บทที่ 19 กลับบ้านกันเถอะ!

บทที่ 19 กลับบ้านกันเถอะ!
สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่าน
กวาดต้อนใบไม้แห้งปลิวว่อน บนถนนเต็มไปด้วยเศษใบไม้ทับถมที่ไร้คนกวาด
ช่วงนี้เป็นปลายฤดูใบไม้ร่วง อากาศเย็นสบายกำลังดี
แต่กองศพซอมบี้เบื้องหน้า กลับทำให้กลุ่มของหลี่อวี่เกิดคำถามตัวโตในหัว
ใครเป็นคนฆ่าพวกมัน?
ทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังขึ้น
มาจากทางขวาหน้า!
หลี่อวี่สั่งให้หลี่หางรีบขับรถมุ่งหน้าไปทางนั้นทันที
มือก็พลางเปลี่ยนแม็กกาซีนปืนกลมือให้พร้อมรบ
ขับมาได้ไม่ถึง 200 เมตร ก็เห็นฝูงซอมบี้กำลังล้อมกรอบตึกแถวเล็กๆ หลังหนึ่ง
มองจากระยะไกล เห็นเงาคน 3 คนอยู่บนดาดฟ้า
เมื่อรถเคลื่อนเข้าไปใกล้ ก็เห็นชัดเจนว่าคนที่เพิ่งยิงปืนคือพ่อของเสี่ยวลู่นั่นเอง
จังหวะนั้น ซอมบี้ที่ล้อมตึกอยู่ได้ยินเสียงรถยนต์ บางส่วนจึงเริ่มผละจากตึกเดินตรงดิ่งมาทางรถของพวกเขา
หลี่อวี่ประเมินสถานการณ์คร่าวๆ ซอมบี้มีไม่มาก ประมาณยี่สิบกว่าตัว
เขาหันไปมองด้านหลัง เมื่อเห็นว่าไม่มีซอมบี้ตามมา
จึงรีบลงจากรถ แล้วสั่งให้ลุงตงกับคนอื่นๆ ลงมาช่วยกัน
เสี่ยวลู่ที่อยู่รถคันหลังมองเห็นพ่อของตัวเองแล้ว
กำลังจะแหกปากตะโกนเรียก แต่โดนหลี่อวี่ตวาดทางสายตาใส่เสียก่อน
เสี่ยวลู่รีบหุบปากฉับ กลืนคำพูดลงคอแทบไม่ทัน
"ห้ามตะโกน! ค่อยๆ ย่องเข้าไป!" หลี่อวี่สั่งเสียงเข้ม
พูดจบเขาก็พาลุงตงบุกทะลวงเข้าไปเป็นชุดแรก
หลี่อวี่ผู้ผ่านการย้อนเวลากลับมา มีขีดความสามารถในการต่อสู้ที่เหนือชั้น
เพียงไม่กี่ดาบก็ฟันซอมบี้ที่ดาหน้าเข้ามาจนร่วงลงไปกอง
เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกจากลำคอซอมบี้ สะท้อนแสงแดดเป็นประกายสีแดงฉาน
เลือดสาด ดิบเถื่อน
หลี่อวี่ตวัดดาบยาวอย่างเฉียบคมและแม่นยำ
ร่างของเขาพริ้วไหวไปมาระหว่างฝูงซอมบี้
ราวกับกำลังร่ายรำบทเพลงแห่งความรุนแรงให้เป็นศิลปะ
คนบนดาดฟ้าทั้งสามคนถึงกับยืนตะลึงตาค้าง
ลุงใหญ่ 'หลิวเจี้ยนเหวิน' มองดูหลานชายของตัวเองด้วยสายตาเหลือเชื่อ
เหมือนเพิ่งเคยรู้จักหลานคนนี้เป็นครั้งแรก
ด้านหลังลุงใหญ่ มีชายร่างกำยำคนหนึ่งกำลังเอาตัวดันประตูทางขึ้นดาดฟ้าเอาไว้
ซอมบี้หลังประตูยังคงส่งเสียงคำรามและกระแทกประตูอย่างบ้าคลั่ง
และข้างกายของลุงใหญ่ มีหญิงสาวหน้าตาดีสวมชุดกีฬาตัวโคร่งยืนอยู่
ชุดวอร์มสีเทาหลวมๆ นั้นไม่อาจปิดบังรูปร่างที่สมส่วนโค้งเว้าของเธอได้
เรียวขายาวสวยภายใต้กางเกงวอร์ม สวมรองเท้า หงซิงเอ๋อร์เค่อ
ส่วนที่ควรนูนก็นูนเด่น หากเพิ่มเนื้ออีกนิดจะดูอ้วน หากลดอีกหน่อยจะดูผอมไป
ผิวขาวเนียน ผมยาวดำขลับมัดรวบเป็นหางม้าลวกๆ
ตอนนี้เธอกำลังอ้าปากค้าง ดวงตาตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง
ในมือถือขวานเล่มหนึ่ง ท่าทางตกใจสุดขีด!
ขณะที่หลี่อวี่กำลังไล่ฆ่าซอมบี้ เขาเผลอเหลือบไปเห็นสาวสวยที่กำลังมองลงมา
ใหญ่จริง!
