ความลับในห้องบรรทม

ตำหนักเมฆาภิรมย์ ที่ประทับขององค์หญิงสาม ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในเขตพระราชฐานชั้นใน บรรยากาศรอบตำหนักเงียบสงัดจนน่าขนลุก ทหารองครักษ์ยืนประจำการหนาแน่นทุกระยะ 10 ก้าว

หลินอี้เดินตามขันทีกงกงเข้าไปด้านใน กลิ่นสมุนไพรฉุนกึกโชยออกมาเตะจมูก ผสมปนเปกับกลิ่นกำยานหอมเอียนๆ ที่ชวนให้วิงเวียนศีรษะ

"รออยู่ตรงนี้"

ขันทีกงกงสั่งเสียงเบา ก่อนจะเดินเข้าไปกระซิบกับนางกำนัลหน้าประตูห้องบรรทม

สักพัก ประตูไม้แกะสลักลวดลายหงส์ก็เปิดออก หลินอี้ก้าวเท้าเข้าไปในห้องที่มืดสลัว มีเพียงแสงเทียนวูบวาบให้ความสว่าง

ที่เตียงไม้จันทน์ขนาดใหญ่ มีม่านโปร่งแสงกั้นอยู่หลายชั้น มองเห็นเงาร่างบอบบางนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง

"เจ้าคือหมอคนใหม่รึ?"

เสียงหวานใสแต่แหบพร่าและอ่อนแรงดังลอดออกมาจากหลังม่าน

"ข้าได้ยินว่าเจ้าปากเก่งนัก... หวังว่าฝีมือจะเก่งเหมือนปากนะ"

"แน่นอนพะยะค่ะ"

หลินอี้ยืนกอดอก ไม่ได้คุกเข่าทำความเคารพตามธรรมเนียม

"แต่ก่อนจะรักษา... ข้าขอดูหน้าคนไข้หน่อยได้ไหม? มัวแต่ซ่อนอยู่หลังม่านแบบนี้ ข้าจะรู้ได้ไงว่าป่วยตรงไหน? เกิดข้าจ่ายยาแก้สิวให้ แต่ท่านเป็นริดสีดวง มันจะยุ่งเอานะ"

"บังอาจ!"

นางกำนัลคนสนิทตวาดลั่น

"นี่คือองค์หญิงสาม! สามหาวนัก!"

"ช่างเถอะ..."

องค์หญิงสามยกมือห้าม

"เปิดม่าน"

นางกำนัลจำใจรูดม่านเปิดออก เผยให้เห็นโฉมหน้าของสตรีผู้สูงศักดิ์

วินาทีแรกที่หลินอี้เห็น เขาถึงกับตะลึง

ไม่ใช่เพราะความงาม... แต่เพราะสภาพของนาง

ใบหน้าที่ควรจะงดงามปานล่มเมือง บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากเป็นสีม่วงคล้ำ และที่น่ากลัวที่สุดคือ มีเส้นเลือดสีดำปูดโปนขึ้นมาตามลำคอและใบหน้าซีกหนึ่ง ราวกับรากไม้ปีศาจที่กำลังชอนไชผิวหนัง

องค์หญิงสาม จ้าวจิงอี มองหลินอี้ด้วยสายตาเย็นชาและสิ้นหวัง

"เห็นแล้วใช่ไหม... ปีศาจในตัวข้า"

หลินอี้ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจหรือหวาดกลัว เขาเดินเข้าไปใกล้เตียง แล้วเพ่งสายตามองด้วย เนตรแห่งความจริง

[ตรวจสอบเป้าหมาย: องค์หญิงสาม จ้าวจิงอี]

[ระดับพลัง: รวบรวมลมปราณ ขั้น 5 (ถูกกดทับ)]

[สถานะ: ถูกพิษกู่ (คุณไสยหนอนแมลง) ระดับสูง]

[ชื่อพิษ: กู่กลืนโลหิตพันปี]

[อาการ: ตัวหนอนกู่จะค่อยๆ กัดกินพลังชีวิตและโลหิตของผู้ถูกฝัง ทำให้เจ็บปวดทรมานเหมือนถูกไฟเผาในยามค่ำคืน และร่างกายจะค่อยๆ เน่าเปื่อยจากภายใน]

[วิธีรักษา: ต้องใช้ไฟวิญญาณเผาผลาญ หรือใช้เหยื่อล่อดูดหนอนออกมา]

"โอ้โห..."

