ศึกตัดสินเป็นตาย

ลานประลองเป็นตายตั้งอยู่บนยอดเขาสูงชันที่แยกตัวออกมาจากยอดเขาหลักของสำนักชิงหยุน พื้นที่แห่งนี้ถูกสร้างขึ้นด้วยหินอัคนีสีดำทมิฬ แข็งแกร่งทนทานต่อการโจมตีรุนแรง และที่สำคัญ... มันถูกออกแบบมาเพื่อเก็บกวาดศพได้ง่าย

วันนี้ลานประลองเนืองแน่นไปด้วยผู้คนยิ่งกว่างานเทศกาล ศิษย์สายนอกนับพันคนเบียดเสียดกันอยู่ขอบสนาม ศิษย์สายในยืนกอดอกดูอยู่บนอัฒจันทร์ชั้นสอง และที่ชั้นบนสุด เหล่าผู้อาวุโสระดับสูงนั่งเรียงรายกันเป็นประธาน

บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด ทุกสายตาจับจ้องไปที่ชายหนุ่มชุดแดงที่ยืนสงบนิ่งอยู่กลางเวที

จางเหว่ย

เขาสวมชุดเกราะสีแดงเลือดหมูที่ดูน่าเกรงขาม ในมือถือดาบโลหิตกลืนวิญญาณที่เปล่งแสงสีแดงวูบวาบตลอดเวลา รัศมีพลังที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้ศิษย์สายนอกที่อยู่ใกล้ๆ รู้สึกหายใจไม่ออก

"ก่อกำเนิด..."

ศิษย์คนหนึ่งกระซิบเสียงสั่น

"เขาเข้าสู่ระดับก่อกำเนิดแล้วจริงๆ!"

"แรงกดดันน่ากลัวมาก... นี่หรือพลังของศิษย์สายในระดับแนวหน้า?"

จางเหว่ยไม่สนใจเสียงนกเสียงกา เขาหลับตาลง รอคอยเวลาอย่างใจเย็น

ทันใดนั้น เสียงระฆังก็ดังกังวานขึ้น

แก๊ง!

"ได้เวลาแล้ว..."

จางเทียนหลง ผู้อาวุโสสูงสุดฝ่ายใน ลุกขึ้นยืนจากที่นั่งประธาน เขาประกาศด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ

"คู่กรณี หลินอี้ ยังไม่ปรากฏตัว! หากภายใน 1 ก้านธูปมันยังไม่มา จะถือว่าสละสิทธิ์และต้องโทษประหาร!"

"ใครบอกว่าข้าไม่มา?"

เสียงยียวนที่คุ้นหูดังขึ้นจากท้องฟ้า

ทุกคนแหงนหน้ามองขึ้นไป

วูบ!

ร่างของชายหนุ่มในชุดศิษย์สายนอกธรรมดาๆ ร่อนลงมาจากฟ้า (ด้วยการกระโดดลงมาจากหลังนกอินทรีวายุที่บินผ่าน) เขาลงจอดบนพื้นเวทีเสียงดังตึง แต่ทรงตัวได้อย่างมั่นคง

หลินอี้ปัดฝุ่นที่ไหล่ แล้วเงยหน้ายิ้มให้จางเทียนหลง

"ขออภัยที่มาช้าครับท่านผู้อาวุโส พอดีข้าแวะกินข้าวเช้ามา... กองทัพต้องเดินด้วยท้อง จริงไหม?"

"ปากดี!"

จางเทียนหลงแค่นเสียง

"ในเมื่อมาครบแล้ว... ข้าขอประกาศเปิดการประลองเป็นตาย! กฎมีข้อเดียว... ผู้ที่เดินลงจากเวทีได้ คือผู้ชนะ!"

สิ้นเสียงประกาศ ม่านพลังป้องกันสีโปร่งใสก็ถูกกางขึ้นครอบคลุมเวที ตัดขาดโลกภายนอก

จางเหว่ยลืมตาขึ้น นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับสัตว์ร้าย

"ในที่สุด..."

เขาแสยะยิ้มอำมหิต

"วันนี้ข้าจะฉีกเจ้าเป็นชิ้นๆ เพื่อชดใช้ให้กับความอัปยศที่เจ้ามอบให้ข้า!"

หลินอี้ชักดาบตัดวายุอัสนี (อาวุธใหม่ที่อัปเกรดแล้ว) ออกมา ใบดาบเรียวบางส่องประกายสีฟ้าคราม มีกระแสไฟฟ้าไหลวนเบาๆ

"อย่ามัวแต่เห่า... เข้ามาเลย"

"ตายซะ!"

จางเหว่ยคำราม ระเบิดพลังก่อกำเนิดขั้น 1 ออกมาเต็มพิกัด พื้นหินใต้เท้าเขาแตกละเอียดเป็นรอยร้าว

ตูม!

ร่างของจางเหว่ยหายวับไปจากสายตาของคนดูทั่วไป ก่อนจะไปปรากฏตรงหน้าหลินอี้พร้อมดาบโลหิตที่ฟาดฟันลงมาด้วยแรงมหาศาล

"เร็วมาก!"

