กองทัพอสูร

เงาทะมึนของจระเข้ศิลาบรรพกาลทาบทับลงบนผิวน้ำ แรงกดดันระดับรวบรวมลมปราณขั้น 9 แผ่ซ่านออกมาจนอากาศสั่นสะเทือน

จางเหว่ยเงยหน้ามองด้วยความตื่นตะลึง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป

"หลบไป!"

เขาตะโกนสุดเสียง ก่อนจะระเบิดพลังทั้งหมดดีดตัวหนีตายออกจากจุดปะทะ

ตูม!

ร่างมหึมาของจระเข้ยักษ์กระแทกผิวน้ำอย่างรุนแรง ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์ซัดสาดไปทั่วบึง ศิษย์สำนักดาบโลหิตที่หนีไม่ทันถูกแรงกระแทกอัดจนกระดูกหัก หรือไม่ก็ถูกคลื่นซัดกระเด็นไปคนละทิศละทาง

"โอ๊ย!"

เสียงร้องโหยหวนดังระงม จระเข้ยักษ์ไม่รอช้า มันสะบัดหางอันทรงพลังกวาดศัตรูที่อยู่ใกล้ที่สุดจนตัวขาดครึ่งท่อน

"อาหาร! อาหาร!"

จระเข้ยักษ์คำรามลั่นในภาษาของมัน แล้วไล่งับคนอย่างบ้าคลั่ง

หลินอี้ยืนกอดอกอยู่บนหัวของมัน มองดูความวินาศสันตะโรด้วยแววตาเย็นชา

"จัดการตัวหัวหน้าก่อนพี่ชาย!"

หลินอี้ชี้ไปที่จางเหว่ยที่กำลังตะเกียกตะกายหนีขึ้นฝั่ง

"เจ้านั่นเนื้อแน่น เคี้ยวเพลิน!"

จระเข้ยักษ์หันขวับตามนิ้วชี้ มันพุ่งตัวขึ้นบกด้วยความเร็วที่ขัดกับขนาดตัว ขาทั้ง 4 ตะกุยดินไล่กวดจางเหว่ยไปติดๆ

"อย่าเข้ามา!"

จางเหว่ยหน้าซีดเผือด เขาขว้างยันต์ระเบิดเพลิงใส่หน้าจระเข้ 3 แผ่นรวด

บึ้ม!

บึ้ม!

บึ้ม!

ไฟลุกท่วมหัวจระเข้ แต่มันกลับไม่สะทกสะท้าน เกล็ดศิลาของมันกันไฟได้สมบูรณ์แบบ มันส่ายหัวไล่ควัน แล้วงับเข้าที่ขาของจางเหว่ย

งับ!

"อ๊ากกกก!"

จางเหว่ยร้องลั่น เลือดสาดกระเซ็น เขารู้ดีว่าถ้าไม่ยอมเสียสละบางอย่าง วันนี้เขาต้องตายแน่

"ระเบิดโลหิต!"

จางเหว่ยกัดลิ้นตัวเอง พ่นเลือดคำโตออกมาเป็นหมอกสีแดง พลังปราณในร่างลดฮวบลงครึ่งหนึ่งเพื่อแลกกับความเร็วชั่วพริบตา

วูบ!

ร่างของจางเหว่ยกลายเป็นแสงสีเลือด พุ่งหนีหายเข้าไปในป่าลึกด้วยความเร็วสูง ทิ้งไว้เพียงท่อนขาข้างซ้ายที่ขาดติดปากจระเข้

"หนีไปอีกแล้ว..."

หลินอี้ถอนหายใจ

"แมลงสาบเรียกพี่จริงๆ"

เขาตบหัวจระเข้เบาๆ

"พอแล้วพี่ชาย ปล่อยมันไปก่อน เดี๋ยวเราค่อยไปตามเก็บทีหลัง ตอนนี้เรามาเคลียร์พื้นที่กันก่อน"

จระเข้ยักษ์คายขาจางเหว่ยทิ้ง แล้วหันไปจัดการกับลูกสมุนที่เหลือรอด

10 นาทีต่อมา...

