ตอนที่ 49 คำว่า ‘ว่าง’ ไม่มีอยู่จริง

ครั้งนี้จิ่นหลี่รู้ว่ามีหลายคนเรียนไปพร้อมกับเธอ จึงจงใจชะลอจังหวะการเรียนให้ช้าลง

ช่วงหลายวันที่ผ่านมาเธองานยุ่ง ไม่ได้แตะเรื่องเรียนเลย รู้สึกว่าร่างกายเหนื่อยล้ามาก

อาศัยโอกาสนี้ จิ่นหลี่จึงถือโอกาสทบทวนสิ่งที่เรียนมา ฟังครูสรุปบทเรียนหน่วยแรก

วิชาที่เธอฟังคือฟิสิกส์ บางครั้งก็โน้มตัวลงจดบันทึก ท่าทีในการเรียนของเธอจริงจังมาก

มีชาวเน็ตที่อยากเรียนเข้ามาในห้องไลฟ์ทีละคน บางคนเข้ามาฟังฟิสิกส์กับจิ่นหลี่ บางคนลดเสียงลง วางโทรศัพท์หน้าจอหงายไว้บนโต๊ะ แล้วเรียนอย่างอื่นไปด้วย

ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มแรกหรือกลุ่มหลัง หรือแม้แต่คนที่เข้ามาฝึกทำข้อสอบ เมื่อรู้สึกเหนื่อย ก็จะเงยหน้าขึ้นมองโทรศัพท์สักแวบ

เห็นจิ่นหลี่ยังตั้งใจเรียนอยู่ ความขี้เกียจที่กำลังจะผุดขึ้นในใจพวกเขาก็สลายหายไปทันที

มีประโยคหนึ่งที่ทุกคนชอบพูดกันบ่อย ๆ —

“คนที่เก่งกว่าเธอไม่ได้น่ากลัว สิ่งที่น่ากลัวคือคนที่เก่งกว่าเธอยังขยันกว่าเธออีก”

ทุกคนล้อเล่นกันจนชิน ไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่พอได้เห็นว่ามีคนแบบนี้อยู่ตรงหน้า จิตวิญญาณไม่ยอมแพ้ในใจก็พลันลุกโชนขึ้นมา

อีกอย่าง จิ่นหลี่ก็ไม่ได้ถือว่าเป็นคนที่เก่งกาจอะไรนัก ถ้าถอดเปลือกดาราออกไป เธอก็แค่พนักงานกินเงินเดือนที่ทำงานขยันขันแข็งคนหนึ่งเท่านั้น

คนธรรมดาที่เพิ่งกลับจากทำงานทั้งหลาย พอเห็นจิ่นหลี่ตั้งใจเรียน ก็รู้สึกเอ็นดูและเห็นใจเป็นพิเศษ

เป็นดาราแล้วไง สุดท้ายก็ยังเป็นมนุษย์เงินเดือนเหมือนพวกเขาอยู่ดี!

แล้วจะพูดอะไรได้อีก?

สนับสนุนสักหน่อย เริ่มเรียนกันเถอะ!

คืนนั้น จิ่นหลี่ฟังสรุปหน่วยแรกของสามวิชา—ฟิสิกส์ เคมี และชีวะ—จนจบ แล้วเธอยังนำโน้ตที่ตัวเองจดไว้มาแชร์ พร้อมทั้งชวนผู้ชมที่เรียนด้วยกันให้โพสต์สมุดบันทึกของตนในช่องคอมเมนต์

จิ่นหลี่กล่าวด้วยปากของตัวเองว่า “ขอบคุณทุกคนที่มาเรียนกับฉัน และเพื่อกระตุ้นให้ทุกคนมีความกระตือรือร้นในการเรียน ทุกครั้งที่จบการฟังคลาสไลฟ์ ฉันจะสุ่มเลือกโน้ตสามชุดมาเป็นรางวัลโชคดี”

เธอหยุดนิดหนึ่ง แล้วยิ้มตาหยี “จะส่งบัตรขูดให้ผู้โชคดีทั้งสามคน คนละสามสิบใบ!”

[ว้าว!!!]

[เรียนสิ ฉันจะไม่เรียนได้ยังไง พรุ่งนี้ฉันจะเรียนแล้ว ฮือ!]

[ถ้าเป็นอย่างอื่นฉันไม่อยากแข่งกับพวกเธอ แต่ถ้าเป็นสลากขูดล่ะก็ ฮะฮะ กำลังตั้งท่าพร้อมเลย!]