หลิวเหมยที่ดูอยู่ข้างสนามร้องลั่น

แต่หลินอี้ไม่ได้ตกใจ ดวงตาของเขาเรืองแสงสีฟ้าจางๆ

[เปิดใช้งาน: เนตรแห่งความจริง]

[วิเคราะห์วิถีดาบ: ผ่ากลางกะโหลก]

[คำแนะนำ: หลบซ้าย 45 องศา]

ฟึ่บ!

หลินอี้ขยับตัวเพียงเล็กน้อย คมดาบสีแดงเฉียดไหล่เขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด

"อะไรนะ!?"

จางเหว่ยเบิกตากว้าง เขาโจมตีด้วยความเร็วสูงสุดแล้ว ทำไมมันถึงหลบได้?

"ตาข้าบ้าง!"

หลินอี้สวนกลับทันที

[เปิดใช้งาน: กายาอัสนีบาต]

เปรี้ยะ!

กระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่างของหลินอี้ กระตุ้นกล้ามเนื้อให้ทำงานเกินขีดจำกัด 200 เปอร์เซ็นต์

แว้บ!

ร่างของหลินอี้กลายเป็นสายฟ้าสีฟ้า พุ่งอ้อมไปด้านหลังจางเหว่ย ดาบในมือตวัดฟันเข้าที่ข้อพับขา

เคร้ง!

เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่น ดาบของหลินอี้ฟันถูกเกราะแสงสีแดงที่หุ้มตัวจางเหว่ยอยู่ มันคือ เกราะปราณคุ้มกาย ความสามารถพื้นฐานของผู้ฝึกยุทธ์ระดับก่อกำเนิด

"เปล่าประโยชน์!"

จางเหว่ยหัวเราะลั่น

"ระดับรวบรวมลมปราณอย่างเจ้า ไม่มีทางเจาะเกราะปราณของข้าเข้าหรอก!"

เขาหมุนตัวตวัดดาบกลับหลัง คลื่นดาบสีแดงพุ่งกระจายเป็นวงกว้าง

ตูม!

หลินอี้กระโดดถอยฉากออกมา แต่แรงกระแทกก็ทำให้เขาเซถลาไปหลายก้าว เสื้อผ้าขาดวิ่นเล็กน้อย

"พลังต่างกันเกินไป..."

หลินอี้พึมพำ

ระดับก่อกำเนิดมีลมปราณที่เป็นของเหลว หนาแน่นกว่าลมปราณแบบก๊าซของขั้นรวบรวมลมปราณหลายสิบเท่า การโจมตีธรรมดาแทบไม่ระคายผิว

"ฮ่าๆๆๆ! รู้ซึ้งหรือยังถึงความห่างชั้น!"

จางเหว่ยเดินย่างสามขุมเข้ามา ดาบในมือเปล่งแสงแดงจ้าขึ้นเรื่อยๆ

"ข้าจะค่อยๆ เฉือนเนื้อเจ้าทีละชิ้น ให้เจ้าทรมานจนร้องขอความตาย!"

หลินอี้ยืนนิ่ง หายใจเข้าลึกๆ

"เกราะหนานักใช่ไหม?"

เขายิ้มมุมปาก

"งั้นมาดูกันว่า... สว่านไฟฟ้าของข้าจะเจาะเข้าไหม!"

หลินอี้กำดาบด้วยสองมือ ยกขึ้นระดับสายตา กระแสไฟฟ้าจากกายาอัสนีบาตไหลไปรวมกันที่ปลายดาบ จนเกิดเสียงดังจี่ๆ เหมือนแมลงนับพันตัว

[แจ้งเตือน: ชาร์จพลังงาน 150 เปอร์เซ็นต์]

[คำเตือน: ดาบอาจได้รับความเสียหาย]

"ช่างหัวดาบสิ!"

หลินอี้พุ่งตัวออกไปอีกครั้ง คราวนี้ความเร็วของเขาสูงจนเกิดเสียงโซนิคบูม

ตูม!

"เพลงดาบอัสนี... ทะลวงศูนย์!"

(ท่าไม้ตายคิดสด เน้นแทงจุดเดียว)

จางเหว่ยเห็นท่าไม่ดี รีบเร่งเกราะปราณให้หนาขึ้น

"กันให้ได้!"

เปรี้ยง!

ปลายดาบที่มีสายฟ้าอัดแน่นปะทะเข้ากับเกราะปราณสีแดง เกิดประกายไฟสว่างวาบไปทั่วลานประลอง

แครก...

เสียงเหมือนกระจกร้าว ดังขึ้นเบาๆ แต่ชัดเจนในหูของจางเหว่ย

"บ้าน่า..."

เพล้ง!

เกราะปราณระดับก่อกำเนิด แตกกระจาย!

ปลายดาบของหลินอี้พุ่งทะลุเกราะ เข้าไปปักที่หัวไหล่ซ้ายของจางเหว่ยจนมิดด้าม

ฉึก!

"อ๊ากกกกก!"