วินาทีนั้น ทั้งสองสบตากัน หญิงสาวมองหลี่อวี่ด้วยแววตาเปี่ยมประกายแห่งความหวัง
มือของหลี่อวี่ไม่ได้หยุดชะงักแม้แต่น้อย ดาบในมือยังคงฟันฉับเข้าใส่ซอมบี้ที่พุ่งเข้ามา
ลุงตงกับคนที่เหลือที่ตามมาติดๆ ก็ฝีมือไม่ธรรมดา ช่วยกันฟันซอมบี้ที่เข้ามาขนาบข้างจนร่วงกราว
ผ่านไปไม่กี่วินาที คนบนดาดฟ้าเหมือนจะได้สติ
จึงตัดสินใจเปิดประตูดาดฟ้า ปล่อยให้ซอมบี้ที่อออยู่ตรงบันไดชั้นสองทะลักออกมา
เพื่อช่วยแบ่งเบาภาระของคนข้างล่าง
ด้วยความร่วมมือของทั้ง 8 คน ในที่สุดซากซอมบี้ก็นอนเกลื่อนพื้น
หลี่อวี่ยังไม่ทันได้คุยกับลุงใหญ่ เขาเดินตรวจเช็คซอมบี้ที่ล้มลง
เห็นบางตัวยังตะเกียกตะกายอยู่บนพื้น จึงเดินเข้าไปซ้ำให้ตายสนิท
เสี่ยวลู่วิ่งเข้าไปหาพ่อด้วยความตื่นเต้น หวังจะสวมกอดให้หายคิดถึง
แต่พอวิ่งไปถึงตรงหน้า กลับหยุดชะงัก
หลิวเจี้ยนเหวินมองดูลูกชายที่เมื่อครู่ก็ช่วยฆ่าซอมบี้อย่างกล้าหาญ
ความรู้สึกภูมิใจเอ่อล้น เขาเดินเข้าไปตบไหล่ลูกชายเบาๆ
หลี่หางที่เดินตามหลังมาก็เดินขึ้นตึกมาทักทายลุงใหญ่ด้วยรอยยิ้ม
ส่วนอาสี่และลุงตงกลับไปที่รถ เพื่อขับรถมารับ
หลี่อวี่เดินขึ้นมาบนตึก กวาดตามองทุกคน
ไม่พูดพร่ำทำเพลง
เขาพูดเข้าประเด็นทันที "ข้างหลังยังมีซอมบี้อีกฝูงใหญ่ เมื่อกี้เพิ่งสลัดหลุดมา มันอาจจะตามมาทันได้ทุกเมื่อ รีบไปกันก่อน คุยกันบนรถ"
ทุกคนไม่รอช้า รีบวิ่งลงจากตึก รถขับมารับที่ด้านล่างพอดี
ขณะที่กำลังจะขึ้นรถ
"เดี๋ยวก่อน" หลิวเจี้ยนเหวินเดินไปที่รถปราบจลาจลกันกระสุนที่จอดอยู่ใต้อาคาร "เอารถคันนี้ไปด้วย"
หลี่อวี่มองรถกันกระสุนที่ดูคล้ายรถหุ้มเกราะคันนั้น
แล้วพยักหน้าตกลง
จังหวะที่รถขับออกจากทางสามแพร่ง ก็มองเห็นฝูงซอมบี้กลุ่มใหญ่ไล่ตามมาแต่ไกล
กะด้วยสายตาคร่าวๆ น่าจะเป็นพันตัว
รถทั้งสามคันเร่งเครื่องหนีออกจากพื้นที่อย่างรวดเร็ว
บนรถ
หลี่อวี่มองออกไปนอกหน้าต่างแล้วพูดว่า "ลุงใหญ่ ป้าสะใภ้อยู่ที่ฐานทัพแล้ว พวกผมไปหาที่หมู่บ้านเหล่าอูแต่ไม่เจอ เลยลองมาหาในเมือง โชคดีจริงๆ ที่เจอครับ"
ลุงใหญ่มองดูเสี่ยวลู่ แล้วหันมามองหลี่อวี่ด้วยความซาบซึ้ง
ทันใดนั้นเหมือนนึกอะไรขึ้นได้
แกถอนหายใจแล้วเล่าว่า "พวกเราไปที่หมู่บ้านเหล่าอู คนข้างในกลายเป็นซอมบี้กันหมด มีคนในทีมโดนกัด คนอื่นพยายามจะช่วยก็เลยโดนกัดไปด้วย"
"พอพวกเราหนีออกมาจากหมู่บ้านเหล่าอู ฝนก็ตกหนักตลอดทาง ทุกที่เต็มไปด้วยซอมบี้ พอกลับไปที่ที่ว่าการอำเภอ ก็โดนซอมบี้ยึดไปแล้วเหมือนกัน"
"ช่วงพายุฝน พวกเราต้องหนีหัวซุกหัวซุน กระสุนก็ใกล้จะหมด สมาชิกทีมล้มตายกันเกือบหมด สุดท้ายเหลือแค่ลุงกับหลิวเว่ยหมิน เดิมทีลุงตั้งใจจะตรงไปหาแกเลย แต่ดันโดนซอมบี้ล้อมไว้ก่อน แล้วช่วงฝนตกหนักถนนหนทางก็เดินทางลำบาก เลยไปหาไม่ทัน... ทางสวนท่องเที่ยวเป็นยังไงบ้าง?"