หลินอี้ผิวปาก

"ไม่ใช่โรค แล้วก็ไม่ใช่ปีศาจ... แต่เป็น สวนสัตว์เคลื่อนที่ ต่างหาก"

"เจ้าว่าไงนะ?"

องค์หญิงสามขมวดคิ้ว

"ท่านโดนวางยาพิษ... พิษกู่"

หลินอี้พูดตรงๆ

"มีใครบางคนแอบเอาไข่หนอนแมลงใส่ในอาหารให้ท่านกิน แล้วตอนนี้มันก็ฟักตัว ยั้วเยี้ยอยู่ในเส้นเลือดของท่าน คอยดูดเลือดดูดเนื้อท่านเป็นอาหาร"

"กรี๊ด!"

เหล่านางกำนัลหวีดร้องด้วยความสยดสยอง

องค์หญิงสามหน้าถอดสี มือสั่นระริกจับที่คอตัวเอง

"พะ... พิษกู่? เป็นไปได้ยังไง? อาหารทุกมื้อมีการตรวจสอบอย่างดี!"

"ตรวจสอบด้วยเข็มเงินใช่ไหมล่ะ?"

หลินอี้ส่ายหน้า

"พิษกู่ระดับนี้ เข็มเงินตรวจไม่เจอหรอก... ต้องเป็นคนใกล้ชิดมากๆ เท่านั้นถึงจะวางยาได้"

สายตาของหลินอี้เหลือบไปมองนางกำนัลคนสนิทที่ยืนอยู่ข้างเตียง แวบหนึ่งเขาเห็นนางกำนัลคนนั้นหน้าซีดเผือดและหลบตา

[ตรวจพบพิรุธ: นางกำนัล เสี่ยวชิง]

[ระดับความตื่นตระหนก: 90 เปอร์เซ็นต์]

"เอาล่ะ เรื่องใครทำเดี๋ยวค่อยว่ากัน... ตอนนี้มารักษาก่อนดีกว่า"

หลินอี้ถลกแขนเสื้อขึ้น

"วิธีการรักษาของข้าอาจจะเจ็บหน่อยนะองค์หญิง... และอาจจะดู อนาจาร นิดหน่อย ท่านรับได้ไหม?"

"ถ้าหาย... จะแล่เนื้อข้า ข้าก็ยอม!"

จ้าวจิงอีตอบเสียงแข็ง นางทนทรมานมานานเกินพอแล้ว

"ดี!"

หลินอี้หันไปสั่งนางกำนัล

"พวกเจ้าออกไปให้หมด! ข้าต้องการสมาธิ... ส่วนเจ้า เสี่ยวชิง ใช่ไหม? เจ้าอยู่ช่วยข้าก่อน"

นางกำนัลคนสนิทสะดุ้งเฮือก แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง

เมื่อคนอื่นออกไปหมดแล้ว หลินอี้ก็เดินไปที่เตียง

"นอนลง... แล้วเปิดเสื้อตรงหน้าอกออก"

"หา!?"

จ้าวจิงอีหน้าแดงก่ำ ยกมือปิดอก

"จะ... เจ้าจะทำอะไร!?"

"จุดชีพจรหัวใจเป็นจุดที่เลือดไหลเวียนมากที่สุด หนอนกู่ตัวแม่มันฝังตัวอยู่ที่นั่น"

หลินอี้อธิบายหน้าตาย

"ถ้าไม่เปิด ข้าก็ดึงมันออกมาไม่ได้... หรือท่านอยากจะเก็บมันไว้เป็นสัตว์เลี้ยง?"

จ้าวจิงอีกัดริมฝีปาก ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อตัวในออกด้วยมือที่สั่นเทา เผยให้เห็นผิวขาวเนียนและเนินอกที่มีเส้นเลือดสีดำปูดโปนน่ากลัว

หลินอี้ไม่ได้มีความคิดอกุศล (ในตอนนี้) เขาวางมือทาบลงไปบนหน้าอกของนาง สัมผัสได้ถึงการเต้นตุบๆ ของสิ่งมีชีวิตใต้ผิวหนัง

"ร้อนหน่อยนะ..."

วูบ!

หลินอี้เรียก ไฟวิญญาณ สีแดงฉานออกมาที่ฝ่ามือ แล้วถ่ายเทมันเข้าไปในร่างขององค์หญิง

"อ๊ากกกกก!"

จ้าวจิงอีร้องลั่น ตัวงอเป็นกุ้งด้วยความเจ็บปวดร้อนรุ่ม เหมือนมีถ่านไฟแดงๆ วิ่งพล่านในเส้นเลือด

"เสี่ยวชิง! มาจับมือองค์หญิงไว้! อย่าให้นางดิ้น!"

