บทเพลงแห่งความตาย

แสงตะวันเริ่มลับขอบฟ้า บรรยากาศภายในป่าดงดิบยิ่งทวีความวังเวงและน่าสะพรึงกลัวมากขึ้น

ขบวนทัพสัตว์อสูรและมนุษย์เดินเท้ามาหยุดอยู่ที่หน้าผาสูงชันแห่งหนึ่ง ตรงกลางหน้าผามีโพรงถ้ำขนาดมหึมาที่ส่งกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งออกมาตลอดเวลา

"ถึงแล้ว... ถ้ำค้างคาวโลหิต"

หลินอี้ชี้ไปที่ปากถ้ำ

"ข้างในนี้มี 'เห็ดโลหิตพันปี' ซึ่งเป็นส่วนผสมสำคัญในการปรุงยาอายุวัฒนะ... และเป็นของว่างชั้นยอดของพี่จระเข้ด้วย"

จระเข้ยักษ์ที่ได้ยินคำว่าของว่างก็กระดิกหางดุ๊กดิ๊ก น้ำลายไหลย้อย

จินหยาง ศิษย์เอกสำนักกระบี่สวรรค์ที่ตอนนี้กลายสภาพเป็นคนแบกของ หน้าซีดเผือดเมื่อมองไปที่ความมืดมิดในถ้ำ

"ศิษย์พี่หลิน... ถ้ำนี้ขึ้นชื่อเรื่องความอันตรายที่สุดในเขตชั้นกลางนะ ค้างคาวโลหิตพวกนั้นอยู่กันเป็นฝูงนับพัน ตัวจ่าฝูงระดับ 7 แถมพวกมันยังโจมตีด้วยคลื่นเสียงที่ทำให้สมองระเบิดได้!"

"คลื่นเสียง?"

หลินอี้ยิ้มกว้างอย่างมีเลศนัย

"บังเอิญจัง... ข้าก็เพิ่งไปเรียนดนตรีมาพอดี งั้นเรามาดวลกันหน่อยว่าเสียงใครจะดังกว่ากัน"

"ดนตรี?"

จินหยางทำหน้างง

หลินอี้ไม่ตอบ เขาล้วงมือเข้าไปในถุงสัมภาระ (จริงๆ คือเรียกจากระบบ) หยิบเอาวัตถุทรงกรวยสีขาวขนาดใหญ่ที่มีด้ามจับออกมา... โทรโข่งอัดพลังปราณ!

"ไอเทมใหม่จากร้านค้า... 'ลำโพงสวรรค์สะเทือนเลื่อนลั่น' ราคา 200 แต้ม"

หลินอี้พึมพำเบาๆ ก่อนจะหันไปสั่งการกองทัพสัตว์อสูร

"ทุกคน! อุดหู!"

เหล่าสัตว์อสูรที่ได้รับการฝึกฝน (ข่มขู่) มาอย่างดี รีบเอาอุ้งเท้าปิดหูตัวเองทันที มีเพียงกลุ่มศิษย์สำนักกระบี่สวรรค์ที่ยังยืนงงอยู่

"อุดหูทำไม?"

หลินอี้สูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอด จ่อปากเข้ากับโทรโข่ง แล้วเล็งไปที่ปากถ้ำ

"เทสต์... เทสต์... หนึ่ง สอง สาม..."

วิ้ง!

เสียงหวีดแหลมสั้นๆ ดังออกมาจากลำโพง ทำเอาศิษย์กระบี่สวรรค์สะดุ้งโหยง

"เอาล่ะนะ... ขอต้อนรับเข้าสู่คอนเสิร์ตเปิดหมวกของหลินอี้!"

หลินอี้แสยะยิ้ม ก่อนจะแหกปากร้องเพลงที่เพี้ยนที่สุดในสามโลกออกมา

"โอ้โหหหหห! ค้างคาวน้อยยยย! แม่เจ้าเรียกกินข้าาวววว! ออกมาเถอะนะคนดี! พ่อจะตีให้ก้นลายยยย!"

เปรี้ยง!!!

เสียงที่ออกจากโทรโข่งไม่ได้เป็นแค่เสียงธรรมดา แต่มันถูกขยายด้วยพลังปราณและคุณสมบัติพิเศษของไอเทม จนกลายเป็นคลื่นกระแทกโซนิคบูมที่รุนแรงราวกับระเบิด!

ต้นไม้หน้าปากถ้ำสั่นสะเทือน หินผาเริ่มร้าวราน

กิ๊ซซซซ!!!!

เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังระงมออกมาจากในถ้ำ ค้างคาวโลหิตเป็นสัตว์ที่หูไวต่อเสียงมาก เมื่อเจอกับคลื่นเสียงระดับมหาประลัยของหลินอี้ พวกมันจึงเหมือนโดนเข็มพันเล่มแทงเข้าไปในสมอง

พึ่บ! พึ่บ! พึ่บ!

ฝูงค้างคาวนับพันตัวบินกรูออกมาจากปากถ้ำด้วยความแตกตื่นและสับสน ทิศทางบินสะเปะสะปะ ชนกันเองบ้าง ชนผนังถ้ำบ้าง

"ตอนนี้แหละ! โจมตี!"

หลินอี้ลดโทรโข่งลง แล้วชี้ดาบไปข้างหน้า

"บุฟเฟต์บินได้มาเสิร์ฟแล้ว! กินให้เรียบ!"

โฮก!!!!

