เมืองศิลาขาว

แสงแดดแผดเผาลงมายังผืนดินที่แห้งแล้ง ฝุ่นทรายสีเหลืองปลิวว่อนไปตามแรงลม

บนเส้นทางสายเปลี่ยวที่มุ่งหน้าสู่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ชายวัยกลางคนหน้าตาธรรมดาในชุดจอมยุทธ์พเนจรเก่าๆ กำลังเดินก้าวเท้าอย่างสม่ำเสมอ

เขาคือหลินอี้ที่ซ่อนตัวตนอยู่ภายใต้หน้ากากพันหน้า

"ร้อนชะมัด... นี่มันเมืองหรือเตาอบเนี่ย?"

หลินอี้บ่นพึมพำ พลางยกกระติกน้ำขึ้นดื่ม

หลังจากสังหารเงาปีศาจ เขาก็ออกเดินทางโดยไม่หยุดพักมาเป็นเวลา 3 วันเต็ม เพื่อให้แน่ใจว่าทิ้งห่างจากขอบเขตการค้นหาของตระกูลหวัง

และในที่สุด เป้าหมายของเขาก็ปรากฏขึ้นที่เส้นขอบฟ้า

กำแพงเมืองสูงใหญ่ที่สร้างจากหินสีขาวนวล ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางทะเลทรายและภูเขาหิน ดูโดดเด่นและแข็งแกร่งดุจป้อมปราการ

เมืองศิลาขาว

เมืองหน้าด่านชายแดนที่ขึ้นชื่อเรื่องความอิสระเสรี... หรือพูดให้ถูกคือ ความไร้ระเบียบ ที่นี่เป็นแหล่งรวมของเหล่านักล่าค่าหัว พ่อค้าตลาดมืด และผู้ฝึกยุทธ์นอกรีตที่หนีคดีมาจากที่อื่น

"เหมาะกับข้าจริงๆ"

หลินอี้ยิ้มมุมปากภายใต้หน้ากาก

เขาเดินตรงไปที่ประตูเมือง ซึ่งมีทหารยามหน้าตาบอกบุญไม่รับยืนถือหอกเฝ้าอยู่ 4-5 คน

"หยุด!"

ทหารยามคนหนึ่งเอาด้ามหอกขวางทาง

"ค่าผ่านทาง 5 หินวิญญาณ!"

"5 หิน?"

หลินอี้เลิกคิ้ว

"ป้ายข้างหลังท่านเขียนว่า 2 หินวิญญาณไม่ใช่เหรอ?"

"นั่นราคาคนท้องถิ่น!"

ทหารยามตะคอก

"หน้าตาแปลกหน้าอย่างเจ้า ต้องจ่ายภาษีความเสี่ยง! จ่ายมาซะดีๆ ไม่งั้นก็ไสหัวไป!"

หลินอี้มองหน้าทหารยาม แล้วใช้เนตรแห่งความจริงตรวจสอบ

[เป้าหมาย: ทหารยามหน้าเลือด]

[ระดับ: รวบรวมลมปราณ ขั้น 4]

[นิสัย: ชอบรีดไถคนอ่อนแอ แต่กลัวคนจริง]

"อ้อ... ภาษีความเสี่ยง"

หลินอี้ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แต่แทนที่จะหยิบเงิน เขาแกล้งทำหินหยกสีดำก้อนหนึ่งหล่นลงพื้น

เคร้ง!

หินก้อนนั้นกลิ้งไปหยุดที่เท้าของทหารยาม มันคือป้ายคำสั่งของ เงาปีศาจ นักฆ่าระดับก่อกำเนิดที่เขาเพิ่งสังหารไป แม้เขาจะไม่ได้ใช้หน้ากากของเงาปีศาจ (เพราะมันสะดุดตาเกินไป) แต่ป้ายนี้น่าจะมีประโยชน์ในการข่มขู่

ทหารยามก้มลงมองป้ายหยกสีดำที่สลักคำว่า เงา และมีกลิ่นอายฆ่าฟันจางๆ แผ่ออกมา

"นี่มัน..."

ทหารยามหน้าซีดเผือด เขารู้จักสัญลักษณ์นี้ดี มันคือสัญลักษณ์ของยอดนักฆ่าที่มีชื่อเสียงในโลกใต้ดิน

"อุ๊ย... ขอโทษที มือไม้ข้าไม่ค่อยดี"

หลินอี้ก้มลงเก็บป้ายขึ้นมาเช็ดฝุ่นช้าๆ แล้วเงยหน้ามองทหารยามด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... เย็นชาและไร้อารมณ์

"เมื่อกี้ท่านว่าค่าผ่านทางเท่าไหร่นะ?"

"มะ... ไม่ต้อง! ไม่ต้องจ่ายขอรับ!"

ทหารยามรีบถอยกรูด เหงื่อแตกพลั่ก

"เชิญท่านจอมยุทธ์เข้าเมืองได้เลย! ข้าตาถั่วเองที่จำท่านไม่ได้!"

"ดี..."

