บทที่ 18 คลังแสง

บทที่ 18 คลังแสง
ทางฝั่งหลี่อวี่ พวกเขาเดินทางมาถึงตัวอำเภอแล้ว
บรรยากาศภายในตัวเมืองเงียบสงัดราวกับป่าช้า ดูเหมือนไม่มีสิ่งมีชีวิตหลงเหลืออยู่เลย
นับตั้งแต่เข้าเขตเมือง พวกเขาต้องลดความเร็วรถลง
เพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังจนเกินไป
ต้องรู้ก่อนว่า แม้เมืองซิงเฉิงจะเป็นเพียงเมืองเล็กๆ ทางภาคใต้
แต่ก็มีประชากรเกือบ 1 ล้านคน!
ยิ่งเข้าใกล้ใจกลางเมืองมากเท่าไหร่ จำนวนซอมบี้ก็ยิ่งหนาตามากขึ้นเท่านั้น
ในช่วงท้าย หลี่อวี่จำต้องลงจากรถเพื่อเคลียร์ทาง โดยเดินนำหน้ารถยนต์ไปพลางจัดการซอมบี้ที่ดาหน้าเข้ามา
อาสี่หลี่หงต้ากับลุงตงเองก็ลงมาช่วยระวังหลังและจัดการศัตรู
ส่วนหลี่หางกับเสี่ยวลู่รับหน้าที่ขับรถตามหลังมาติดๆ
ต้องยอมรับเลยว่า พอเปลี่ยนอาวุธให้ลุงตงเป็นมีดเหล็กกล้าสั่งทำพิเศษ
บวกกับพละกำลังมหาศาลที่เป็นทุนเดิมของแก
การสับหัวซอมบี้จึงดูง่ายดายราวกับมีเทพเจ้ามาประทับร่าง
ขบวนเดินทางจัดรูปขบวนดังนี้:
หลี่อวี่บุกทะลวงนำหน้า
อาสี่และลุงตงประกบซ้ายขวา
รถสองคันขับตามหลังมาอย่างกระชั้นชิด
พวกเขาค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าใกล้สถานีตำรวจประจำอำเภอ
ประตูใหญ่ของสถานีเปิดอ้าซ่า
ภายในป้อมยามยังมีซอมบี้สวมเครื่องแบบตำรวจยืนโงนเงนอยู่ 2 ตัว
เมื่อทุกคนเห็นภาพนี้ ในใจต่างก็รู้สึกหดหู่
ในตัวอำเภอ แม้แต่สถานที่ที่ควรจะปลอดภัยที่สุดก็ยังถูกตีแตก
หลี่อวี่มองภาพนั้นเพียง 2 วินาที ก่อนจะก้าวเข้าไปที่ป้อมยามโดยไม่ลังเล
เปิดประตู!
พริบตานั้น ซอมบี้ทั้งสองตัวก็กระโจนเข้าใส่ทันที
หลี่อวี่ตวัดดาบยาวฟันเข้าใส่ซอมบี้ตัวแรก
ขณะที่ซอมบี้อีกตัวพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง
เขาชักมีดกูรข่า ออกจากสายรัดต้นขา แทงสวนเข้าที่ขมับของมันอย่างแม่นยำ
ดาบและมีดถูกดึงกลับพร้อมกัน
ตุ้บ! ตุ้บ!
