คุณชายกระดูก

โฮก!!!!

สิ้นเสียงคำสั่งของหลินอี้ จระเข้ศิลาบรรพกาลก็พุ่งเข้าใส่ศัตรูราวกับรถถังหุ้มเกราะ ปากขนาดมหึมาอ้ากว้างหมายจะขย้ำคุณชายพรรคมารให้จมเขี้ยว

มู่หรงเฟิงไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัว เขาเพียงแค่สะบัดพัดกระดูกในมือเบาๆ

"ปราการกระดูก!"

ครืนนน!

กองกระดูกนับพันชิ้นที่เกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นถ้ำ ลอยขึ้นมาประกอบร่างกันอย่างรวดเร็ว กลายเป็นกำแพงกระดูกหนาทึบขวางหน้าจระเข้ยักษ์

ตูม!

จระเข้ชนกำแพงกระดูกจนแตกกระจาย แต่แรงปะทะก็ทำให้มันต้องถอยหลังไปหลายก้าว

"เก่งใช้ได้..."

หลินอี้ผิวปากชม พลางกระโดดลงจากหลังจระเข้มาหลบหลังก้อนหิน

"วิชาควบคุมกระดูกงั้นรึ? มิน่าล่ะถึงชื่อคุณชายกระดูกขาว"

มู่หรงเฟิงไม่รอช้า เขาตวัดมืออีกครั้ง

"ทหารโครงกระดูก... ตื่นขึ้นมา!"

กึก!

กึก!

กึก!

เศษกระดูกที่แตกกระจายเมื่อครู่ เริ่มสั่นไหวและประกอบร่างกันขึ้นมาใหม่ กลายเป็นโครงกระดูกมนุษย์ถือดาบสนิมเขรอะจำนวนกว่า 20 ตัว

"ฆ่ามัน!"

กองทัพโครงกระดูกวิ่งกรูเข้ามาหาหลินอี้และจระเข้

"เล่นพวกมากรึ?"

หลินอี้หัวเราะ

"โทษทีนะ พี่ชายก็มีพวกเหมือนกัน!"

เขาเป่านกหวีดเรียกสัญญาณที่ทำจากกระดูกไก่

วี๊ดดด!

ตึง!

ตึง!

ตึง!

เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากหน้าปากถ้ำ กองทัพหมูป่าเขี้ยวตันและนกอินทรีวายุที่รออยู่ข้างนอก กรูเข้ามาในถ้ำราวกับฝูงผึ้งแตกรัง

"หมูป่าชน! อินทรีโฉบ!"

หลินอี้สั่งการเหมือนแม่ทัพ

อู๊ดดด!!!!

ก๊าซซซ!!!!

สงครามระหว่างสัตว์อสูรกับโครงกระดูกปะทุขึ้นกลางถ้ำ หมูป่าชนโครงกระดูกจนปลิวว่อน นกอินทรีโฉบลงมาใช้กรงเล็บตะปบกะโหลกจนแตกละเอียด

มู่หรงเฟิงขมวดคิ้ว เขาไม่คิดว่าศิษย์สายนอกกระจอกๆ จะมีปัญญาควบคุมสัตว์อสูรจำนวนมากขนาดนี้ได้

"เจ้าเป็นใครกันแน่?"

เขาถามเสียงเย็น ชี้พัดกระดูกมาที่หลินอี้

"ผู้ฝึกสัตว์อสูรจากสำนักสัตว์เทวะ?"

"เปล่า"

หลินอี้โผล่หัวออกมาจากหลังหมูป่าตัวหนึ่ง

"ข้าคือพ่อค้าขายยาที่หล่อที่สุดในแดนลี้ลับ"

"ไร้สาระ!"

มู่หรงเฟิงสะบัดพัด ปล่อยคลื่นพลังสีขาวขุ่นพุ่งเข้าใส่หลินอี้ มันคือพิษสลายกระดูกที่หากโดนเข้าไป ร่างกายจะละลายกลายเป็นน้ำหนอง

[คำเตือน: ตรวจพบพิษระดับรุนแรง]

[แนะนำ: หลบเดี๋ยวนี้!]

