ทะลวงขีดจำกัด
ภายในกระท่อมไม้หลังเก่าที่เป็นฐานทัพของร้านค้าปากแจ๋ว
อ้วนจางกำลังนั่งตาค้าง น้ำลายยืดหยดลงมุมปาก เบื้องหน้าของเขามีกองสมบัติขนาดมหึมาวางกองอยู่จนแทบไม่มีที่เดิน ทั้งสมุนไพรระดับสูง แก่นอสูรหายาก และอาวุธยุทโธปกรณ์หลากหลายชนิดที่หลินอี้ขนกลับมาจากแดนลี้ลับ
"ลูก... ลูกพี่..."
อ้วนจางเสียงสั่น
"นี่เราไปปล้นคลังสมบัติของเจ้าสำนักมาหรือเปล่าขอรับ? มูลค่าของพวกนี้... ข้าประเมินไม่ได้เลย!"
หลินอี้ยิ้มกว้าง นั่งจิบชาสมุนไพรอย่างสบายใจบนเตียง
"อย่าเพิ่งตกใจไปเจ้าอ้วน นี่แค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น ของดีจริงๆ อยู่ที่นี่"
เขาชูขวดแก้วใบเล็กที่มีของเหลวสีทองกลิ้งไปมาอยู่ภายใน
หยาดวารีพิสุทธิ์
ของเหลวเพียงหยดเดียวนี้มีค่ามากกว่าสมบัติกองนั้นรวมกันเสียอีก เพราะมันคือตั๋วผ่านทางสู่ระดับก่อกำเนิดที่ผู้ฝึกยุทธ์ทุกคนถวิลหา
"หน้าที่ของเจ้าคือเอาของพวกนั้นไปแปรรูปเป็นเงินซะ แล้วเตรียมตัวขยายกิจการร้านค้าปากแจ๋วให้ยิ่งใหญ่กว่าเดิม"
หลินอี้สั่งการ
"ส่วนข้า... ต้องขอตัวไปทำธุระสำคัญสักพัก"
"ธุระสำคัญ?"
"ใช่... ข้าจะปิดด่านฝึกวิชา"
หลินอี้วางแก้วชาลง แววตาเปลี่ยนเป็นจริงจัง
"การต่อสู้กับจางเหว่ยครั้งหน้า จะไม่ใช่แค่การประลองฝีปากหรือเล่ห์เหลี่ยมอีกต่อไป มันจะเป็นการฆ่ากันให้ตายไปข้างหนึ่ง และข้าจำเป็นต้องแข็งแกร่งกว่านี้"
อ้วนจางพยักหน้าเข้าใจ รีบกวาดสมบัติใส่ถุงแล้วถอยออกไปจากห้องอย่างรู้งาน
"ขอให้โชคดีขอรับลูกพี่!"
เมื่ออยู่ลำพัง หลินอี้ก็จัดแจงลงกลอนประตูหน้าต่างทุกบาน แล้วนั่งขัดสมาธิกลางห้อง
"เอาล่ะ... มาดูซิว่าของระดับตำนานมันจะแน่สักแค่ไหน"
หลินอี้เปิดจุกขวด กลิ่นหอมสดชื่นของพลังงานบริสุทธิ์พุ่งออกมาแตะจมูก เพียงแค่สูดดมเขาก็รู้สึกว่ารูขุมขนทั่วร่างเปิดกว้าง
[ติ๊ง! ตรวจพบไอเทม: หยาดวารีพิสุทธิ์ (ระดับหัวกะทิ)]
[คำแนะนำ: ควรบริโภคทันทีเพื่อผลลัพธ์สูงสุด]
[คำเตือน: พลังงานมีความเข้มข้นสูง โปรดเตรียมใจรับแรงกระแทก]
"เตรียมใจมาตั้งแต่เกิดแล้ว!"
หลินอี้กระดกขวด เทหยาดวารีสีทองเข้าปากรวดเดียว
อึก!
ทันทีที่ของเหลวสัมผัสลิ้น มันก็ระเหยกลายเป็นไอพลังงานร้อนแรงพุ่งลงสู่ท้องน้อย แล้วระเบิดกระจายออกไปทั่วเส้นชีพจรราวกับเขื่อนแตก
ตูม!
เสียงระเบิดดังอู้อี้ภายในร่างกายของหลินอี้ ตัวเขาเริ่มแดงก่ำ ควันสีขาวพวยพุ่งออกจากผิวหนัง
"ร้อน! ร้อนเหมือนกลืนดวงอาทิตย์เข้าไปเลยโว้ย!"
หลินอี้กัดฟันกรอด ข่มความเจ็บปวด แล้วรีบเดินลมปราณตามเคล็ดวิชาคัมภีร์กลืนกินฟ้าดินเพื่อควบคุมพลังงานที่บ้าคลั่งนั้น
[ระบบเริ่มกระบวนการดูดซับ...]
[อัตราการดูดซึม: 10 เปอร์เซ็นต์... 20 เปอร์เซ็นต์...]
