ประเดิมเลือด

ป่าดงดิบสีครามรอบตัวดูเงียบสงบ แต่ในความเงียบนั้นแฝงไปด้วยอันตรายจากสัตว์อสูรและมนุษย์

หลินอี้ยืนพิงต้นไม้ใหญ่ สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอเรดาร์ของเนตรแห่งความจริง จุดสีแดงกลุ่มใหญ่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาด้วยความเร็วสูง อีกไม่เกิน 30 วินาที พวกมันจะมาถึงตรงนี้

"500 เมตร... 300 เมตร..."

หลินอี้นับถอยหลังในใจ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อหาความได้เปรียบทางภูมิศาสตร์

แผนที่ในหัวระบุชัดเจนว่าพื้นที่ด้านหลังของเขาคือบึงมรกต ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของจระเข้เกล็ดศิลา สัตว์อสูรระดับ 7 ที่ขึ้นชื่อเรื่องความหนังเหนียวและดุร้าย

"มากันเยอะขนาดนี้ ต้อนรับด้วยมือเปล่าคงเสียมารยาท"

หลินอี้ล้วงมือเข้าไปในถุงสัมภาระ หยิบขวดยาสีแดงสดออกมา 2 ขวด

มันคือเลือดหมูป่าเขี้ยวตันที่เขาเก็บไว้ตอนฟาร์มเลเวล ผสมกับยาสมุนไพรฤทธิ์กระตุ้นความบ้าคลั่ง

"เอ้า... อาหารว่างสำหรับน้องจระเข้"

หลินอี้ขว้างขวดเลือดออกไปสุดแรง ขวดลอยข้ามหัวเขาไปตกแตกกระจายอยู่ที่พุ่มไม้ดักหน้าเส้นทางที่กลุ่มของจางเหว่ยกำลังจะวิ่งผ่าน

เพล้ง!

กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ทันใดนั้น ผิวน้ำในบึงมรกตด้านหลังก็เริ่มกระเพื่อมไหว ฟองอากาศผุดพรายขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

"มาแล้วสินะ..."

หลินอี้กระโดดขึ้นไปซ่อนตัวบนกิ่งไม้สูง ร่ายคาถาพรางกายจากชุดเกราะอ่อนไหมฟ้า

แซ่ก! แซ่ก! แซ่ก!

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังใกล้เข้ามา กลุ่มคนในชุดรัดกุมสีแดงเลือดหมู 10 คนวิ่งทะลุพุ่มไม้ออกมา โดยมีจางเหว่ยนำหน้า

"กลิ่นเลือด?"

จางเหว่ยชะงักฝีเท้า จมูกสูดดมกลิ่นคาวที่ลอยคลุ้ง

"ระวังตัว! มันอาจจะซุ่มโจมตี!"

แต่ยังไม่ทันที่ลูกน้องจะได้ตั้งท่าป้องกัน เงาดำทะมึนขนาดมหึมาหลายสายก็พุ่งขึ้นมาจากน้ำและพุ่มไม้ข้างทาง

ตูม! ตูม! ตูม!

จระเข้เกล็ดศิลา 5 ตัว ขนาดลำตัวยาวกว่า 3 เมตร อ้าปากกว้างที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคม พุ่งเข้าขย้ำกลุ่มนักฆ่าอย่างบ้าคลั่งเพราะถูกกระตุ้นด้วยกลิ่นเลือด

"เฮ้ย! สัตว์อสูร!"

"อ๊ากกก! ขาข้า!"

เสียงร้องโหยหวนดังระงม เลือดสดๆ สาดกระเซ็นไปทั่ว จระเข้ตัวหนึ่งงับเข้าที่เอวของศิษย์สำนักดาบโลหิตคนหนึ่งแล้วสะบัดอย่างแรงจนร่างขาดครึ่ง

"ตั้งขบวน! ฆ่าพวกมันซะ!"

จางเหว่ยตวาดลั่น ชักดาบโลหิตกลืนวิญญาณออกมาฟันฉับเข้าที่หัวจระเข้ตัวที่ใกล้ที่สุด

เคร้ง!

เสียงโลหะปะทะของแข็งดังสนั่น เกล็ดศิลาของจระเข้แข็งแกร่งมาก ดาบของจางเหว่ยทำได้แค่สร้างรอยร้าว

"แข็งชะมัด!"

จางเหว่ยกัดฟัน เร่งพลังปราณก่อกำเนิดครึ่งก้าว

"ตายซะไอ้เดรัจฉาน!"

ดาบโลหิตเปล่งแสงสีแดงเข้ม แทงทะลุดวงตาของจระเข้จนมันดิ้นพราดและแน่นิ่งไป

ในขณะที่ความโกลาหลกำลังดำเนินไป หลินอี้ที่ซุ่มดูอยู่บนต้นไม้ก็แสยะยิ้ม

"ได้จังหวะลาสช็อต"

เขาง้างธนูเหล็กกล้าที่ยึดมาจากพวกโจร เล็งเป้าไปที่ศิษย์สำนักดาบโลหิตคนที่กำลังเพลี่ยงพล้ำให้จระเข้

"ศรปลิดวิญญาณ... ไป!"