จิ่นหลี่ไม่ได้อยู่ต่ออีก หลังพูดจบประโยคนี้ก็ปิดไลฟ์ทันที

เธอไปอาบน้ำ แล้วเตรียมจะนอน ขณะกำลังเลื่อนดูโทรศัพท์ก็พบว่า มีสมาชิกวง “เดือนมีนาคม” แท็กถึงเธอ

เอี๋ยนซิงต้ง: [พี่หลี่ ผมได้รับข่าวจากรายการว่า พี่จะมาร่วมรายการตอนที่สามในฐานะเจ้าหน้าที่แนะแนวจิตใจเหรอครับ? @จิ่นหลี่]

เฉินหลิน: [(⊙o⊙)…！]

จี้ชิงเหลียน: [ฮ่า ๆ คราวนี้ได้เรื่องแน่ ฉันแทบจะนึกภาพหน้าเหลียนเป่าจือออกเลยตอนเห็นเธอ!]

กู้เฉิง: [เธอจะมาอัดรายการเมื่อไหร่? เจ้าหน้าที่แนะแนวจิตใจไม่เหมือนกับเมนเทอร์นะ ถึงจะไม่ต้องขึ้นเวทีแสดงแต่ก็ต้องนั่งอยู่ข้างล่างตลอดช่วงอัด และยังต้องถ่ายคลิปชีวิตประจำวันเพิ่มอีกด้วย @จิ่นหลี่]

กลุ่มแชตมีข้อความขึ้นมาหลายสิบบรรทัด จิ่นหลี่ไม่ได้อ่านต่อ รีบตอบเอี๋ยนซิงต้งกับกู้เฉิงก่อน

จิ่นหลี่: [ใช่ ตอนเย็นเพิ่งได้รับแจ้งเอง @เอี๋ยนซิงต้ง @กู้เฉิง เจ้าหน้าที่แนะแนวจิตใจนี่ต้องทำอะไรบ้างเหรอ?]

เฉินหลิน: [ตอนถ่ายจริงก็ต้องนั่งอยู่บนเวทีด้วย แค่ไม่ต้องแสดง ส่วนอีกอย่างคือเธอต้องไป “ออกภาคสนาม” นะ!]

จิ่นหลี่: [ออกภาคสนาม?]

จี้ชิงเหลียน: [ฉันจะลองถามทีมงานดูว่าพอจะไปกับเธอได้ไหม จริง ๆ ฉันว่าหน้าที่นี้หนักสำหรับเธอมาก ต้องใช้แรงและเวลาเยอะ]

จิ่นหลี่: [เอิ่มมม ถ้ามันเหนื่อยมาก ฉันอาจต้องขออนุญาตทีมงานไปพักค้างข้างนอก]

กู้เฉิง: [เธออยากพักที่ไหนล่ะ?]

จิ่นหลี่: [วัดมาจู่ O(∩_∩)O]

ระหว่างคุยกัน โทรศัพท์ของพี่ฟางก็ดังขึ้น โทรมาคุยเรื่องตำแหน่งเจ้าหน้าที่แนะแนวจิตใจพอดี

หลังจากจิ่นหลี่ฟังจบ ก็พบว่า “ว่างงั้นเหรอ? ความว่างน่ะไม่มีอยู่จริง!”

“ขี้เกียจเหรอ? ความขี้เกียจก็ไม่มีอยู่จริงเหมือนกัน!”

“อยากไม่มีเวทีเหรอ? นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้!”

สุยหลิงฟางพูดว่า “เมื่อกี้พี่เพิ่งคุยกับหัวหน้าทีมงาน ที่จริงทางนั้นก็อยากให้เธอมีเวทีโชว์เหมือนกัน แค่ไม่ต้องทำในช่วงอัดหลัก แต่ให้ทำตอนเข้าไปเยี่ยมพูดคุยกับผู้เข้าแข่งขันแทน เป็นการแสดงเล็ก ๆ ส่วนตัวแบบสบาย ๆ”

“เช่น เธออาจสอนเทคนิคการออกเสียง หรือสาธิตให้ผู้เข้าแข่งขันดู ร้องเพลงประจำวงให้เขาฝึกตามก็ได้ ทีมงานรับปากว่าจะใส่คลิปของเธอลงในเทปหลักแน่นอน”

จิ่นหลี่พูดอย่างจนใจ “พี่ฟาง นี่ไม่ใช่เรื่องตัดต่อไม่ตัดต่อหรอก แต่เธอคิดเหรอว่าฉันที่เพิ่งฟื้นตัวไม่นานจะไปสอนคนอื่นได้?”