หลินอี้เก็บป้าย แล้วเดินผ่านประตูเมืองเข้าไปอย่างสบายใจเฉิบ

"ขอบคุณที่อำนวยความสะดวก"

เมื่อหลินอี้ลับสายตาไป ทหารยามอีกคนก็กระซิบถามเพื่อน

"เฮ้ย... นั่นใครวะ? ทำไมเอ็งกลัวจนตัวสั่นขนาดนั้น?"

"อย่าถามมาก!"

ทหารยามคนแรกตวาดเสียงสั่น

"คนที่มีป้ายนั่น... ถ้าไม่ใช่ยอดนักฆ่า ก็ต้องเป็นคนที่ฆ่ายอดนักฆ่ามา... ไม่ว่าอย่างไหน เราก็ไม่ควรไปยุ่งด้วยเด็ดขาด!"

...

ภายในเมืองศิลาขาว

บรรยากาศในเมืองคึกคักและวุ่นวายกว่าที่คิด สองข้างทางเต็มไปด้วยแผงลอยขายของแปลกๆ ทั้งชิ้นส่วนสัตว์อสูร อาวุธมือสอง และสมุนไพรหน้าตาประหลาด

ผู้คนที่เดินสวนกันไปมาส่วนใหญ่พกอาวุธและมีแววตาระแวดระวัง การกระทบกระทั่งและการด่าทอเกิดขึ้นแทบทุกมุมถนน

"ที่นี่มันสวรรค์ของนักเลงชัดๆ"

หลินอี้เดินชมเมืองพลางหาข้อมูล เขาต้องการที่พักที่เงียบสงบและปลอดภัย เพื่อเตรียมตัวสำหรับการทะลวงด่านก่อกำเนิด

แต่ดูเหมือนที่นี่จะไม่มีคำว่า "สงบ"

ขณะที่เขากำลังเดินผ่านจัตุรัสกลางเมือง ก็เห็นฝูงชนกำลังมุงดูประกาศแผ่นใหญ่ที่ติดอยู่หน้าศาลาว่าการเมือง

"ประกาศรับสมัคร?"

หลินอี้เดินเบียดเข้าไปดู

[ประกาศด่วนจากเจ้าเมือง]

[รับสมัคร: ผู้เชี่ยวชาญด้านการให้คำปรึกษาปัญหาครอบครัว / นักสืบเอกชน]

[คุณสมบัติ: ปากหนัก เก็บความลับเก่ง และมีไหวพริบเป็นเลิศ]

[ค่าตอบแทน: 1,000 หินวิญญาณ และสิทธิ์ในการใช้ 'ห้องฝึกวิชาปฐพี' ของจวนเจ้าเมือง เป็นเวลา 7 วัน]

"ห้องฝึกวิชาปฐพี?"

หลินอี้ตาลุกวาว

ห้องฝึกวิชาของเจ้าเมืองในเมืองหน้าด่านแบบนี้ มักจะสร้างทับอยู่บน ชีพจรวิญญาณ ของเมือง ซึ่งมีความหนาแน่นของพลังปราณสูงกว่าภายนอกหลายเท่า

ถ้าได้เข้าไปใช้ห้องนั้น โอกาสในการทะลวงด่านก่อกำเนิดจะเพิ่มขึ้นมหาศาล!

"แต่ปัญหาครอบครัวเนี่ยนะ?"

หลินอี้อ่านรายละเอียดซ้ำ

"เจ้าเมืองระดับก่อกำเนิดขั้นกลาง ผู้ปกครองเมืองเถื่อน กลับมีปัญหาครอบครัวที่แก้ไม่ได้?"

[ติ๊ง! ภารกิจใหม่: ที่ปรึกษาจำเป็น]

[รายละเอียด: แก้ปัญหาลับๆ ของเจ้าเมือง เพื่อแลกกับทรัพยากรในการเลื่อนขั้น]

[คำแนะนำ: งานนี้ต้องใช้ 'ฝีปาก' มากกว่า 'ฝีมือ']

"หึๆ... งานถนัด"

หลินอี้ฉีกประกาศแผ่นนั้นออกมาท่ามกลางสายตาตกตะลึงของไทยมุง

"เฮ้ย! ไอ้หนุ่มนั่นกล้าฉีกประกาศว่ะ!"

"มันไม่รู้เหรอว่าคนที่ฉีกไปก่อนหน้านี้ 3 คน โดนเจ้าเมืองเตะโด่งออกมาขาหักกันหมด เพราะแก้ปัญหาไม่ได้!"

"หน้าตาธรรมดาๆ แบบนั้น จะไปรู้อะไรเรื่องปัญหาในมุ้ง?"

หลินอี้ไม่สนใจเสียงนกเสียงกา เขาถือประกาศเดินตรงไปที่ทหารยามหน้าจวนเจ้าเมือง

"ข้ามาสมัครงาน"

...

