ปะทะทรราช

สายลมยามดึกพัดกรรโชกแรง หอบเอากลิ่นคาวเลือดจากกองร่างนักฆ่าหน้ากระท่อมให้ฟุ้งกระจายไปทั่วป่าไผ่

หลินอี้ยืนสงบนิ่งอยู่หน้าประตู มือข้างขวากระชับดาบสั้นระดับกลางแน่น สายตามองฝ่าความมืดออกไป

เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นอย่างสม่ำเสมอ ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงบนใบไม้แห้ง ฟังดูคล้ายเสียงกลองรบที่กำลังตีรัว

ในที่สุด ร่างของชายหนุ่มในชุดศิษย์สายในสีครามก็ปรากฏตัวขึ้น

จางเหว่ยเดินออกมาจากเงามืด ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้ดูเย็นชาและอำมหิตราวกับปีศาจ รอบกายของเขามีไอความเย็นสีขาวแผ่ออกมาจางๆ ซึ่งเป็นผลพวงจากการฝึกฝนในคุกเย็น

เขาหยุดเดินเมื่อเห็นกองภูเขาของเหล่าลูกน้องที่นอนร้องครวญครางอยู่แทบเท้าหลินอี้

"ขยะก็ยังเป็นขยะอยู่วันยังค่ำ"

จางเหว่ยเอ่ยเสียงเรียบ ไม่แสดงความรู้สึกสงสารลูกน้องแม้แต่น้อย

"จ้างมากี่คนก็ทำงานไม่ได้เรื่อง... สุดท้ายข้าก็ต้องมาลงมือเองสินะ"

หลินอี้ยิ้มมุมปาก

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับศิษย์พี่จาง... ข้าอุตส่าห์จัดเตรียมพรมเช็ดเท้าที่มีชีวิตไว้รอต้อนรับ หวังว่าท่านจะถูกใจ"

"ปากดี"

จางเหว่ยแค่นเสียง

"เจ้าคิดว่าจัดการพวกสวะปลายแถวพวกนี้ได้ แล้วจะสู้กับข้าได้งั้นรึ? หลินอี้... เจ้าประเมินความห่างชั้นของระดับพลังต่ำเกินไป"

ทันใดนั้น แรงกดดันวิญญาณระดับก่อกำเนิดครึ่งก้าว ก็ระเบิดออกมาจากร่างของจางเหว่ย

ตูม!

อากาศรอบตัวบิดเบี้ยว อุณหภูมิลดฮวบจนยอดหญ้าเริ่มมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะ

อ้วนจางที่แอบดูอยู่จากในกระท่อมถึงกับฟันกระทบกันกึกๆ ด้วยความหนาวเหน็บ

[คำเตือน: ตรวจพบศัตรูระดับสูง!]

[เป้าหมาย: จางเหว่ย]

[ระดับ: ก่อกำเนิด ขั้น 1 (ครึ่งก้าว)]

[สถานะ: บ้าคลั่ง, ครอบครองศาสตราวุธมาร]

[ระดับอันตราย: สีแดงเข้ม]

หลินอี้หรี่ตามอง มือขวากำดาบแน่นขึ้น

"ระดับก่อกำเนิดครึ่งก้าว... ของจริงแฮะ"

จางเหว่ยแสยะยิ้ม ชักดาบยาวสีดำสนิทออกมาจากฝักที่กลางหลัง ตัวดาบมีลวดลายสีแดงคล้ายเส้นเลือดเต้นตุบๆ ส่งกลิ่นอายชั่วร้ายออกมา

"นี่คือดาบโลหิตกลืนวิญญาณที่ท่านอาจารย์มอบให้ข้า... เป็นเกียรติของเจ้าแล้วที่จะได้เป็นสังเวยแรกของมัน"

"พูดมากเจ็บคอ"

หลินอี้ตัดบท

"จะบวกก็เข้ามาเลย ข้าจะรีบไปนอน"

"ตายซะ!"

จางเหว่ยคำราม พุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วที่มองแทบไม่ทัน

ดาบโลหิตฟาดฟันลงมาเป็นแนวทแยง คลื่นพลังสีแดงฉานพุ่งแหวกอากาศตรงเข้าใส่หลินอี้

หลินอี้ไม่ได้ถอย แต่เขาดีดตัวพุ่งสวนเข้าไป

[เปิดใช้งาน: เพลงดาบอัสนีไร้เงา]

เคร้ง!

เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟแตกกระจายกลางอากาศ

หลินอี้รับดาบของจางเหว่ยไว้ได้ แต่แรงกระแทกมหาศาลทำให้เท้าของเขาจมลึกลงไปในดินถึงข้อเท้า

"รับได้?"

จางเหว่ยเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ แต่ก็เพียงแวบเดียว

"แต่ได้แค่นี้แหละ!"

เขาเร่งพลังปราณเพิ่มขึ้น ดาบโลหิตเปล่งแสงสีแดงจ้า แรงกดดันเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

หลินอี้กัดฟันกรอด แขนเริ่มสั่นระริก

'แรงเยอะชะมัด... พลังกายเพียวๆ สู้ไม่ได้แน่'

"ระบบ! ช่วยหน่อย!"

[รับทราบ! เปิดใช้งาน เนตรแห่งความจริง โหมดวิเคราะห์การต่อสู้]

[วิเคราะห์รูปแบบการโจมตี: เน้นพละกำลังและความดุดัน]

[จุดอ่อน: ช่วงล่างเปิดโล่งทุกครั้งที่เหวี่ยงดาบสุดแรง]

"เสร็จข้า!"

หลินอี้อาศัยจังหวะที่จางเหว่ยทุ่มแรงกดดาบลงมา ผ่อนแรงต้านลงกะทันหัน ทำให้จางเหว่ยถลามมาข้างหน้า

วูบ!

หลินอี้ใช้ย่างก้าวแมลงสาบมุดลอดใต้แขนของจางเหว่ยไปโผล่ที่ด้านหลัง แล้วตวัดดาบกลับมา

"เพลงดาบอัสนี... สายฟ้าฟาด!"

ฉัวะ!

ดาบสั้นที่มีกระแสไฟฟ้าสีฟ้าห่อหุ้ม กรีดผ่านแผ่นหลังของจางเหว่ยเป็นแผลยาว

"อ๊ากกก!"

จางเหว่ยร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดและตกใจ เขาหมุนตัวกลับมาตวัดดาบสวน แต่หลินอี้ก็กระโดดถอยฉากออกไปยืนยิ้มแป้นอยู่ไกลๆ แล้ว

"เสื้อสวยดีนี่ศิษย์พี่... เสียดายขาดซะแล้ว"

"ไอ้สารเลว!"

จางเหว่ยโกรธจนหน้าดำหน้าแดง เลือดที่ไหลซึมออกมาจากแผลถูกดาบโลหิตดูดกลืนเข้าไป ทำให้ดาบยิ่งเปล่งแสงสีแดงเข้มขึ้นไปอีก

"เจ้าบังคับให้ข้าต้องเอาจริง!"

จางเหว่ยชูดาบขึ้นฟ้า บรรยากาศรอบตัวเริ่มปั่นป่วน ไอความเย็นผสมกับกลิ่นคาวเลือดหมุนวนรอบตัวเขาราวกับพายุ

"เคล็ดวิชามาร... โลหิตเยือกแข็ง!"

พื้นดินรอบตัวจางเหว่ยเริ่มกลายเป็นน้ำแข็ง และลามตรงมาทางหลินอี้อย่างรวดเร็ว

หลินอี้หน้าตึงเครียด

"เล่นใหญ่เลยนะ..."

เขาล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบระเบิดพริกไทยวิญญาณที่เหลืออยู่ออกมา

"งั้นข้าก็ขอเล่นใหญ่บ้าง!"

หลินอี้ปาระเบิดออกไปพร้อมกัน 3 ลูก แต่ไม่ได้ปาใส่จางเหว่ย เขาปาลงพื้นตรงหน้าตัวเอง

ตู้ม!

ควันสีแดงระเบิดออก สร้างกำแพงควันหนาทึบขวางกั้นระหว่างเขากับจางเหว่ย

"ลูกไม้ตื้นๆ!"