หลี่อวี่พยักหน้าตอบ "กำแพงสูงแข็งแรงครับ ซอมบี้เข้ามาไม่ได้ ตา ยาย แล้วก็คนอื่นๆ สบายดี แต่ลุงรองกับน้าเล็กยังไม่กลับมาจากต่างจังหวัด ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง"
พอได้ยินดังนั้น บรรยากาศภายในรถก็พลันหนักอึ้ง ทุกคนต่างรู้สึกหดหู่
หลี่อวี่มองกระจกหลัง สังเกตเห็นคนสองคนบนรถปราบจลาจล
เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วถามว่า "เล่าเรื่องสองคนนั้นให้ฟังหน่อยสิครับ"
สาวสวยที่นั่งอยู่รถคันหลังเห็นหลี่อวี่มองมา ก็พยักหน้าทักทายเล็กน้อย
หลิวเจี้ยนเหวินมองตามสายตาหลี่อวี่ แล้วอธิบายว่า
"คนขับชื่อหลิวเว่ยหมิน เพื่อนเก่าเพื่อนแก่ของลุงเอง รู้จักกันมาเป็นสิบปีแล้ว เสี่ยวลู่ก็รู้จัก ส่วนคนที่นั่งข้างคนขับคือลูกสาวเขา ชื่อ 'หลิวฮว่าเหมย' ตอนเราหนีออกมาจากหมู่บ้านเหล่าอู บังเอิญไปเจอพวกเขากลางทางพอดี"
เหมือนลุงใหญ่จะนึกอะไรขึ้นได้ สองปีมานี้พ่อแม่ของหลี่อวี่พยายามหาคู่ให้ลูกชายมาตลอด
ก่อนหน้านี้หลิวเจี้ยนเหวินก็เคยคิดจะแนะนำหลิวฮว่าเหมยให้หลี่อวี่รู้จัก
แต่ตอนนั้นหลี่อวี่ยังทำงานอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ พอหลี่อวี่กลับมาก็กะว่าจะหาโอกาสให้เจอกัน
แต่ดันเกิดเรื่องซอมบี้ระบาดซะก่อน เลยไม่ได้แนะนำสักที
ต้องยอมรับเลยว่า ความกระตือรือร้นของญาติผู้ใหญ่ในการหาคู่ให้ลูกหลานเนี่ย
ต่อให้โลกจะแตก ก็ไม่อาจขวางกั้นความตั้งใจนี้ได้
หลิวเจี้ยนเหวินจึงรีบขายของทันที "หลิวเว่ยหมินเป็นคนดีมาก รักความยุติธรรมสุดๆ ส่วนหนูหลิวฮว่าเหมยก็กำลังเรียนอยู่ นิสัยใจคอดีใช้ได้เลยนะ"
พูดถึงตรงนี้แกก็เว้นจังหวะนิดนึง ก่อนจะเสริมว่า
"โสดด้วย!"
จากนั้นก็ส่งสายตาเจ้าเล่ห์แบบคนชอบเผือกมาทางหลี่อวี่
ตามความทรงจำของแก
เมื่อก่อนเวลาหลี่อวี่ได้ยินผู้ใหญ่แนะนำสาวๆ ให้
เขามักจะเขินอาย บางทีถึงขั้นหน้าแดง
แต่หลี่อวี่คนที่นั่งอยู่ตรงหน้านี้ คือคนที่ผ่านความตายและย้อนเวลากลับมา ไม่ใช่ไก่อ่อนคนเดิมอีกแล้ว
เขาเข้าใจความนัยของลุงใหญ่ทันที
หลี่อวี่นิ่งเงียบไป 10 วินาที
ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า
"ตอนนี้ยังก่อนครับ เดี๋ยวจะกระทบเรื่องงาน"
สิ้นเสียงหลี่อวี่ คำพูดที่ลุงใหญ่เตรียมจะชงต่อถึงกับจุกอยู่ที่คอ
แกกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
ในใจคิดว่า:
ไอ้เด็กนี่...
ส่วนหลี่หางที่นั่งขับรถอยู่ข้างๆ พอได้ยินประโยคโคตรเก๊กของพี่ชาย
เหมือนโลกทัศน์ถูกคลื่นยักษ์ซัดสาด
พายุไร้รูปพัดกระหน่ำใส่จิตใจ
เชี่ย... พี่ฉันแม่งโคตรเท่!
เมื่อไหร่ฉันจะพูดประโยคโคตรหล่อแบบนี้ได้บ้างวะเนี่ย!
สายตาของเขาเป็นประกายวิบวับราวกับกำลังมองไอดอล
หลี่อวี่เห็นสายตาน้องชายแล้วรู้สึกขนลุกพิกล
เลยตบหัวมันไปทีหนึ่ง
"มองทาง! ขับรถดีๆ!"