บทที่ 2 ของประหลาด

บทที่ 2 ของประหลาด
ทัศนวิสัยตอนกลางวันชัดเจนมาก แสงอาทิตย์ส่องกระทบพื้นทรายจนสะท้อนแสง
โจวอี้พิจารณาดูเด็กหนุ่มที่ชื่ออาจิน
เขาสวมเสื้อคลุมตัวนอกที่ทำจากผ้าขี้ริ้วสองผืนพันกัน ผมเผ้ายุ่งเหยิง รูปร่างผอมโซ ส่วนสูงประมาณร้อยสี่สิบเซนติเมตร
เด็กคนนี้ผิวขาวแต่แห้งกร้าน ใบหน้าและแขนมีรอยแผลเป็นเก่าๆ หลายแห่ง เขาใส่ถุงมือผ้ากระสอบ เท้าเปล่า ขาและฝ่าเท้ามีคราบไคลสีดำจับหนา ขาขวาดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บ มีผ้าพันรัดเอาไว้แน่น ยังมองเห็นคราบเลือดซึมออกมา
"ท่านครับ เมืองเม่ากู่ของพวกเราอยู่ทางตะวันตก ต้องผ่านโอเอซิสไปก่อน แล้วต้องเดินต่อไปอีกไกลพอสมควร การตัดผ่านทุ่งโล่งตอนนี้อันตรายมาก ถึงท่านจะมีปูซามูไรคุ้มกัน แต่รอไปตอนกลางคืนจะดีที่สุดครับ ปลอดภัยกว่า"
แสงแดดจัดทำให้อาจินต้องหรี่ตา เขาเอามือบังหน้าผาก ดูไม่ค่อยสบายตัวนัก
โจวอี้ค้นหมวกแก๊ปสองใบออกมาจากเป้ ปัดฝุ่นนิดหน่อย สวมให้ตัวเองใบหนึ่ง อีกใบยื่นให้อีกฝ่าย "บังแดดซะ"
เด็กหนุ่มทำท่าเลียนแบบเขา สวมหมวกไว้บนหัว ดวงตากลับมามองได้ตามปกติในที่สุด
เขาลูบปีกหมวกและลายปักคำว่า 'จง' บนหมวก "งานละเอียดมากเลยครับ ต้องแพงมากแน่ๆ หัวผมมีแต่เลือดกับเหงื่อ ถ้าทำเปื้อนเดี๋ยวผมจะเอาทรายขัดให้สะอาด ท่านวางใจได้"
โจวอี้บอก "ให้แล้วให้เลย"
เด็กหนุ่มรีบส่ายหัว "รับของมีค่าขนาดนี้ไม่ได้หรอกครับ ผมยังติดหนี้ชีวิตท่านอยู่เลย"
"บอกให้รับก็รับไป"
โจวอี้ถามต่อ "ตอนนี้ฉันกำลังหาที่พักเท้า เตรียมจะตั้งถิ่นฐานระยะยาว เมืองเม่ากู่มีท่าทีกับคนนอกยังไงบ้าง?"
คำถามนี้ทำให้อาจินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยความตื่นเต้น "ท่านอยากจะตั้งรกรากที่เมืองเหรอครับ? ไม่มีปัญหาเลย!"