จางเหว่ยคำราม ฟาดคลื่นดาบผ่ากำแพงควันแยกออกเป็นสองซีก

แต่หลังม่านควันนั้น... ว่างเปล่า

"หายไปไหน?"

จางเหว่ยหันมองซ้ายขวาด้วยความระแวง

"ข้างบน!"

เสียงตะโกนดังมาจากยอดไม้ไผ่

จางเหว่ยเงยหน้าขึ้น เห็นหลินอี้ลอยตัวอยู่กลางอากาศ ท่ามกลางแสงจันทร์ที่เริ่มโผล่พ้นเมฆ ดาบในมือของหลินอี้ชี้ตรงลงมาที่เขา

สายฟ้าสีฟ้าครามจำนวนมากถูกรวบรวมมาไว้ที่ปลายดาบ

"กระบวนท่าไม้ตาย... อัสนีบาตทลายสวรรค์!"

เปรี้ยง!

หลินอี้พุ่งดิ่งลงมาราวกับดาวตก จางเหว่ยไม่มีทางหนี เขาคำรามก้อง รวบรวมพลังทั้งหมดไว้ที่ดาบโลหิตแล้วแทงสวนขึ้นไป

"ตายยยย!"

ตูมมมมมมม!

แรงปะทะก่อให้เกิดระเบิดพลังงานขนาดใหญ่ ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วป่าไผ่ ต้นไผ่หักโค่นเป็นวงกว้าง

ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่

เมื่อฝุ่นควันจางลง...

หลินอี้ยืนหอบหายใจหนักหน่วง เสื้อผ้าฉีกขาด มีเลือดไหลซึมที่มุมปาก

ส่วนจางเหว่ย...

เขานั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น ดาบโลหิตในมือหักสะบั้นเหลือเพียงด้าม เสื้อผ้าชุดหรูขาดวิ่น ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด

"เป... เป็นไปไม่ได้..."

จางเหว่ยพึมพำเสียงสั่น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความไม่อยากเชื่อ

"ข้า... แพ้... ศิษย์สายนอก?"

หลินอี้เดินโซเซเข้าไปหา ใช้ดาบสั้นจ่อที่คอหอยของจางเหว่ย

"จบเกมแล้วศิษย์พี่"

หลินอี้ยิ้มมุมปาก แม้จะเจ็บไปทั้งตัว

"ทีนี้... เรามาคุยเรื่องค่าเสียหายกันหน่อยดีไหม?"

[ติ๊ง! ภารกิจสำเร็จ: ปราบทรราช]

[ได้รับแต้มความเกรียน 2,000 แต้ม]

[ได้รับฉายาใหม่: ผู้สยบมาร (ระดับต้น)]

ทว่า ในขณะที่หลินอี้กำลังจะเรียกค่าไถ่ จู่ๆ จางเหว่ยก็แสยะยิ้มประหลาดออกมา

"เจ้าคิดว่า... เรื่องมันจะจบง่ายๆ แค่นี้งั้นรึ?"

จางเหว่ยขยำยันต์ใบหนึ่งในมือแตกละเอียด

วูบ!

แสงสีแดงสว่างวาบห่อหุ้มร่างของจางเหว่ย ก่อนที่ร่างของเขาจะหายวับไปกับตา ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะที่ดังก้องในอากาศ

"ฝากไว้ก่อนเถอะหลินอี้! ครั้งหน้า... ข้าจะกลับมาพร้อมกับกองทัพ!"

หลินอี้ยืนมองความว่างเปล่า แล้วถอนหายใจยาว

"ยันต์เคลื่อนย้าย? หนีเก่งเหมือนหมาเลยแฮะ"

เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หมดแรงข้าวต้ม

"อ้วนจาง... ออกมาได้แล้ว มาช่วยทำแผลหน่อย ข้าเจ็บจะตายอยู่แล้วเนี่ย"

ศึกครั้งนี้จบลงด้วยชัยชนะของหลินอี้ แต่เขารู้ดีว่า นี่เป็นเพียงการเริ่มต้นของสงครามที่ใหญ่กว่าเดิม

เพราะศัตรูที่แท้จริง... ไม่ใช่แค่จางเหว่ย แต่เป็นขุมอำนาจที่หนุนหลังมันอยู่ต่างหาก!