ฟิ้ว!

ลูกธนูพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูง ปักเข้าที่ลำคอของเป้าหมายอย่างแม่นยำ

ฉึก!

ศิษย์คนนั้นเบิกตาโพลง เอามือกุมคอที่มีเลือดพุ่งกระฉูด ก่อนจะล้มลงไปเป็นอาหารจระเข้

[ติ๊ง! สังหารศัตรูระดับ 6]

[ได้รับค่าประสบการณ์ 500 แต้ม]

[ได้รับแต้มความเกรียน 50 แต้ม (โบนัส: ลอบกัด)]

"ใคร!? ใครแอบยิง!"

จางเหว่ยหันขวับมองไปรอบๆ ด้วยความโกรธจัด

"ออกมานะโว้ยไอ้ขี้ขลาดหลินอี้!"

"เรียกหาบิดาหรือลูกชาย?"

เสียงกวนประสาทดังมาจากยอดไม้ หลินอี้กระโดดลงมายืนบนโขดหินสูงอย่างสง่างาม มือข้างหนึ่งถือดาบ อีกข้างแคะขี้หู

"ข้าอุตส่าห์จัดปาร์ตี้ริมสระให้ ไม่ชอบเหรอ?"

"ไอ้สารเลว!"

จางเหว่ยคำราม สั่งลูกน้องที่เหลืออีก 7 คน

"ไม่ต้องสนจระเข้! ไปฆ่ามันก่อน!"

เหล่านักฆ่าผละจากสัตว์อสูร พุ่งเป้ามาที่หลินอี้ทันที

หลินอี้ไม่หนี แต่กลับชูนิ้วกลางให้

"เข้ามาเลยไอ้พวกหมาหมู่! วันนี้ป๋าจะสอนวิธีว่ายน้ำท่าผีเสื้อให้!"

เขากระโดดตีลังกากลับหลัง ทิ้งตัวลงไปในบึงมรกตที่ลึกสุดหยั่งคาด

ตูม!

น้ำแตกกระจาย ร่างของหลินอี้หายวับไปในความมืดใต้น้ำ

"มันโดดน้ำฆ่าตัวตายเหรอ?" ลูกน้องคนหนึ่งถาม

"โง่เอ๊ย! ในน้ำมีแต่จระเข้ มันไม่รอดแน่!"

จางเหว่ยวิ่งมาดูที่ริมตลิ่ง มองลงไปในน้ำที่ขุ่นคลั่ก

"อย่าเพิ่งวางใจ... ไอ้เด็กนี่มันเจ้าเล่ห์"

ทันใดนั้น ฟองอากาศขนาดใหญ่ก็ผุดขึ้นมาตรงหน้าจางเหว่ย

บุ๋ง... บุ๋ง...

วูบ!

ร่างของหลินอี้พุ่งขึ้นมาจากผิวน้ำราวกับจรวด ดาบในมือเปล่งประกายสายฟ้าเจิดจ้า

"เซอร์ไพรส์!"

[เปิดใช้งาน: เพลงดาบอัสนีไร้เงา (ในน้ำ)]

ฉัวะ!

ดาบตวัดผ่านข้อเท้าของจางเหว่ยอย่างรวดเร็ว เลือดสีแดงฉานย้อมผิวน้ำ

"อ๊ากกก!"

จางเหว่ยร้องลั่น เสียหลักล้มลง

หลินอี้ไม่ได้โจมตีซ้ำ แต่เขาใช้เท้าถีบยอดอกจางเหว่ยเต็มแรง

พลั่ก!

ร่างของจางเหว่ยกระเด็นถอยหลังไปกระแทกกับลูกน้อง 2 คนจนล้มกลิ้ง

"ฝากไว้ก่อนเถอะ!"

หลินอี้ตะโกนเย้ยหยัน ก่อนจะดำดิ่งกลับลงไปในน้ำอีกครั้งอย่างรวดเร็ว โดยมี ไข่มุกวารีสยบคลื่น ส่องแสงสีฟ้าอ่อนๆ สร้างฟองอากาศหุ้มตัวเขาไว้ ทำให้เขาหายใจและเคลื่อนไหวในน้ำได้คล่องแคล่วราวกับปลา

จางเหว่ยตะเกียกตะกายลุกขึ้น มองดูผิวน้ำด้วยความเคียดแค้น

"ไอ้หลินอี้... ข้าจะสูบน้ำในบึงนี้ให้แห้ง แล้วลากคอเจ้ามาสับเป็นชิ้นๆ!"

แต่หลินอี้ไม่ได้ยินแล้ว เขากำลังดำดิ่งลึกลงไปสู่ก้นบึง มุ่งหน้าไปยังถ้ำใต้น้ำที่แผนที่ระบุว่ามีสมบัติซ่อนอยู่

การประเดิมเลือดครั้งแรกจบลงด้วยชัยชนะที่งดงาม และกำไรที่กำลังรออยู่เบื้องล่าง!