"เชี่ย!"

หลินอี้ใช้ย่างก้าวแมลงสาบมุดหลบลงไปใต้ท้องหมูป่าอย่างทุลักทุเล

ซู่!

คลื่นพิษพุ่งผ่านหัวเขาไปโดนผนังถ้ำ หินแข็งๆ ละลายกลายเป็นฟองฟอดน่าสยดสยอง

"โหดชิบหาย!"

หลินอี้เหงื่อตก

"ไอ้หมอนี่ระดับ 9 ของจริง... ต้องหาจุดอ่อนมันให้ได้"

เขาเพ่งสมาธิไปที่มู่หรงเฟิง เปิดใช้งานเนตรแห่งความจริงเต็มกำลัง

[กำลังวิเคราะห์เป้าหมาย...]

[เป้าหมาย: มู่หรงเฟิง]

[วิชาหลัก: คัมภีร์มารกระดูกขาว]

[จุดอ่อน: พัดกระดูกในมือคือ 'สื่อกลาง' ในการควบคุม หากพัดถูกทำลาย วิชาจะคลายตัว และจะได้รับผลสะท้อนกลับอย่างรุนแรง]

[เพิ่มเติม: เป็นคนรักความสะอาดขั้นรุนแรง (Germaphobe)]

"รักความสะอาด?"

หลินอี้ยิ้มกว้างเมื่อเห็นจุดอ่อนบรรทัดสุดท้าย

"งั้นก็จัดให้สาสม!"

หลินอี้ล้วงมือเข้าไปในถุงสัมภาระ หยิบไหดินเผาใบหนึ่งออกมา มันคือไหปลาร้าหมักพันปีที่เขาซื้อมาจากตลาดมืดเพราะเห็นว่ากลิ่นมันแรงดี น่าจะเอามาทำระเบิดชีวภาพได้

"พี่จระเข้! ล่อมันไว้!"

หลินอี้ตะโกนสั่ง

จระเข้ยักษ์พยักหน้า หรือแค่อ้าปากก็ไม่รู้ มันพุ่งเข้าชนมู่หรงเฟิงอีกครั้ง บีบให้คุณชายพรรคมารต้องถอยร่นไปติดผนังถ้ำ

"อย่าเข้ามานะไอ้สัตว์หน้าขน!"

มู่หรงเฟิงกางม่านพลังป้องกันสีขาว

จังหวะนั้นเอง หลินอี้ก็ขว้างไหปลาร้าออกไปสุดแรงเกิด เล็งไปที่พัดในมือของมู่หรงเฟิง

"รับไป! ของฝากจากเมืองชิงสุ่ย!"

เพล้ง!

ไหแตกกระจายเมื่อกระทบม่านพลัง น้ำปลาร้าสีดำข้นคลั่กส่งกลิ่นเหม็นเน่าระดับทำลายล้าง สาดกระเซ็นไปทั่วร่างของมู่หรงเฟิง และเปรอะเปื้อนพัดกระดูกสีขาวบริสุทธิ์จนดำปิ๊ดปี๋

"....."

มู่หรงเฟิงยืนนิ่งแข็งทื่อ จมูกสูดดมกลิ่นอันน่าสะพรึงกลัวเข้าไปเต็มปอด

"กลิ่น... กลิ่นบ้าอะไรเนี่ย!?"

เขาหน้าเขียวคล้ำ แทบจะอาเจียนออกมา แต่สิ่งที่ทำให้เขาช็อกที่สุดคือพัดกระดูกของรักของหวง บัดนี้เปื้อนไปด้วยน้ำเมือกสกปรก

"พัดข้า! พัดกระดูกหยกขาวของข้า!"