พลังงานจากหยาดวารีพิสุทธิ์ไม่ได้แค่เพิ่มปริมาณลมปราณ แต่มันกำลัง ชะล้าง และ ขยาย เส้นชีพจรของเขาให้กว้างขึ้น แข็งแรงขึ้น เพื่อรองรับพลังที่มากกว่าเดิม
กึก! กึก!
เสียงกระดูกลั่นดังระงม ผิวหนังที่มีสิ่งสกปรกอุดตันถูกดันออกมาเป็นเมือกสีดำส่งกลิ่นเหม็น
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า... 1 ชั่วยาม... 2 ชั่วยาม...
จนกระทั่งตกดึก
[อัตราการดูดซึม: 100 เปอร์เซ็นต์]
[พลังงานสะสมเต็มพิกัด! เริ่มกระบวนการเลื่อนระดับ!]
ปัง!
เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นในจุดตันเถียน คลื่นพลังลมปราณระลอกใหม่ที่บริสุทธิ์และหนาแน่นกว่าเดิมไหลท่วมท้นร่างกาย
หลินอี้ลืมตาขึ้น นัยน์ตาส่องประกายเจิดจ้าราวกับดวงดาวในคืนมืด
[ยินดีด้วย!]
[ท่านบรรลุระดับ: รวบรวมลมปราณ ขั้น 8!]
[โบนัสพิเศษ: เนื่องจากรากฐานสมบูรณ์แบบ ท่านได้รับพลังปราณบริสุทธิ์เพิ่มขึ้น 20 เปอร์เซ็นต์]
"ขั้น 8..."
หลินอี้กำหมัดแน่น สัมผัสได้ถึงพลังที่อัดแน่นอยู่ในทุกอณู
"ยังไม่พอ!"
เขาหยิบขวดหยาดวารีอีกขวด (ส่วนของหลิวเหมยที่ฝากไว้ หรือส่วนที่แอบเม้มไว้) ขึ้นมา
"ถ้าจะไปให้สุด ก็ต้องไปให้มิดด้าม!"
หลินอี้กระดกขวดที่ 2 เข้าไปโดยไม่ลังเล
ตูม!
การระเบิดพลังครั้งที่ 2 เริ่มต้นขึ้น คราวนี้รุนแรงกว่าเดิมเป็นเท่าตัว ร่างกายของหลินอี้สั่นระริก เลือดกำเดาไหลซึมออกมา
"อ๊ากกก!"
เขาร้องคำราม ระดมพลังจิตทั้งหมดเพื่อกดข่มพลังงานที่กำลังจะฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ
[คำเตือน! ร่างกายเข้าสู่สภาวะวิกฤต!]
[แนะนำให้หยุดดูดซับ!]
"ไม่หยุด! ข้าจะเอาขั้น 9 คืนนี้!"
หลินอี้ฝืนบังคับระบบให้ทำงานต่อ
ผ่านไปอีก 4 ชั่วยาม จนกระทั่งแสงอาทิตย์ยามเช้าเริ่มสาดส่อง
ตึง!
เสียงเหมือนระฆังใบใหญ่ถูกตีดังขึ้นภายในจิตวิญญาณของหลินอี้ ความเจ็บปวดทั้งหมดหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกเบาสบายราวกับเป็นขนนก
เขาลุกขึ้นยืน ร่างกายสกปรกมอมแมมไปด้วยคราบของเสีย แต่แววตากลับคมกริบและทรงพลังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
[ยินดีด้วย!]
[ท่านบรรลุระดับ: รวบรวมลมปราณ ขั้น 9!]
[สถานะปัจจุบัน: พร้อมสำหรับการสร้างรากฐานระดับก่อกำเนิด]
"ขั้น 9..."
หลินอี้สูดลมหายใจลึก ลองวาดมือออกไป
ฟึ่บ!
คลื่นลมปราณที่มองไม่เห็นพุ่งออกจากฝ่ามือ ตัดขาโต๊ะที่อยู่ห่างออกไป 3 เมตรขาดกระจุย
"พลังโจมตีระยะไกล... ทำได้แล้ว"
หลินอี้ยิ้มกริ่ม
"ทีนี้แหละจางเหว่ย... ต่อให้เจ้ามีดาบมาร หรือมีอาจารย์หนุนหลัง ข้าก็จะตบให้คว่ำ!"
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ
"ลูกพี่! ตื่นหรือยังขอรับ!?"
เสียงอ้วนจางดังเข้ามา
"มีจดหมายด่วนจากยอดเขาหลัก! ผู้อาวุโสสูงสุดฝ่ายในเรียกพบท่านขอรับ!"
หลินอี้หรี่ตาลง
"ผู้อาวุโสสูงสุดฝ่ายใน... อาจารย์ของจางเหว่ยสินะ?"
เขาเปิดประตูเดินออกมาในสภาพมอมแมมแต่แผ่รังสีน่าเกรงขาม
"ไปกันเถอะเจ้าอ้วน... ดูเหมือนตัวบอสจะทนรอให้ข้าไปหาไม่ไหวซะแล้ว"
การเผชิญหน้าครั้งใหม่กำลังจะเริ่มขึ้น แต่คราวนี้... หลินอี้ไม่ได้ไปในฐานะศิษย์สายนอกผู้ต่ำต้อยอีกต่อไป!