ซอมบี้ทั้งสองล้มลงกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ
กระบวนการทั้งหมดเกิดขึ้นอย่างลื่นไหลต่อเนื่อง กินเวลาไม่ถึง 2 วินาที
"อึก..." หลี่หางที่มองดูอยู่บนรถถึงกับกลืนน้ำลาย
"แม่เจ้าโว้ย โคตรเท่เลย ฉันต้องฝึกแบบนี้บ้างแล้ว"
หลังจากจัดการซอมบี้เสร็จ หลี่อวี่ค้นศพและพบปืนพก 2 กระบอก
กระสุนยังอยู่ครบเต็มแม็กกาซีน ยังไม่ได้ถูกยิงออกไปสักนัด
จากนั้น หลี่อวี่ก็เริ่มเดินเข้าไปภายในสถานีตำรวจ
เขาไม่คุ้นเคยกับผังอาคารที่นี่ แต่เสี่ยวลู่มาหาพ่อที่นี่บ่อยจึงรู้ทางเป็นอย่างดี
อาสี่จึงเปลี่ยนไปขับรถแทน เพื่อให้เสี่ยวลู่ลงมาช่วยนำทาง
ไม่นานนัก พวกเขาก็หาห้องคลังอาวุธเจอ
แต่บริเวณหน้าห้องยังมีซอมบี้สวมชุดตำรวจเดินเพ่นพ่านอยู่อีกสิบกว่าตัว
และด้านหลังฝูงซอมบี้เหล่านั้น คือประตูเหล็กสีเงินบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่
เสี่ยวลู่ชี้ไปที่ประตูบานนั้นแล้วพูดว่า
"น่าจะอยู่ตรงนั้นแหละพี่ แต่ผมไม่เคยเข้าไปข้างในนะ เลยไม่ชัวร์"
หลี่อวี่กวาดตามองรอบๆ คาดว่าปืนคงอยู่ในนั้นแน่นอน
เขาสั่งให้อาสี่คอยระวังภัยอยู่ด้านนอกและตื่นตัวตลอดเวลา
หากมีซอมบี้ฝูงใหญ่แห่มา จะได้รีบขึ้นรถหนีทัน
ที่เหลืออีก 4 คนบุกเข้าไปข้างใน
หลี่อวี่นำหน้า ถีบประตูทางเข้าอย่างแรงจนบานประตูเปิดผาง
ซอมบี้หลายตัวพุ่งสวนออกมา หลี่อวี่ตวัดดาบฟันกวาดเป็นแนวนอน
ฉวะ!
ซอมบี้สามตัวล้มหงายหลัง ลุงตงและคนอื่นๆ รีบตามเข้ามาสมทบ
เพียงไม่กี่อึดใจ ซอมบี้สิบกว่าตัวก็ถูกทั้งสี่คนจัดการจนเรียบวุธ
ทว่า เมื่อมาถึงหน้าประตูเหล็กสีเงิน กลับพบว่ามันล็อคอยู่ จำเป็นต้องใช้กุญแจ
พวกเขาช่วยกันรื้อค้นภายในห้องแต่ก็ไม่พบวี่แววของลูกกุญแจ
"ลองหาในตัวศพดู" หลี่อวี่กระซิบสั่ง
ทุกคนช่วยกันค้นตัวศพซอมบี้ จนสุดท้ายก็เจอกุญแจในตัวของซอมบี้ตำรวจร่างอ้วนตัวหนึ่ง
เมื่อไขกุญแจเปิดประตู ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือปืนกลมือ Type 79 เรียงรายอยู่บนชั้นวาง
ลองนับคร่าวๆ ดู มีประมาณ 6 กระบอก
ตู้เก็บอาวุธข้างๆ ยังมีปืนไรเฟิลอัตโนมัติ Type 95 อีก 2 กระบอก
ทุกคนเห็นแล้วก็ยิ้มแก้มปริด้วยความดีใจ
หลี่อวี่เดินเข้าไปอีกนิด ก็พบปืนกลเบาอีก 2 กระบอกวางอยู่บนแท่น
"เชี่ย! ทำไมมันเยอะขนาดนี้วะเนี่ย!"
เสียงอุทานดังขึ้น ตามด้วยเสียงหลี่หางตะโกนเรียก
"พี่! มาดูนี่เร็ว!"
หลี่อวี่รีบเดินเข้าไปดู พบลังอาวุธลังหนึ่งที่อัดแน่นไปด้วยปืนพก
กะด้วยสายตาน่าจะมีราวๆ 15 กระบอก!