หลินอี้ตวาดสั่ง

นางกำนัลเสี่ยวชิงรีบเข้ามาจับแขนองค์หญิงไว้ แต่มือของนางสั่นเทาจนผิดสังเกต

หลินอี้ค่อยๆ บังคับไฟวิญญาณให้ไล่ต้อนหนอนกู่จากทั่วร่างกาย ให้มารวมตัวกันที่จุดเดียว... บริเวณไหปลาร้า

ปูด! ปูด!

ก้อนเนื้อนูนปูดขึ้นมาที่ไหปลาร้าของจ้าวจิงอี มันดิ้นขลุกขลักอยู่ใต้ผิวหนังอย่างน่าขยะแขยง

"ออกมาซะไอ้ตัวดี!"

หลินอี้หยิบมีดสั้นที่ลนไฟฆ่าเชื้อแล้ว กรีดลงไปที่ก้อนเนื้อนั้นเบาๆ

ฉึก!

เลือดสีดำพุ่งกระฉูด พร้อมกับตัวหนอนสีแดงคล้ำขนาดเท่านิ้วก้อยกระเด็นออกมา ดิ้นพล่านอยู่บนพื้น

จี๊ดดด!

หนอนกู่ส่งเสียงร้องแหลมเล็ก ก่อนจะถูกหลินอี้ใช้ไฟวิญญาณเผาจนมอดไหม้เป็นจุณ

ฟู่...

ทันทีที่หนอนตัวแม่ตาย เส้นเลือดสีดำตามตัวของจ้าวจิงอีก็ค่อยๆ จางหายไป ลมหายใจของนางกลับมาสม่ำเสมอ แม้จะยังหอบเหนื่อยและเหงื่อท่วมตัว

"หาย... หายแล้ว..."

จ้าวจิงอีลืมตาขึ้น มองดูผิวพรรณที่กลับมาขาวผ่องอีกครั้ง น้ำตาแห่งความดีใจไหลริน

"ขอบใจเจ้ามาก... ท่านหมอหลิน"

"อย่าเพิ่งขอบใจ..."

หลินอี้เช็ดเลือดที่มือ แล้วหันไปมองนางกำนัลเสี่ยวชิงที่กำลังยืนตัวสั่นงันงกอยู่ที่มุมห้อง

"เพราะคนที่จะวางยาท่านอีก... ยังยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้นี่เอง"

"อะไรนะ?"

จ้าวจิงอีหันขวับไปมองคนสนิท

"เสี่ยวชิง... หมายความว่าไง?"

"ข้า... ข้าเปล่านะเพคะ! ข้าไม่ได้ทำ!"

เสี่ยวชิงปฏิเสธเสียงหลง ถอยหลังกรูดไปที่ประตู

"เปล่าเหรอ?"

หลินอี้แสยะยิ้ม

"งั้นอธิบายหน่อยสิว่า... ทำไมในแขนเสื้อเจ้า ถึงมีกลิ่นของ 'หญ้าเรียกแมลง' ที่ใช้เลี้ยงหนอนกู่ล่ะ?"

"และที่สำคัญ..."

หลินอี้ชี้ไปที่แหวนมิติของนาง

"ทำไมเจ้าถึงมีป้ายหยกของตระกูลเฉินอยู่ในนั้น?"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องบรรทม เสี่ยวชิงหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม รู้ตัวว่าจนมุมแล้ว

"ตายซะเถอะ!"

นางชักมีดสั้นออกมาจากแขนเสื้อ พุ่งเข้าใส่หลินอี้หมายจะฆ่าปิดปาก

"ระวัง!"

จ้าวจิงอีร้องเตือน

แต่สำหรับหลินอี้ การโจมตีระดับนี้ช้าเหมือนเต่าคลาน

เขาเพียงแค่ปัดมือเบาๆ

เพี๊ยะ!

เสี่ยวชิงกระเด็นไปกระแทกผนังห้อง สลบเหมือดทันที

"จบข่าว..."

หลินอี้ปัดมือ

"ตระกูลเฉินนี่เล่นสกปรกทุกวงการจริงๆ... สงสัยต้องจัดหนักซะแล้ว"

เขาหันไปยิ้มให้องค์หญิงสามที่กำลังมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... จากความเย็นชา กลายเป็นความทึ่งและศรัทธา

"องค์หญิง... สนใจจะร่วมหุ้นถล่มตระกูลเฉินกับข้าไหม? รับรองว่าสนุกแน่นอน"