สมาธิของมู่หรงเฟิงแตกกระเจิง จิตใจจดจ่ออยู่แต่ความสกปรกจนลืมควบคุมวิชา

[ติ๊ง! ศัตรูติดสถานะ: ขยะแขยงรุนแรง]

[การป้องกันลดลง 100 เปอร์เซ็นต์!]

"ตอนนี้แหละ!"

หลินอี้ไม่ปล่อยโอกาสทองให้หลุดลอย เขาดีดตัวพุ่งเข้าไปประชิดตัวมู่หรงเฟิง

[เปิดใช้งาน: เพลงดาบอัสนีไร้เงา]

วูบ!

ประกายดาบสีฟ้าฟาดฟันลงมาที่พัดกระดูกในมือมู่หรงเฟิงอย่างแม่นยำ

เคร้ง!

เปรี้ยะ!

พัดกระดูกที่แข็งแกร่ง แต่เมื่อผู้ใช้ขาดสมาธิในการถ่ายเทพลังปราณ มันก็เปราะบางลงทันตา พัดหักสะบั้นเป็นสองท่อนกลางอากาศ

"อั๊ก!"

มู่หรงเฟิงกระอักเลือดออกมาทันทีเพราะผลสะท้อนกลับของวิชา กองทัพโครงกระดูกรอบตัวพังทลายลงกลายเป็นกองเศษกระดูกไร้ค่า

"เจ้า... เจ้าทำลายพัดข้า..."

มู่หรงเฟิงมองหลินอี้ด้วยสายตาอาฆาตแค้นจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อ

"และเจ้าทำตัวข้าเปื้อน!"

"ไม่ต้องขอบคุณที่ช่วยอาบน้ำให้"

หลินอี้ยักไหล่ เตรียมจะซ้ำดาบสอง

แต่มู่หรงเฟิงไวกว่า เขาล้วงลูกแก้วสีดำออกมาบีบแตก

ตูม!

ควันสีดำพวยพุ่งออกมาห่อหุ้มร่างของเขาไว้

"หลินอี้! บัญชีแค้นนี้ พรรคมารโลหิตจะต้องชำระ!"

เสียงตวาดดังก้อง ก่อนที่ควันจะจางหายไป พร้อมกับร่างของมู่หรงเฟิงที่อันตรธานไป

"หนีเก่งกันจริงๆ พวกตัวร้ายเนี่ย"

หลินอี้บ่นอุบ เก็บดาบเข้าฝัก

เขาหันกลับไปที่แท่นหิน เห็ดโลหิตพันปียังคงวางอยู่ที่เดิม ส่องแสงสีแดงเย้ายวน

"เอาล่ะ... ในที่สุดก็ได้มาสักที"

หลินอี้เดินไปหยิบเห็ดขึ้นมา

[ติ๊ง! ได้รับไอเทม: เห็ดโลหิตพันปี]

[ภารกิจลับ: แย่งชิงของจากพรรคมาร สำเร็จ]

[ได้รับรางวัล: ยาเม็ดทะลวงปราณ (เพิ่มโอกาสสำเร็จ 100 เปอร์เซ็นต์ สำหรับระดับต่ำ)]

หลินอี้ยิ้มแก้มปริ

"เยี่ยม... ด้วยยานี้ บวกกับหยาดวารีพิสุทธิ์ และเห็ดนี่... การเข้าสู่ระดับก่อกำเนิดก็ไม่ใช่แค่ฝันอีกต่อไป"

เขาหันไปมองจินหยางและศิษย์สำนักกระบี่สวรรค์ที่ยืนตัวสั่นอยู่มุมถ้ำเพราะกลิ่นปลาร้า

"เอ้า! ยืนบื้อทำไม? รีบเก็บกวาดสนามรบสิ! ข้าจะรีบไปที่ต่อไปแล้ว!"

เป้าหมายต่อไปคือใจกลางแดนลี้ลับ... สถานที่ที่หยาดวารีพิสุทธิ์แหล่งใหญ่ที่สุดซ่อนอยู่ และที่นั่น การต่อสู้ที่แท้จริงกำลังรอเขาอยู่!