ดาบตัดเงา
ป่าทึบนอกเขตสำนักชิงหยุนถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์รำไรที่ลอดผ่านใบไม้หนาทึบลงมา พอให้เห็นเงาร่างสองร่างที่ยืนประจันหน้ากันอยู่
บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจ และเสียงหัวใจที่เต้นระรัว
"ดูถูก?"
นักฆ่าสวมหน้ากากปีศาจแค่นเสียงหัวเราะแหบพร่า ฟังดูเหมือนเสียงโลหะขูดกัน
"เจ้าหนู... ข้ายอมรับว่าเจ้ามีความสามารถที่สังหารจางเหว่ยได้ แต่จงอย่าลืมว่าจางเหว่ยเพิ่งจะก้าวเข้าสู่ระดับก่อกำเนิดด้วยการใช้ยาเร่งพลัง รากฐานของมันกลวงโบ๋เหมือนไม้ผุ"
นักฆ่าขยับมีดสั้นคู่ในมือ ไอสีเขียวของยาพิษที่เคลือบใบมีดส่งกลิ่นฉุนกึก
"แต่ข้า... เงาปีศาจ คือผู้ฝึกยุทธ์ระดับก่อกำเนิด ขั้น 1 ที่แท้จริง ข้าไต่เต้าขึ้นมาด้วยกองศพและเลือดเนื้อ ช่องว่างระหว่างข้ากับเจ้า... มันห่างกันเหมือนสวรรค์กับนรก"
ฟุ่บ!
สิ้นเสียงพูด ร่างของเงาปีศาจก็เลือนหายไปในความมืด ราวกับเขาเป็นส่วนหนึ่งของรัตติกาล
[แจ้งเตือน: ตรวจพบการเคลื่อนไหวความเร็วสูงทางด้านซ้าย 8 นาฬิกา!]
[คำแนะนำ: ก้มศีรษะลง 3 นิ้ว!]
หลินอี้ทิ้งตัวย่อเข่าลงตามสัญชาตญาณและคำเตือนของระบบ
วูบ!
คมมีดอาบยาพิษเฉียดผ่านศีรษะเขาไปเพียงเส้นผม เส้นผมสีดำปอยหนึ่งถูกตัดขาดและปลิวว่อน
'เร็วมาก!'
หลินอี้อุทานในใจ พลางดีดตัวม้วนหน้าหนีออกมาตั้งหลัก
แต่เงาปีศาจไม่ปล่อยให้เขาได้พักหายใจ มันพลิกตัวกลางอากาศแล้วพุ่งตามมาติดๆ มีดสั้นคู่ระดมแทงเข้าใส่ราวกับพายุฝน
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
หลินอี้ใช้ดาบตัดวายุอัสนีปัดป้องอย่างทุลักทุเล แรงกระแทกจากระดับก่อกำเนิด ทำให้มือของเขาชาหนึบ
"กันได้?"
เงาปีศาจแปลกใจเล็กน้อย
"ปฏิกิริยาตอบสนองไวดีนี่... แต่เจ้าจะทนได้สักกี่น้ำ!"
มันเร่งความเร็วขึ้นอีก ลมปราณสีดำห่อหุ้มร่างกาย เปลี่ยนการเคลื่อนไหวให้เป็นเงาที่จับต้องไม่ได้
ฉึก!
"อึก!"
หลินอี้กัดฟันกรอด เมื่อมีดเล่มหนึ่งกรีดผ่านแขนเสื้อ สร้างรอยแผลตื้นๆ ที่ต้นแขน เลือดสีแดงซึมออกมา และปากแผลเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำจากพิษ
[คำเตือน: ร่างกายติดสถานะพิษ 'งูทมิฬ']
[ระบบทำการต่อต้านพิษเบื้องต้น... ต้องการยาถอนพิษด่วน!]
'เล่นยาพิษเหรอ? สกปรกสมเป็นลูกน้องตระกูลจางจริงๆ'
หลินอี้ถอยกรูด มือควานหายาแก้พิษครอบจักรวาลที่ปรุงเองยัดเข้าปากเคี้ยวกลืน
"คิดจะหนีรึ? สายไปแล้ว!"
เงาปีศาจเห็นหลินอี้บาดเจ็บก็ยิ่งได้ใจ มันรวบรวมพลังปราณไว้ที่เท้า เตรียมจะปิดบัญชีในกระบวนท่าเดียว
"วิชาลับเงาสังหาร... ตัดขั้วหัวใจ!"