สุยหลิงฟางอึ้งไปชั่วครู่ เรื่องนี้เธอก็ยังรู้สึกกังวลอยู่เหมือนกัน

เธอคิดสักพักก่อนจะพูดว่า “ถ้าแสดงสดไม่ได้จริง ๆ ก็ใช้บทละครสิ ฉันเชื่อว่าทางรายการยินดีจะเขียนให้”

จิ่นหลี่ยอมรับอย่างฝืนใจ แบบนี้ก็คงต้องพึ่งฝีมือการแสดงแล้วล่ะ

ถึงจะไม่รู้ว่าเจ้าของร่างเดิมมีฝีมือการแสดงหรือไม่ แต่ในเมื่อเธอ—ปลาคาร์พปีศาจผู้ใช้ชีวิตในสวรรค์มานาน—การแสดงเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ก็ไม่ใช่ปัญหา

คืนนั้นหลับสนิท คุณภาพการนอนยอดเยี่ยม

เช้าวันต่อมา จิ่นหลี่ตื่นขึ้นด้วยความสดชื่น กระปรี้กระเปร่า อยากจะไปวิ่งออกกำลังกายให้สุดแรง

สุยหลิงฟางมารับเธอแต่เช้า พาเข้าไปยังทีมงานรายการ

แม้เธอไม่ต้องซ้อมเวที แต่ก็ต้องออกไป “ออกภาคสนาม” เพื่อแนะแนวจิตใจ ซึ่งต้องใช้เวลาในการถ่ายทำ

รายการ 《PICK~จุดหมายต่อไป เทียนโหว》 กำหนดเวลาออกภาคสนามไว้วันพรุ่งนี้ จิ่นหลี่อยากพักที่วัดมาจู่ ดังนั้นทั้งคู่จึงตกลงกันว่าจะไปล่วงหน้า

ระหว่างอยู่ในรถ สุยหลิงฟางพูดว่า “บทที่ทีมงานอยากให้เธอแสดงฉันส่งไปให้แล้ว ที่เหลือคือปัญหาร่างกายของเธอ ถ้าต้องอัดติดกันหลายรอบ เธออาจไม่ไหว ฉันเลยบอกทีมงานไว้ว่าให้พักครึ่งชั่วโมงทุกหนึ่งชั่วโมง”

จิ่นหลี่ละสายตาจากวิวข้างทาง มองมาด้วยความสงสัย “พวกเขายอมเหรอ?”

“ยอมสิ เรื่องแค่นี้ไม่ลำบากอะไรหรอก ตอนเธอออกภาคสนามก็มีกล้องตามถ่าย ไม่ได้ให้ทุกคนต้องรอเธอด้วย”

สุยหลิงฟางคิดอีกนิดแล้วพูดว่า “แถมคราวนี้พวกเขายังตอบตกลงไวมาก แล้วยังเพิ่มค่าตัวเธอด้วย น่าจะอยากทำดีด้วยเพื่อกลบผลกระทบจากเรื่องลวี่ซานเจี๋ย”

จิ่นหลี่ครุ่นคิด “ฉันสนใจอย่างเดียว คือพวกเขาเชิญฉันมาแบบนี้ ไม่กลัวกระทบความรู้สึกของเหลียนเป่าจือเหรอ ในเมื่อเธอเป็นเมนเทอร์หลักของรายการ”

สุยหลิงฟางส่ายหัว “ไม่รู้สิ ฉันก็ว่าน่าสงสัย อาจมีเหตุผลภายในบางอย่างมั้ง”

อีกด้านหนึ่ง เหลียนเป่าจือเพิ่งรู้วันนี้เองว่าทีมงานติดต่อเชิญจิ่นหลี่เมื่อวาน ให้มาร่วมอัดตอนที่สาม

เธอหันไปด่าผู้ช่วยด้วยความโกรธ “เรื่องสำคัญขนาดนี้ ทำไมเพิ่งมาบอกฉันตอนนี้!”

ผู้ช่วยที่บางทีก็ต้องช่วยประสานตารางงานด้วย สะดุ้งจนหดตัว

“พี่เป่าจือ หนูก็เพิ่งรู้วันนี้เอง ทีมงานบอกว่าพี่ซานได้รับแจ้งตั้งแต่เมื่อวานแล้วค่ะ”

บังเอิญมาก เมื่อวานหลังประชุมเสร็จ พี่ซานก็ยื่นใบพักงานภายในบริษัท LP

เธอดูแลแค่เหลียนเป่าจือคนเดียว ดังนั้นจึงเกิดปัญหาเฉพาะในส่วนของเธอ

(จบตอน)