"ถึงเมืองเราจะเล็ก มีคนแค่ 120 คน ตัวเมืองก็ไม่ได้ร่ำรวย แต่คนในเมืองนิสัยดีมาก สามัคคีกันสุดๆ ทุกคนต่างก็หนีภัยเร่ร่อนมาจากที่ต่างๆ จนมารวมตัวกันที่ค่ายพัก ถึงได้เกิดเป็นเมืองนี้ขึ้นมา…"
เมืองเม่ากู่เริ่มแรกเป็นเพียงค่ายพักชั่วคราวที่พวกนักเก็บกวาดสร้างขึ้น เพื่อใช้พักผ่อนและหลบภัย แลกเปลี่ยนของที่เก็บมาได้กันเอง
ใกล้ๆ กันนั้นมีโอเอซิส และในถ้ำภูเขาก็มีน้ำบาดาลที่ค่อนข้างสะอาด เหมาะแก่การดำรงชีวิต ต่อมาที่นี่ค่อยๆ พัฒนาจนกลายเป็นเมืองชุมชน ช่วงพีคๆ เคยมีคนถึงเกือบ 300 คน
เช่นเดียวกับเมืองชุมชนอื่นๆ คนท้องถิ่นจะนอนกลางวันและออกหากินกลางคืน ช่วงที่สัตว์ประหลาดออกเดินในตอนกลางวันพวกเขาก็จะนอน รอจนราตรีมาเยือนค่อยออกไปเก็บของ
ไม่กี่ปีมานี้ มีฝูงหมูกรงเล็บอพยพเข้ามา พวกมันยึดครองพื้นที่ทางตอนเหนือของเมือง บีบอัดพื้นที่โอเอซิสที่ชาวเมืองพอจะทำกิจกรรมได้อย่างปลอดภัยให้ลดน้อยลง การเอาชีวิตรอดจึงยากลำบากขึ้นมาก
ฝูงหมูกรงเล็บมีความดุร้ายและมีการจัดตั้งองค์กรที่เข้มแข็ง พวกมันยังออกลาดตระเวนอาณาเขตในตอนกลางคืน ทำให้พื้นที่ทางเหนือกลายเป็นเขตหวงห้ามที่เข้าไปไม่ได้
ด้วยเหตุนี้ชาวเมืองจึงทยอยติดตามพ่อค้าและกลุ่มนักล่าจากไป ยอมขายตัวเป็นแรงงานทาสดีกว่าอยู่ที่เดิม
จำนวนประชากรจึงลดลงเรื่อยๆ
ถึงอย่างนั้น ทางเมืองก็ยินดีต้อนรับคนนอกเสมอ
เพราะประชากรไหลออกต่อเนื่อง เมืองเม่ากู่จึงมีโพรงถ้ำเดิมว่างอยู่ไม่น้อย แค่จัดระเบียบหน่อยก็เข้าอยู่ได้ แต่ในความเป็นจริง คนที่เต็มใจจะมาตั้งรกรากในที่กันดารและยากจนแบบนี้มีน้อยมาก
"สถานการณ์ในเมืองก็ประมาณนี้ครับ"
ตอนที่พูด เปลือกตาของอาจินจะปิดมิปิดแหล่ หัวเริ่มโงนเงน ยกไม่ค่อยขึ้น ดูท่าทางง่วงเต็มทน
โจวอี้บอก "นายนอนพักก่อนเถอะ ค่ำๆ เดี๋ยวฉันเรียก"
"งั้นผมขอนอนสักงีบนะครับ กลางวันเป็นเวลานอนของคนแถวนี้ เมื่อวานเหนื่อยเกินไปหน่อย"
เด็กหนุ่มผอมขาวเช็ดหน้าที่มอมแมม เอาหมวกแก๊ปปิดหน้าไว้อย่างระมัดระวัง แล้วนอนขดตัวบนพื้นทราย ไม่นานก็กรนออกมา
สักพักก็มีหมูกรงเล็บโผล่มาอีกสองสามตัว พวกมันจ้องมองมาทางนี้ แต่ไม่ได้บุ่มบ่ามเหมือนสองตัวก่อนหน้านั้น หลังจากสังเกตการณ์ซ้ำไปซ้ำมาก็เลี่ยงหนีไป
