ประกาศิตสังหาร

ศีรษะของจางเหว่ยกลิ้งหลุนๆ ไปหยุดอยู่ที่ปลายเท้าของกรรมการผู้ตัดสิน ดวงตาที่เบิกโพลงยังคงฉายแววความหวาดกลัวและไม่อยากเชื่อวาระสุดท้ายของตนเอง

เลือดสีแดงฉานไหลนองเต็มพื้นเวทีประลอง ตัดกับหินสีดำทมิฬอย่างน่าสยดสยอง

ความเงียบเข้าปกคลุมลานประลองชั่วอึดใจ ก่อนจะถูกทำลายลงด้วยเสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด

"จางเหว่ย!!!!"

จางเทียนหลง ผู้อาวุโสสูงสุดฝ่ายใน ร้องตะโกนสุดเสียง ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยโทสะ แรงกดดันวิญญาณระดับก่อกำเนิดขั้น 5 ระเบิดออกมาจนศิษย์สายนอกที่อยู่ใกล้ๆ กระอักเลือดและสลบเหมือดไปหลายสิบคน

"เจ้าเด็กสารเลว! เจ้ากล้าฆ่าหลานชายข้า!"

จางเทียนหลงชี้นิ้วมาที่หลินอี้ที่ยืนหอบหายใจอยู่กลางเวที

"วันตายของเจ้ามาถึงแล้ว!"

ตูม!

จางเทียนหลงดีดตัวพุ่งลงมาจากอัฒจันทร์ พื้นเวทีประลองแตกกระจายเมื่อเขาลงจอด ฝ่ามือที่ห่อหุ้มด้วยพลังปราณสีม่วงเข้มง้างขึ้นเตรียมจะฟาดใส่กบาลของหลินอี้

หลินอี้เบิกตากว้าง สัญชาตญาณร้องเตือนถึงความตายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

ระดับก่อกำเนิดขั้น 5... แข็งแกร่งเกินไป! ต่อให้มีไอเทมวิเศษแค่ไหนก็รับไม่ได้!

"ระบบ! มีทางรอดไหม!?"

[คำเตือน: ระดับอันตรายถึงชีวิต!]

[แนะนำ: ใช้ 'ยันต์เคลื่อนย้ายพริบตา' (รางวัลจากภารกิจลับ) หนีทันที!]

หลินอี้รีบล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่ทว่า...

"หยุดมือ!"

เสียงทุ้มกังวานดั่งระฆังสวรรค์ดังขึ้นจากฟากฟ้า พร้อมกับกระบี่แสงสีทองขนาดมหึมาที่พุ่งลงมาปักขวางหน้าหลินอี้ไว้

เปรี้ยง!

แรงปะทะทำให้จางเทียนหลงต้องถอยหลังไป 3 ก้าว ฝ่ามือของเขาปะทะกับม่านพลังสีทองจนชาหนึบ

"เจ้าสำนัก?"

จางเทียนหลงกัดฟันกรอด เงยหน้ามองชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีขาวขลิบทองที่ลอยตัวลงมาจากฟ้า

มู่หยุน เจ้าสำนักชิงหยุน

"ผู้อาวุโสจาง..."

มู่หยุนเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงอำนาจกดดัน

"นี่คือการประลองเป็นตายที่มีกฎระบุชัดเจน ท่านเป็นถึงผู้อาวุโสสูงสุด จะลงมือสังหารศิษย์ที่ชนะการประลองอย่างถูกต้อง... ไม่กลัวศิษย์ทั้งสำนักครหาหรือ?"

"ถูกต้อง?"

จางเทียนหลงชี้ไปที่ศพไร้หัวของหลานชาย

"มันฆ่าจางเหว่ย! อัจฉริยะของสำนัก! นี่คือการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่! มันต้องชดใช้ด้วยชีวิต!"

"จางเหว่ยใช้วิชามารโลหิต..."

หลินอี้ตะโกนแทรกขึ้นมา แม้จะยังเจ็บหนัก

"ทุกคนเห็นกันหมด! ร่างกายของเขาบวมเป่งและใช้พลังชีวิตแลกพลังโจมตี นั่นคือวิชาต้องห้ามของพรรคมาร! ข้าแค่กำจัดศิษย์ทรยศแทนสำนัก... ข้าผิดตรงไหน?"

คำพูดของหลินอี้เหมือนราดน้ำมันลงกองไฟ ศิษย์รอบข้างเริ่มซุบซิบ

"จริงด้วย... เมื่อกี้จางเหว่ยดูเหมือนปีศาจเลย"

"ใช้วิชามารในสำนักธรรมะ... โทษตายสถานเดียวอยู่แล้วนี่นา"

จางเทียนหลงหน้าแดงก่ำ เถียงไม่ออก แต่ความแค้นมันสุมอก

"เจ้าสำนัก!"

จางเทียนหลงหันไปกดดันมู่หยุน

"ถ้าท่านไม่จัดการมัน วันนี้ข้าจะถอนตัวจากการเป็นผู้อาวุโส! และตระกูลจางทั้งหมดจะถอนการสนับสนุนสำนัก!"