จระเข้ยักษ์กระโจนขึ้นไปงับค้างคาวที่บินต่ำร่วงลงมาทีละตัว นกอินทรีวายุบินโฉบเฉี่ยวกลางอากาศฉีกกระชากศัตรูที่กำลังมึนงง

ส่วนหมูป่าเขี้ยวตัน... ทำหน้าที่เป็นรถถัง คอยพุ่งชนค้างคาวที่ตกลงมาที่พื้น

ภาพการสังหารหมู่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรง

จินหยางและศิษย์สำนักกระบี่สวรรค์ยืนอ้าปากค้าง มองดูฉากตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา

"นี่มัน... วิธีการต่อสู้แบบไหนกัน?"

จินหยางพึมพำ

"ไม่ใช่กระบี่... ไม่ใช่เวทมนตร์... แต่เป็นการแหกปากร้องเพลง?"

"อย่ามัวยืนบื้อ!"

หลินอี้หันมาตะคอก

"ไปช่วยกันเก็บของ! แก่นอสูรค้างคาวราคาดีนะเว้ย! ใครอู้งานข้าจะหักค่าแรง!"

จินหยางสะดุ้งเฮือก รีบสั่งลูกน้อง

"เร็วเข้า! ไปเก็บแก่นอสูร!"

สำนักกระบี่สวรรค์ผู้สูงส่ง บัดนี้กลายเป็นคนเก็บขยะให้หลินอี้อย่างสมบูรณ์แบบ

ผ่านไป 15 นาที...

เสียงกรีดร้องเงียบลง ซากค้างคาวกองพะเนินเต็มหน้าผา

หลินอี้เดินเข้าไปในถ้ำที่ตอนนี้ว่างเปล่า กลิ่นคาวเลือดยังคงรุนแรง แต่ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดกล้าโผล่หัวออกมาอีกแล้ว

ลึกเข้าไปในสุดของถ้ำ มีแท่นหินสีแดงฉานตั้งอยู่ บนนั้นมีดอกเห็ดสีเลือดขนาดเท่าฝ่ามือ งอกงามอยู่ท่ามกลางกองกระดูก

[ตรวจพบสมุนไพร: เห็ดโลหิตพันปี]

[เกรด: สูง]

[สรรพคุณ: เพิ่มพลังเลือดลมและรักษาอาการบาดเจ็บสาหัสได้ในพริบตา]

"หวานหมู..."

หลินอี้เอื้อมมือไปจะเด็ดเห็ด

"ช้าก่อน!"

เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดด้านหลังแท่นหิน

หลินอี้ชะงักมือ ค่อยๆ หันกลับไปมอง

ชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าซีดขาวราวกับศพ ยืนพิงผนังถ้ำมองเขาอยู่ ในมือถือพัดจีบที่ทำจากกระดูก

[ตรวจสอบเป้าหมาย]

[ชื่อ: มู่หรงเฟิง]

[สังกัด: พรรคมารโลหิต (พรรคมารอันดับ 1 ของแคว้น)]

[ระดับ: รวบรวมลมปราณ ขั้น 9]

[ฉายา: คุณชายกระดูกขาว]

"ของสิ่งนั้น... ข้าจองไว้แล้ว"

มู่หรงเฟิงเอ่ยเสียงเรียบ พร้อมกับปล่อยจิตสังหารที่เย็นยะเยือกออกมา

"ถ้าไม่อยากตาย... วางมันลง แล้วไสหัวไปซะ"

หลินอี้เลิกคิ้ว มองดูศัตรูใหม่ด้วยความสนใจ

"พรรคมารโลหิต? พวกที่ชอบดูดเลือดชาวบ้านน่ะเหรอ?"

เขาเด็ดเห็ดโลหิตขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างท้าทาย

"โทษทีว่ะพี่ชาย... ข้ามีคติประจำใจอยู่อย่างหนึ่ง"

หลินอี้ฉีกยิ้มกวนประสาท

"ของที่ข้าเห็น คือของของข้า... ของที่อยู่ในมือข้า ยิ่งเป็นของของข้าเข้าไปใหญ่!"

"รนหาที่ตาย!"

มู่หรงเฟิงสะบัดพัดกระดูก

ฟุ่บ!

เข็มพิษนับสิบเล่มพุ่งออกมาจากพัด ตรงเข้าใส่จุดตายของหลินอี้อย่างรวดเร็ว!

"ระวัง!"

จินหยางที่เพิ่งตามเข้ามาเห็นเหตุการณ์ร้องเตือน

แต่หลินอี้ไม่ได้ขยับตัวหลบ เขาเพียงแค่ดีดนิ้ว

"พี่จระเข้! รับแขก!"

ตึง!

จระเข้ยักษ์ที่แอบซ่อนตัวอยู่ใต้เงามืดกระโจนออกมาขวางหน้าหลินอี้ ใช้เกล็ดศิลาอันแข็งแกร่งรับเข็มพิษทั้งหมดไว้

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

เข็มพิษหักสะบั้นเมื่อกระทบเกล็ด

มู่หรงเฟิงเบิกตากว้าง

"สัตว์อสูรระดับ 9!?"

"ถูกต้อง!"

หลินอี้โผล่หน้าออกมาจากหลังจระเข้

"และนี่คือ... ค่าคุ้มครองที่เจ้าต้องจ่ายสำหรับการขู่อาฆาตข้า!"

เขาชี้ดาบไปข้างหน้า

"รุมมัน!"

สงครามระหว่างเทพเจ้าปากแจ๋วกับคุณชายพรรคมาร... ปะทุขึ้นแล้ว!