นกแร้งหัวล้านตาสีแดงตัวใหญ่กับตัวเล็กคู่หนึ่งเกาะอยู่บนต้นไม้ไกลๆ จ้องมองกระดูกข้างกองไฟที่มอดลงและเศษเครื่องในที่ตกอยู่บนพื้น ตัวเล็กกระพือปีกพั่บๆ ทำท่าอยากจะโฉบลงมากินสักคำสองคำ
ตัวใหญ่สายตาเหลือบไปเห็นชายชุดดำ จึงใช้ปีกตบตัวเล็กข้างๆ ให้สงบลง รอคอยให้คนจากไปอย่างเจียมเจี้ยม
นอกจากนั้น ยังมีสิ่งมีชีวิตจำพวกหนูออกมาวิ่งเพ่นพ่านแถวนั้น
เหล่าปูซามูไรกางร่มกันแดดและยึดขาตั้งให้โจวอี้ ยกเก้าอี้เอนหลังมาให้ แล้วพวกมันก็มุดกลับลงไปใต้ดิน
โจวอี้นั่งบนเก้าอี้ หยิบหนังสือ "รวมเรื่องเล่า" ที่ยังไม่เคยอ่านออกมาจากเป้ เปิดโค้กปี 2024 กระป๋องหนึ่ง แล้วเริ่มฆ่าเวลา
ในยุคดินแดนรกร้างที่ไร้อินเทอร์เน็ตและมือถือ การอ่านหนังสือเป็นกิจกรรมบันเทิงส่วนตัวที่ใช้ได้ทีเดียว
เสียดายอย่างเดียวคือขาดน้ำแข็ง
ใกล้พลบค่ำ
เด็กหนุ่มที่นอนน้ำลายยืดก็สะดุ้งตื่นลุกพรวดขึ้นมา
"ลืมเรื่องสำคัญไปเลย"
เมื่อเห็นหนังสือในมือโจวอี้ อาจินก็มองด้วยความเลื่อมใส "ท่านอ่านหนังสือออกด้วย สุดยอด! ถ้าอย่างนั้น ของสิ่งนั้นท่านต้องดูออกแน่ๆ"
"ท่านยอดฝีมือ ช่วงนี้ผมออกมาเก็บของ มักจะรู้สึกทะแม่งๆ แต่ก็บอกไม่ถูกว่าทำไม"
"เมื่อคืนผมโดนโจมตี ตอนนั้นถึงเพิ่งรู้ว่าเป็นพวกโจรปล้นชิง"
"พวกมันจ้องเล่นงานผม ผมก็หนี โชคดีที่ผมวิ่งเร็วมาตั้งแต่เด็ก แต่ผมตัวเปล่าเล่าเปลือย บ่อยครั้งเห็ดกับหนอนยังกินไม่อิ่ม ไม่เข้าใจว่าพวกมันจะจ้องเล่นงานผมทำไม"
อาจินย้อนนึกความหลัง "คิดไปคิดมา ก็มีอยู่แค่สาเหตุเดียว"
"สองวันก่อน ผมไปหาขี้สัตว์แถวชายป่าเห็ดทางทิศใต้ ไปเจอหลุมเห็ดที่เพิ่งถล่ม ผมขุดเจอของประหลาดอย่างหนึ่งมาจากก้นหลุม ดูไม่เหมือนของที่เมืองชุมชนหรือแม้แต่เมืองใหญ่จะสร้างขึ้นมาได้ ผมสงสัยว่าจะเป็นวัตถุจากทะเลมรณะ"
เด็กหนุ่มมองไปที่จักรยานสีเหลืองข้างๆ "มันให้ความรู้สึกคล้ายๆ กับของชิ้นนี้ของท่านเลย"
โจวอี้นั่งฟังเงียบๆ
"พวกโจรปล้นชิงต้องรู้เรื่องนี้แน่ถึงได้มาดักปล้น... เมื่อคืนผมถูกพวกมันไล่ล่าจนหนีเตลิดมาไกลจากโอเอซิสถึงตรงนี้ ขาก็โดนหอกสั้นของพวกมันบาดเอา"
อาจินชี้ไปที่น่องขวาที่พันผ้าแน่น
"น่าจะเป็นเพราะหมูกรงเล็บโผล่มา แล้วก็ใกล้สว่าง พวกมันถึงเลิกเสี่ยงไล่ล่าต่อ โชคดีที่ผมมาเจอท่าน"