นี่คือคำขู่ที่รุนแรงมาก ตระกูลจางคือท่อน้ำเลี้ยงใหญ่ของสำนักชิงหยุน ถ้าขาดไป สำนักอาจล่มสลายได้

มู่หยุนขมวดคิ้ว เขาชำเลืองมองหลินอี้ เด็กคนนี้มีพรสวรรค์และฉลาดหลักแหลม แต่การเก็บเขาไว้แลกกับความขัดแย้งภายในและการสูญเสียผู้สนับสนุนรายใหญ่... มันคุ้มหรือไม่?

บรรยากาศตึงเครียดจนแทบขาดผึง

หลินอี้มองเห็นความลังเลในแววตาของเจ้าสำนัก เขาหัวเราะหึในลำคอ

"เข้าใจแล้ว..."

หลินอี้พยุงตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ร่างกายจะโชกเลือด

"ไม่จำเป็นต้องลำบากใจหรอกท่านเจ้าสำนัก... ข้าหลินอี้ ไม่ใช่คนหน้าด้านที่จะอยู่ให้คนเขารังเกียจ"

เขาปลดป้ายประจำตัวศิษย์สายนอกที่เอวออกมา แล้วโยนลงบนพื้นจนแตกหัก

เพล้ง!

"ตั้งแต่วินาทีนี้ไป... ข้าขอลาออกจากสำนักชิงหยุน!"

เสียงประกาศก้องกังวานไปทั่วลานประลอง

"หลินอี้! เจ้า..."

หลิวเหมยและอ้วนจางที่อยู่ข้างสนามตะโกนเรียกด้วยความตกใจ

"บุญคุณความแค้นที่มีต่อกัน ถือว่าจบสิ้นกันวันนี้!"

หลินอี้จ้องหน้าจางเทียนหลง

"แต่จงจำไว้... วันนี้ท่านไล่ข้าเหมือนหมา แต่วันหน้า... ข้าจะกลับมาในฐานะมังกร! และเมื่อถึงวันนั้น... สำนักชิงหยุนจะต้องก้มหัวให้ข้า!"

[ติ๊ง! ภารกิจลับ: ตัดขาดจากสำนัก สำเร็จ]

[ได้รับแต้มความเกรียน 3,000 แต้ม]

[ฉายาใหม่: ผู้ทรยศ (ในสายตาคนอื่น) / อิสรชน (ในสายตาระบบ)]

หลินอี้หันหลัง เดินกะเผลกลงจากเวที

ไม่มีใครกล้าขวางทางเขา แม้แต่จางเทียนหลงก็ทำได้เพียงยืนกำหมัดแน่น เพราะเจ้าสำนักยังยืนขวางอยู่

"ไปเถอะ..."

มู่หยุนถอนหายใจ

"ถือว่าข้าช่วยเจ้าได้แค่นี้... ออกจากเขตสำนักไปซะ และอย่ากลับมาอีก"

หลินอี้เดินผ่านหน้าหลิวเหมยและอ้วนจาง เขาหยุดเดินชั่วครู่ แต่ไม่ได้หันไปมอง

"ไม่ต้องตามมา... มันอันตราย"

เขากระซิบเสียงเบา

"รอข้า... ข้าจะกลับมา"

พูดจบ เขาก็เดินฝ่าฝูงชนออกไป มุ่งหน้าสู่ประตูใหญ่ของสำนัก ทิ้งตำนานวีรบุรุษปากแจ๋วไว้เบื้องหลัง

...

1 ชั่วยามต่อมา

ในป่าทึบนอกเขตสำนักชิงหยุน

หลินอี้กำลังวิ่งลัดเลาะไปตามเงาไม้ด้วยความเร็วสูงสุด เขารู้ดีว่าจางเทียนหลงไม่มีทางปล่อยเขาไปง่ายๆ แน่

"ต้องรีบไปให้ไกลที่สุด..."

หลินอี้กดหน้าอกที่ยังเจ็บแปลบ

ทันใดนั้น เนตรแห่งความจริงก็แจ้งเตือนสีแดงฉาน

[คำเตือน! ตรวจพบจิตสังหารระดับสูง!]

[จำนวน: 1 เป้าหมาย]

[ระดับ: ก่อกำเนิด ขั้น 1]

ฟุ่บ!

เงาสีดำสายหนึ่งพุ่งลงมาจากต้นไม้ ขวางทางหลินอี้ไว้

ชายชุดดำสวมหน้ากากปีศาจ ยืนถือมีดสั้นคู่ที่มีไอสีเขียวของยาพิษเคลือบอยู่

"ผู้อาวุโสจางฝากของขวัญมาให้..."

นักฆ่าเสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น

"เขาบอกว่า... หัวของเจ้า จะเป็นเครื่องเซ่นไหว้ที่สมบูรณ์แบบที่สุดในงานศพหลานชายเขา"

หลินอี้หยุดวิ่ง ปาดเลือดที่มุมปาก แล้วแสยะยิ้ม

"ส่งมากแค่คนเดียวเหรอ?"

เขาชักดาบตัดวายุอัสนีที่บิ่นเล็กน้อยออกมา

"ดูถูกกันเกินไปแล้วมั้ง... พี่ชาย"

การเดินทางในโลกกว้างของหลินอี้... เริ่มต้นด้วยการถูกไล่ล่าตามคาด!