จวนเจ้าเมืองศิลาขาว

หลินอี้ถูกพาตัวเข้ามาในห้องรับรองที่หรูหราผิดกับสภาพเมืองภายนอก

ชายวัยกลางคนรูปร่างกำยำ ไว้หนวดเคราเฟิ้ม สวมชุดคลุมลายพยัคฆ์ นั่งหน้าเครียดอยู่บนเก้าอี้ไม้สัก

หม่าเทียนสง เจ้าเมืองศิลาขาว ผู้ฝึกยุทธ์ระดับก่อกำเนิด ขั้น 5

"เจ้าหรือ... คนที่กล้าฉีกประกาศ?"

หม่าเทียนสงเงยหน้ามองหลินอี้ด้วยสายตากดดัน

"รู้ใช่ไหมว่าถ้าเจ้าทำไม่ได้ หรือเอาเรื่องนี้ไปแพร่งพราย... เจ้าจะไม่ได้เดินออกจากเมืองนี้?"

"ทราบครับ"

หลินอี้ยืนประสานมือ นิ่งสงบไม่หวั่นเกรงแรงกดดัน

"แต่ข้ามั่นใจว่าข้าช่วยท่านได้... ท่านเจ้าเมืองดูหน้าตาหมองคล้ำ ขอบตาดำลึก เหมือนคนนอนไม่หลับมาหลายคืน... คงเพราะเรื่อง 'คนใน' สินะครับ?"

หม่าเทียนสงชะงัก

"เจ้าดูออก?"

"ข้าเป็นหมอ... ทางจิตวิญญาณ"

หลินอี้มั่วสดๆ

"เอาล่ะ ท่านเจ้าเมือง เล่าปัญหาของท่านมาเถอะ ข้าพร้อมรับฟัง"

หม่าเทียนสงถอนหายใจยาว โบกมือไล่คนรับใช้ออกไปจนหมดห้อง ก่อนจะลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ

"คือว่า... ข้ามีฮูหยินเอกที่ดุมาก... นางเป็นลูกสาวของเจ้าสำนักกระบี่วายุ ข้าเกรงใจนางมาก..."

"กลัวเมียสินะครับ"

หลินอี้สรุปให้สั้นๆ

"อะ... แฮ่ม! เรียกว่าให้เกียรติ!"

หม่าเทียนสงหน้าแดง

"ปัญหาคือ... เมื่อเดือนก่อน ข้าเผลอไป... เอ่อ... รับหญิงงามนางหนึ่งมาอุปการะไว้นอกเมือง นางชื่อ 'เสี่ยวรู่' นางอ่อนหวานและเข้าใจข้ามาก..."

"มีเมียน้อย"

หลินอี้สรุปอีกครั้ง

"ใช่! นั่นแหละ!"

หม่าเทียนสงกุมขมับ

"แต่ประเด็นคือ... ตอนนี้ฮูหยินเอกเริ่มระแคะระคายแล้ว! นางจ้างสายสืบตามดูข้าทุกฝีก้าว ข้าไปหาเสี่ยวรู่ไม่ได้เลย! แถมเสี่ยวรู่ก็เริ่มน้อยใจ ขู่ว่าจะหนีไปถ้าข้าไม่ไปหานางภายใน 3 วันนี้!"

"ข้าอยากให้เจ้าช่วย... หาทางพาข้าออกไปหาเสี่ยวรู่โดยที่ฮูหยินไม่รู้ หรือไม่ก็หาข้ออ้างที่เนียนที่สุดให้ข้า!"

หลินอี้ฟังแล้วก็ต้องกลั้นขำ

เจ้าเมืองผู้ยิ่งใหญ่ สยบคนเถื่อนทั้งเมืองได้ แต่ดันสยบเมียตัวเองไม่ได้

"ท่านเจ้าเมือง..."

หลินอี้ยิ้มเจ้าเล่ห์

"ปัญหานี้แก้ง่ายนิดเดียว... ท่านไม่จำเป็นต้องหลบๆ ซ่อนๆ หรอก"

"หมายความว่าไง?"

"ในเมื่อฮูหยินเอกจ้างสายสืบ... เราก็แค่ต้องทำให้สายสืบพวกนั้น 'เห็น' ในสิ่งที่ท่านอยากให้เห็น"

หลินอี้ขยับเข้าไปใกล้

"ข้ามีแผน... แผนที่จะทำให้ท่านไปหาเมียน้อยได้ แถมเมียหลวงยังจะยกย่องท่านว่าเป็นสามีดีเด่นอีกต่างหาก!"

"จริงเรอะ!?"

หม่าเทียนสงตาโตเท่าไข่ห่าน รีบคว้ามือหลินอี้

"ถ้าเจ้าทำได้จริง... อย่าว่าแต่ห้องฝึกวิชาเลย ข้าจะแถมหินวิญญาณให้อีก 2,000 ก้อน!"

"ตกลงตามนี้"

หลินอี้ยิ้มกริ่มในใจ

การหาเงินและทรัพยากรในเมืองศิลาขาว... ดูเหมือนจะง่ายกว่าการไปไล่ฆ่าสัตว์อสูรเยอะเลยแฮะ