ร่างของมันพุ่งหายไปอีกครั้ง คราวนี้เร็วกว่าเดิมจนเนตรแห่งความจริงจับภาพแทบไม่ทัน
หลินอี้รู้ว่าถ้ายังตั้งรับอยู่แบบนี้ เขาตายแน่ ความห่างชั้นของพลังปราณที่เป็นของเหลวกับก๊าซมันมากเกินไป ต้องวัดกันที่จังหวะเดียว!
เขาหลับตาลง ตัดการมองเห็นด้วยตาเนื้อ แล้วใช้เนตรแห่งความจริงจับสัมผัสคลื่นพลังงานแทน
[เปิดใช้งาน: กายาอัสนีบาต เต็มพิกัด!]
[คำเตือน: ร่างกายจะได้รับภาระหนัก]
เปรี้ยะ! เปรี้ยะ!
กระแสไฟฟ้าสีน้ำเงินเข้มระเบิดออกมาจากร่างหลินอี้ ผมของเขาตั้งชี้ขึ้น ผิวหนังส่งเสียงดังเปรี๊ยะๆ
"เข้ามาเลย!"
หลินอี้คำราม
วูบ!
จิตสังหารเย็นเยียบพุ่งเข้ามาจากด้านหลัง ตำแหน่งหัวใจ!
หลินอี้ไม่หันกลับไปมอง เขาหมุนตัวกลับหลังพร้อมกับเหวี่ยงดาบออกไปเป็นวงกลมด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่ชีวิตนี้เคยทำได้
"เพลงดาบอัสนี... สายฟ้าฟาดผ่าปฐพี!"
ตูม!!!!
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวเมื่อดาบที่มีสายฟ้าอัดแน่นปะทะเข้ากับมีดสั้นคู่
แรงปะทะก่อให้เกิดคลื่นกระแทกพัดต้นไม้รอบข้างหักโค่น ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่ว
เมื่อฝุ่นจางลง...
เงาปีศาจยืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างออกไป 3 ก้าว มีดสั้นคู่ในมือหักสะบั้นเหลือเพียงด้าม ที่หน้าอกมีรอยดาบพาดยาวลึกถึงกระดูก เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมา
"ปะ... เป็นไปไม่ได้..."
เงาปีศาจมองดูแผลตัวเองด้วยความตะลึง
"ระดับรวบรวมลมปราณ... ทำลายเกราะปราณของข้าได้ยังไง?"
หลินอี้ยืนหอบหายใจแฮ่กๆ ดาบในมือสั่นระริก เลือดไหลออกจากจมูกและปากจากการใช้พลังเกินขีดจำกัด
"เพราะดาบของข้า..."
หลินอี้แสยะยิ้มที่เปื้อนเลือด
"มันแพงกว่าของเจ้าไงล่ะไอ้โง่!"
ตุบ!
ร่างของนักฆ่าระดับก่อกำเนิดล้มคว่ำหน้าลงกับพื้น กระตุกสองสามครั้งแล้วแน่นิ่งไป
[ติ๊ง! สังหารศัตรูระดับก่อกำเนิด ขั้น 1]
[ได้รับค่าประสบการณ์มหาศาล!]
[ได้รับแต้มความเกรียน 3,000 แต้ม]
[ได้รับไอเทม: หน้ากากเงาปีศาจ, แหวนมิตินักฆ่า]
"เฮ้อ... เกือบไปแล้ว"
หลินอี้ทรุดตัวลงนั่งพิงต้นไม้ รีบคว้ายาฟื้นฟูมากรอกปากเป็นกำมือ
เขาคว้าหน้ากากเงาปีศาจขึ้นมาสวมทับลงบนหน้ากากพันหน้าอีกที แล้วใช้ป้ายหยกสีดำที่ยึดมาเป็นเครื่องมืออำนวยความสะดวก
"จากนี้ไป... หลินอี้ได้ตายไปแล้ว"
เขากระชับดาบ มุ่งหน้าเดินลึกเข้าไปในป่า
"เหลือเพียงนักเดินทางพเนจร... ที่กำลังจะไปถล่มเมืองหลวงให้ราบคาบ!"
"เมืองศิลาขาว..."
หลินอี้กางแผนที่ในระบบออกดู
"เมืองหน้าด่านที่เป็นแหล่งซ่องสุมของพวกนอกกฎหมาย... เหมาะกับข้าที่สุด"