ทุกคนฉีกยิ้มกว้างจนหุบไม่อยู่
ไม่มีใครเคยเข้ามาในคลังปืนของสถานีตำรวจมาก่อน
ตอนแรกคิดว่าอย่างเก่งก็คงมีปืนพกสัก 10 กระบอกก็หรูแล้ว
แต่วันนี้กลับพบว่า สถานีตำรวจแห่งนี้มีคลังแสงที่อุดมสมบูรณ์เกินคาด
จากนั้นทุกคนก็ช่วยกันค้นหารอบๆ จนเจอกระสุน
แต่กระสุนมีไม่มากนัก เฉลี่ยแล้วปืนพกแต่ละกระบอกมีกระสุนให้แค่ 200 นัด
ถึงอย่างนั้น มันก็เกินความคาดหมายของหลี่อวี่ไปมากแล้ว
พวกเขาช่วยกันขนปืนและกระสุนทั้งหมดไปที่รถ
อาสี่ที่คอยระวังภัยอยู่ข้างรถเห็นของเยอะขนาดนั้นก็ตาลุกวาว รีบเข้ามาช่วยขนของด้วย
ส่วนหลี่หางดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ
จ้องมองปืนไรเฟิลสองกระบอกนั้นด้วยสายตาร้อนแรง
อาสี่ ลุงตง และเสี่ยวลู่เองก็มองดูอาวุธปืนด้วยความกระเหี้ยนกระหือรือ อยากจะลองยิงดูสักครั้ง
หลี่อวี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เร่งให้ทุกคนรีบขนของขึ้นรถ
ตัวเขาเองหยิบปืนกลมือขึ้นมาหนึ่งกระบอก ลองจับๆ ดูแล้วรู้สึกเข้ามือดี
แต่เขายังไม่แจกจ่ายปืนกลให้คนอื่น
เพราะเขารู้ดีว่าทุกคนยังใช้ปืนไม่เป็น
นอกจากหลี่หางที่เขาเคยสอนไปนิดหน่อย คนอื่นแทบไม่เคยแตะปืนเลยด้วยซ้ำ!
ตอนนี้ไม่มีเวลามานั่งสอนยิงปืน
จะสอนยิงปืน ก็ต้องเริ่มจากการลั่นไกนัดแรก
และการยิงปืน ย่อมดึงดูดซอมบี้ให้แห่กันมา
ขืนแจกปืนกลสุ่มสี่สุ่มห้าในตอนที่ยังไม่มีใครใช้เป็น
มีหวังได้ยิงพวกเดียวกันเองแน่
โดยเฉพาะแรงถีบของปืนพก เนื่องจากแม็กกาซีนปืนพกมีความจุน้อย
และลำกล้องสั้นกว่าปืนไรเฟิล
ดังนั้น...
แรงถีบที่เกิดขึ้นจะส่งตรงมาที่แขนเน้นๆ
สำหรับคนทั่วไป พอยิงปืนพกครั้งแรกมักจะตกใจ
ทำให้วิถีกระสุนเบี่ยงเบนได้ง่าย
มิหนำซ้ำ...
ด้วยแรงรีคอยล์ที่ทำให้ปากกระบอกปืนสะบัดขึ้น
ถ้ายิงนัดแรกแล้วจับปืนไม่มั่น
ปืนอาจจะหลุดมือ ซึ่งอันตรายมาก
เหมือนถือประทัดยักษ์ที่จุดแล้วอยู่ในมือนั่นแหละ
แม้ทุกคนจะดูงุนงงสงสัย แต่ก็เชื่อมั่นว่าการที่หลี่อวี่ทำแบบนี้
ย่อมมีเหตุผลของเขา...
นับตั้งแต่เกิดวันสิ้นโลก การกระทำของหลี่อวี่ได้พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นแล้ว
ไม่ว่าจะเป็นการสร้างฐานทัพ การแก้ปัญหาเรื่องอาหาร ไปจนถึงการจัดการกับพวกนักเลงที่มาหาเรื่อง
ทุกการตัดสินใจและการกระทำของหลี่อวี่ ล้วนถูกต้องแม่นยำเสมอ
ทันทีที่ขนปืนขึ้นรถเสร็จ
จู่ๆ...
เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังหวีดหวิวบาดหู ทำลายความเงียบสงัด
เหมือนหยดน้ำที่ตกลงบนผิวน้ำนิ่ง ซอมบี้จากทั่วสารทิศเริ่มวิ่งกรูมาทางสถานีตำรวจ...
เสียงฝีเท้าของพวกมันดังกระหึ่มราวกับกองทัพนับหมื่น
"ฉิบหายแล้ว!"
หลี่อวี่ตะโกนลั่น "รีบถอยเร็ว!"
จากนั้นเขาก็สตาร์ทรถเตรียมหนีออกจากสถานีตำรวจ
แต่ดูเหมือนพวกซอมบี้จะไม่ยอมปล่อยพวกเขาไปง่ายๆ พวกมันล้อมเข้ามาจากทุกทิศทาง
"เสี่ยวอวี่! ออกทางด้านหลัง! ไปทางด้านหลัง!!" อาสี่ตะโกนบอก
ตอนที่แกเฝ้าระวังอยู่ข้างนอก แกสังเกตเห็นว่าเส้นทางด้านหลังไม่มีสิ่งกีดขวาง
และซอมบี้ทางนั้นก็ดูบางตากว่า!
ได้ยินดังนั้น หลี่อวี่สั่งให้หลี่หางที่กำลังขับรถอีกคันกลับรถทันที แล้วพุ่งออกไปทางด้านหลัง
รถของอาสี่ขับตามหลังมาติดๆ
แต่คิดไม่ถึงว่า ด้านหลังเองก็ถูกปิดล้อมไว้แล้วเช่นกัน
ฝูงซอมบี้ยั้วเยี้ยหนาทึบจนเห็นแล้วหนังศีรษะชาวาบ
"ขับต่อไป อย่าหยุด!"
หลี่อวี่ตะโกนสั่งหลี่หางที่กำลังตะลึงจนเผลอชะลอรถ
พร้อมกันนั้น เขาก็โผล่หัวออกไปนอกหน้าต่าง ยกปืนกลมือสาดกระสุนใส่ฝูงซอมบี้เบื้องหน้า...
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!...
ฉึก! ฉึก!...
เสียงปืนกลคำรามควบคู่ไปกับเสียงกระสุนเจาะทะลุเนื้อหนังดังต่อเนื่อง
เสี่ยวลู่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็แทงมีดผ่านช่องกระจกที่แง้มไว้
จัดการซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาประชิดรถ
อาสี่ที่ขับตามหลังมารับภาระน้อยกว่า ขอแค่ขับตามคันหน้าให้ทันก็พอ
ด้วยอานุภาพการยิงกวาดล้างของหลี่อวี่ ซอมบี้เบื้องหน้าล้มระเนระนาดราวกับต้นข้าวที่ถูกเกี่ยว
ในที่สุดพวกเขาก็แหวกวงล้อมออกมาได้สำเร็จ
รถยนต์พุ่งทะยานไปข้างหน้า จำนวนซอมบี้เริ่มลดลงอย่างเห็นได้ชัด
ทันใดนั้น ทัศนวิสัยเบื้องหน้าก็เปิดโล่ง
หลี่อวี่หยุดยิง
มองดูศพซอมบี้จำนวนมากที่นอนตายเกลื่อนกลาดอยู่ข้างหน้า หลี่อวี่กับหลี่หางหันมาสบตากันอย่างรู้ใจ
มีคนอื่นอยู่ที่นี่!!!
ตอนขามาที่สถานีตำรวจ พวกเขาไม่ได้ผ่านทางนี้ ดังนั้นซอมบี้พวกนี้ไม่ใช่ฝีมือพวกเขาแน่
แล้วจะเป็นใครกัน?