเถี่ยหยุดชะงักห่างจากหน้าหลินอี้เพียงคืบเดียว! แรงลมจากหมัดพัดผมหลินอี้ปลิวไปข้างหลัง

"จะ... เจ้าว่าอะไรนะ?"

จ้าวเถี่ยหน้าถอดสี ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก

หลินอี้ฉวยโอกาสถอยฉากออกมา แล้วยืนกอดอกทำหน้าเจ้าเล่ห์

"โอ๊ะโอ... ท่านจ้าวเถี่ยผู้เกรียงไกร ทำไมหน้าซีดแบบนั้นล่ะ?"

หลินอี้แกล้งทำเสียงล้อเลียน

"ข้าแค่สงสัยว่า... ปานแดงรูปผีเสื้อที่ต้นขาด้านในของฮูหยิน 4 น่ะ มันสวยเหมือนที่เขาว่ากันไหม?"

"จะ... เจ้า!!!"

จ้าวเถี่ยตัวสั่นเทิ้ม เหงื่อกาฬไหลพราก

"เจ้าไปรู้เรื่องนี้มาจากไหน!?"

"รู้มาจากไหนไม่สำคัญ"

หลินอี้ชูหินบันทึกเสียงของปลอมเป็นแค่ก้อนหินธรรมดาขึ้นมาแกว่งเล่น

"สำคัญที่ว่า... ถ้าคุณชายหวังเทียน หรือท่านประมุขหวังรู้ว่าหัวหน้าองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์แอบไปตีท้ายครัวเจ้านายตัวเองแบบนี้... จุดจบจะเป็นยังไงน้า?"

ภาพของประมุขตระกูลหวังที่โหดเหี้ยมแวบเข้ามาในหัวจ้าวเถี่ยทันที การลงโทษไม่ใช่แค่ตาย... แต่คือการทรมาน 7 ชั่วโคตร!

[ติ๊ง! จิตใจของเป้าหมายพังทลาย!]

[เกราะป้องกันลดลง 80 เปอร์เซ็นต์!]

[ได้รับแต้มความเกรียน 500 แต้ม (โบนัส: ขยี้ปมด้อย)]

"ยะ... อย่าบอกนายท่าน!"

จ้าวเถี่ยเข่าอ่อน ทรุดลงไปข้างหนึ่ง

"ข้า... ข้ายอมแล้ว! เจ้าอยากได้อะไร เอาไปเลย!"

"เสียใจด้วย..."

หลินอี้เก็บหินลง เก็บสีหน้าเล่นๆ เปลี่ยนเป็นแววตาอำมหิต

"ข้าไม่รับคำเจรจาจากคนที่ทำร้ายผู้หญิงของข้า"

หลินอี้รวบรวมพลังปราณทั้งหมดที่มี บวกกับความโกรธของตัวเอง และพลังพิเศษจากระบบ

[เปิดใช้งานทักษะ: ฝ่ามือตบเกรียน]

[เงื่อนไขพิเศษทำงาน: ศัตรูอยู่ในสภาวะ 'จิตหลุด' ความเสียหายคูณ 3!]

หลินอี้พุ่งตัวเข้าไปหาจ้าวเถี่ยที่กำลังสติแตก ง้างมือขวาขึ้นจนสุดแรงเกิด

"ไปลงนรกซะ แล้วฝากสวัสดีฮูหยิน 4 ในฝันด้วย!"

เพี๊ยะ!!!!!!

เสียงตบดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านท่าเรือ! แรงตบอัดกระแทกเข้าที่ใบหน้าของจ้าวเถี่ยเต็มๆ จนแก้มยุบ คอหมุนบิดผิดรูป ร่างอันใหญ่โตของหัวหน้าองครักษ์ปลิวละลิ่วเหมือนว่าวสายป่านขาด พุ่งตกลงไปในแม่น้ำตูมใหญ่!

...เงียบกริบ

หลิวเหมยที่เพิ่งพยุงตัวลุกขึ้นมา อ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าได้

"ศิษย์... ศิษย์น้องหลิน... เจ้า..."

หลินอี้ยืนหอบหายใจ มือขวายังชาหนึบ แต่ในหัวของเขาตอนนี้ เสียงสวรรค์กำลังบรรเลง

[ติ๊ง! สังหารยอดฝีมือระดับรวบรวมลมปราณ ขั้น 8 ด้วยวิธีจิตวิทยาและคริติคอล]

[ได้รับค่าประสบการณ์มหาศาล!]

[เลื่อนระดับ! รวบรวมลมปราณ ขั้น 5 เป็น ขั้น 6!]

[ได้รับไอเทม: ป้ายคำสั่งหน่วยพยัคฆ์ดำ 1 ชิ้น]

พลังปราณอุ่นวาบไหลเวียนไปทั่วร่าง บาดแผลฟกช้ำหายไปเป็นปลิดทิ้ง หลินอี้รู้สึกแข็งแกร่งขึ้นอย่างก้าวกระโดด

เขาเดินไปพยุงหลิวเหมยขึ้นมา

"เป็นไงบ้างศิษย์พี่หญิง? เจ็บมากไหม?"

หลิวเหมยมองหน้าเขาด้วยสายตาซับซ้อน ทั้งทึ่ง ทั้งงง และ... หวั่นไหว

"ข้าไม่เป็นไร... แต่เจ้า... ไปรู้เรื่องฮูหยิน 4 มาจากไหน?"

หลินอี้ยักไหล่ ยิ้มกวนๆ

"ข้าบอกแล้วไง ว่าข้าเป็นคนกว้างขวาง... ไปกันเถอะ ก่อนที่พวกที่เหลือจะตามมา"

ทั้ง 2 คนกระโดดลงเรือประมง หลินอี้ตัดเชือก แล้วปล่อยให้กระแสน้ำพาเรือล่องออกไปในความมืด ทิ้งเมืองชิงสุ่ยที่กำลังวุ่นวายไว้เบื้องหลัง

แต่ในใจหลินอี้รู้ดี... เรื่องนี้ยังไม่จบ ตระกูลหวังจะไม่หยุดแค่นี้แน่ และการกลับไปที่สำนักชิงหยุน อาจจะอันตรายยิ่งกว่าอยู่ที่นี่เสียอีก