จางเหว่ยร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด กระแสไฟฟ้าจากดาบไหลเข้าสู่บาดแผล ช็อตเส้นประสาทจนแขนซ้ายชาหนึบขยับไม่ได้

"ไงล่ะ... เจาะเข้าไหม?"

หลินอี้กระซิบข้างหู

จางเหว่ยกัดฟันกรอด ดวงตาแดงก่ำด้วยความบ้าคลั่ง

"ไอ้สวะ!!! ตายซะ!!!"

เขาทิ้งดาบในมือขวา แล้วใช้มือขวาที่ว่างอยู่คว้าคอเสื้อหลินอี้ ก่อนจะระเบิดพลังเฮือกสุดท้าย

"เคล็ดวิชามาร... โลหิตระเบิดสังหาร!"

ร่างกายของจางเหว่ยบวมเป่งขึ้น เส้นเลือดปูดโปนเป็นสีดำ เขาตั้งใจจะใช้พลังชีวิตส่วนหนึ่งระเบิดตัวเองในระยะประชิดเพื่อลากหลินอี้ไปลงนรกด้วยกัน!

"ชิบหาย!"

หลินอี้หน้าถอดสี ระยะนี้หลบไม่ทันแน่

[คำเตือนวิกฤต! ตรวจพบปฏิกิริยาพลังงานรุนแรง!]

[แนะนำ: ใช้งานไอเทมป้องกันทันที!]

บึ้มมมมมม!

แรงระเบิดสีแดงฉานกลืนกินร่างของทั้งสองคนหายไปในพริบตา ฝุ่นควันและเศษหินปลิวว่อนไปทั่วสนาม ผู้อาวุโสต้องกางม่านพลังป้องกันผู้ชม

"หลินอี้!"

หลิวเหมยและอ้วนจางตะโกนเรียกสุดเสียง หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

เมื่อฝุ่นควันจางลง...

หลุมลึกขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางเวที

ที่ก้นหลุม จางเหว่ยนอนหายใจรวยริน สภาพยับเยิน แขนซ้ายห้อยรุ่งริ่ง พลังปราณแทบไม่เหลือ

แต่ที่อีกฝั่งหนึ่ง...

ร่างของหลินอี้ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เขาสะบัดฝุ่นออกจากตัว เสื้อผ้าขาดวิ่นจนแทบไม่เหลือชิ้นดี เผยให้เห็น เสื้อเกราะสีทองจางๆ ที่สวมอยู่ข้างใน ซึ่งตอนนี้กำลังสลายกลายเป็นผง

[แจ้งเตือน: เกราะไหมฟ้าเจ็ดสี (ของหลิวเหมย) ได้รับความเสียหายเกินขีดจำกัดและถูกทำลาย]

[ผู้ใช้งานปลอดภัย 90 เปอร์เซ็นต์]

"เกือบไป..."

หลินอี้ถอนหายใจ มองดูเศษเกราะที่ร่วงกราว

"ขอโทษนะศิษย์พี่หญิง... ของดูต่างหน้าแม่ท่านพังซะแล้ว"

เขาเงยหน้าขึ้นมองจางเหว่ยที่นอนหมดสภาพ

"แต่คุ้มค่า..."

หลินอี้เดินกะเผลกเข้าไปหาจางเหว่ย ดึงดาบโลหิตกลืนวิญญาณที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา

"เกมโอเวอร์... ศิษย์พี่"

จางเหว่ยเงยหน้ามองด้วยความสิ้นหวังและความกลัวสุดขีด

"ยะ... อย่า... อาจารย์! ช่วยข้าด้วย!"

จางเหว่ยร้องเรียกหาตัวช่วย

บนอัฒจันทร์ จางเทียนหลงลุกพรวดขึ้น ปล่อยจิตสังหารรุนแรงกดดันหลินอี้

"หยุดมือ! ข้ายอมรับความพ่ายแพ้แทนเขา!"

"ยอมแพ้?"

หลินอี้เงยหน้ามองผู้อาวุโสสูงสุด แล้วแสยะยิ้ม

"นี่มันการประลองเป็นตาย... ไม่มีคำว่ายอมแพ้!"

ฉัวะ!

หลินอี้ตวัดดาบโลหิตในมือ ตัดศีรษะของจางเหว่ยขาดกระเด็นโดยไม่ลังเล!

ตุบ...

ศีรษะของจางเหว่ยกลิ้งไปหยุดแทบเท้าของกรรมการ ท่ามกลางความเงียบกริบของคนทั้งสำนัก

[ติ๊ง! ภารกิจสำเร็จ: สังหารทรราช]

[ได้รับแต้มความเกรียน 5,000 แต้ม]

[เลื่อนระดับชื่อเสียง: ตัวอันตรายอันดับ 1 ของสำนัก]

หลินอี้โยนดาบเปื้อนเลือดทิ้ง แล้วชูมือขึ้นฟ้า

"ข้าชนะ!"

นี่คือจุดจบของความขัดแย้งในสำนัก... และเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามครั้งใหม่กับผู้มีอำนาจที่แท้จริง!