"ของชิ้นนั้นผมซ่อนไว้ในโพรงต้นไม้ กะว่ารอพ่อค้ามาที่เมืองค่อยขายให้ ท่านรอผมเดี๋ยว ผมจะไปขุดมาให้ บางทีอาจจะมีประโยชน์กับท่าน"
โจวอี้ตอบตกลง
หนึ่งชั่วโมงต่อมา อาจินก็กลับมาพร้อมกับการคุ้มกันของปูซามูไรสองตัว
"อันนี้แหละครับ"
โจวอี้จ้องมองของในมือ สีหน้าดูแปลกใจพิกล
มันคือรีโมทคอนโทรลสีดำที่มีหน้าจอ รูปทรงสี่เหลี่ยม มีเสาอากาศสั้นหนาสองต้น ครึ่งบนมีก้านโยกซ้ายขวา นอกจากรอยขีดข่วนที่ผิวเล็กน้อย สภาพโดยรวมยังสมบูรณ์ดี
เขากดเปิดเครื่อง ไม่มีปฏิกิริยา
เปิดฝาหลังดู ข้างในไม่มีแบตเตอรี่
โจวอี้ปรับองศามองดูจึงเห็นว่า บนพื้นผิวรีโมทมีลวดลายเรขาคณิตสีเงินปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง
ลักษณะนี้บ่งบอกว่ามันเกิดปฏิกิริยาการกลายพันธุ์ในทะเลมรณะ ไม่ใช่เครื่องมือธรรมดาอีกต่อไป กางเขนสีเงินบนกระดองปูซามูไร หรือโครงสร้างใต้ขนหนาของหมูกรงเล็บก็มีลักษณะคล้ายกัน
รีโมทนี้ดูเหมือนจะเป็นส่วนหนึ่งของเผ่ากลืนแสงสายจักรกล
มันขาดพลังงาน แต่เขามี
โจวอี้มองไปที่หน้าต่างสถานะของตัวเอง
......
【ร่างจักรกล】
พลังชีวิต: 10000 ป้องกัน: 425 พลังงาน: 2802
นี่คือผลลัพธ์ตลอดสิบปีที่เขามายังยุคดินแดนรกร้าง
เมื่อโจวอี้ถ่ายเทพลังงาน 120 หน่วยเข้าไปในรีโมท หน้าจอก็เปลี่ยนจากสีดำเป็นสว่างวาบ
ตัวอักษรปรากฏขึ้นบนหน้าจอแสง
【กำลังจับคู่...】
【จับคู่เสร็จสมบูรณ์ เชื่อมต่อกับ 'เรดฟอลคอน' แล้ว】
【พลังงานไม่เพียงพอ เรดฟอลคอนตอบสนองล้มเหลว โปรดทำการกู้คืนด้วยมนุษย์】
แผนที่อิเล็กทรอนิกส์ลอยขึ้นมาบนหน้าจอ แสดงจุดสีเขียวกระพริบหนึ่งจุด และจุดสีแดงที่สว่างค้างหนึ่งจุด
จุดสีเขียวคือรููปทรงของตัวควบคุม ส่วนจุดสีแดงเป็นรูปทรงเครื่องบิน
ด้านขวาของจอเล็กยังมีภาพรายละเอียดของโดรนสี่ใบพัด โครงสร้างหลักเป็นสีเขียว มีเพียงโซนสีเหลืองเล็กๆ ที่แสดงถึงจุดขัดข้อง มุมขวาบนแสดงแบตเตอรี่เป็น 0
เผ่ากลืนแสงสายจักรกลนั้นหาได้ยากมาก
โจวอี้เริ่มสนใจขึ้นมาแล้ว
เขาถามอาจิน "ดูแผนที่หน่อย ตรงนี้คือที่ไหน?"
เด็กหนุ่มเจ้าถิ่นขยับเข้ามาดู เพ่งมองอยู่อึดใจหนึ่ง "รูปร่างข้างบนนี่ ดูเหมือนแนวโอเอซิสกับแม่น้ำ ส่วนตำแหน่งข้างล่างนี่ ต้องเป็นป่าเห็ดแน่นอนครับ"
โจวอี้พูด "นำทางไป"