บึงมรกตเงียบสงบลงอีกครั้ง แต่คราวนี้เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและซากศพ

หลินอี้กระโดดลงจากหลังจระเข้ เดินเก็บแหวนมิติและอาวุธที่ตกเกลื่อนกลาด

[ติ๊ง! ได้รับแต้มความเกรียน 1,500 แต้ม]

[ภารกิจย่อย: ยึดครองบึงมรกต สำเร็จ]

[ได้รับรางวัล: ทักษะสื่อสารจิตอสูรระดับกลาง]

"เยี่ยม... ไม่ต้องกินวุ้นรสปลาหมึกแล้ว"

หลินอี้ยิ้มกว้าง เขาหันไปมองจระเข้ยักษ์ที่กำลังนอนผึ่งพุงอย่างมีความสุขหลังจากกินยาเพิ่มอีก 5 ขวด

"พี่ชาย... ท่านมีเพื่อนไหม?"

หลินอี้ถามด้วยทักษะใหม่

จระเข้ยักษ์ลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง

"เพื่อน? ข้ามีน้องชายอีก 20 ตัว อยู่ท้ายบึง ทำไม?"

"ไปเรียกพวกมันมาสิ"

หลินอี้หยิบขวดยาโอสถล้างบางออกมาอีก 1 ลัง

"บอกพวกมันว่า... ป๋าหลินเปิดบุฟเฟต์ยามื้อใหญ่ ใครอยากแข็งแกร่ง ใครอยากบินได้ ให้ตามข้ามา!"

...

2 วันผ่านไป ในเขตชั้นในของแดนลี้ลับ

ภาพที่แปลกประหลาดที่สุดในประวัติศาสตร์สำนักชิงหยุนได้บังเกิดขึ้น

ขบวนทัพอสูรขนาดมหึมากำลังเคลื่อนพลไปตามป่าดงดิบ นำขบวนโดยจระเข้ศิลาบรรพกาลตัวมหึมา ตามมาด้วยฝูงจระเข้เกล็ดศิลาอีกกว่า 30 ตัว

และไม่ได้มีแค่จระเข้...

บนหลังของจระเข้แต่ละตัว มีหมูป่าเขี้ยวตันนั่งซ้อนท้ายอยู่ด้วย! และบนฟ้ามีนกอินทรีวายุคอยบินลาดตระเวน

ที่ใจกลางขบวนทัพ หลินอี้นั่งเอกเขนกอยู่บนบัลลังก์ที่ทำจากเถาวัลย์ บนหลังของจระเข้จ่าฝูง ในมือถือบัญชีรายการของที่ปล้นมาได้

"หมูป่า 50 ตัว... จระเข้ 30 ตัว... นกอินทรี 10 ตัว..."

หลินอี้หัวเราะร่า

"นี่มันกองทัพสัตว์อสูรชัดๆ!"

เขาใช้ยาปรุงพิเศษและทักษะการเจรจา (ข่มขู่ผสมติดสินบน) รวบรวมสัตว์อสูรในเขตชั้นนอกและชั้นกลางมาเป็นพวกจนหมด

เป้าหมายของเขาไม่ใช่แค่การผ่านด่าน แต่คือการกวาดล้างทรัพยากรทุกอย่างในแดนลี้ลับนี้ให้เหี้ยน!

"ลูกพี่!"

เสียงของหมูป่าตัวหนึ่งร้องเรียก

"ข้างหน้ามีกลุ่มมนุษย์ใส่ชุดขาว กำลังสู้กับหมาป่าอยู่!"

หลินอี้หรี่ตามอง

"ชุดขาว? สำนักกระบี่สวรรค์พันธมิตรของเรานี่เอง... แย่งซีนหน่อยดีกว่า"

เขาโบกมือสั่งการกองทัพ

"บุก! ไปช่วยเพื่อนมนุษย์ของเรา... แล้วเก็บค่าคุ้มครอง 50 เปอร์เซ็นต์!"

"กรรรร!!!!"

เหล่าสัตว์อสูรคำรามก้อง ก่อนจะพุ่งทะยานออกไป

แดนลี้ลับวารีพิสุทธิ์... กำลังจะกลายเป็นสวนสนุกส่วนตัวของหลินอี้แล้ว!