บทที่ 48 สุนัขซอมบี้โผล่!

บทที่ 48 สุนัขซอมบี้โผล่!
ทันทีที่พ้นเขตเมือง ดวงอาทิตย์ก็ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว
เหลือเพียงแสงสีแดงระเรื่อฉาบไล้ทิวเขาไกลๆ
หลี่อวี่ก้มมองนาฬิกา 17:21 น.
ฤดูหนาวพระอาทิตย์ตกเร็วเสมอ พอลับขอบฟ้าปุ๊บ อีกไม่เกิน 25 นาทีฟ้าก็จะมืดสนิท
เมื่อเห็นว่าออกมานอกเมืองแล้วและสิ่งกีดขวางบนถนนน้อยลง หลี่อวี่จึงสั่งให้หลี่เถี่ยเร่งความเร็ว
"เหยียบให้มิดเลยเสี่ยวเถี่ย!" หลี่อวี่ตะโกน
ตั้งแต่ย้อนเวลากลับมา หลี่อวี่ไม่เคยค้างแรมข้างนอกเลยสักครั้ง เพราะเขารู้ซึ้งดีว่าซอมบี้ตอนกลางคืนมันน่ากลัวขนาดไหน
หยางเทียนหลงและคนอื่นๆ ก็เช่นกัน ราวกับความทรงจำเลวร้ายบางอย่างผุดขึ้นมา หลี่เถี่ยกระทืบคันเร่งจนจมมิด
บรื้น!
รถพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงสุด เครื่องยนต์คำรามลั่น
ความมืดคืบคลานเข้ามาเหมือนสัตว์ร้ายในตำนานที่กำลังกลืนกินแสงสว่าง
รถสองคัน ห้าชีวิต... กำลังแข่งกับเวลา!
ในความมืด ประสาทสัมผัสการดมกลิ่นและการได้ยินของซอมบี้จะเฉียบคมขึ้น ประกอบกับมนุษย์มองเห็นได้ยากในที่มืด
ทำให้ระดับความอันตรายในตอนกลางคืนสูงกว่าตอนกลางวันหลายเท่าตัว!
ถ้าโดนซอมบี้ล้อมในความมืด... โอกาสรอดแทบเป็นศูนย์
รถยนต์แล่นฉิวผ่านถนนสายหลัก
สองข้างทางมีทุ่งนา ป่าเขา และบ้านเรือนประปราย
เพื่อเลี่ยงการปะทะกับฝูงซอมบี้ พวกเขาเลือกเส้นทางอ้อมที่ไม่ผ่านชุมชนใหญ่
17:35 น.
ฟ้าเริ่มมืดสลัว มองอะไรไม่ชัดเจน ราวกับโลกกำลังย้อนกลับไปสู่ยุคแห่งความโกลาหล
ข้างหน้าคือปั๊มน้ำมันที่พวกเขาผ่านมาเมื่อเช้า เดิมทีหลี่อวี่กะว่าจะแวะเอาน้ำมันกลับไปถ้าเวลาเหลือ
แต่ตอนนี้... เวลาไม่คอยท่า ต้องเอาไว้คราวหน้า
รถพุ่งผ่านปั๊มน้ำมันไป อีกไม่ถึง 10 นาทีก็จะถึงฐานทัพแล้ว
แต่ฟ้ามืดเร็วกว่าที่คิด การมองด้วยตาเปล่าเริ่มลำบาก
หลี่เถี่ยเปิดไฟหน้ารถสาดส่องนำทาง
แต่แสงไฟกลับเป็นตัวกระตุ้นให้ซอมบี้ตื่นตัว พวกมันเริ่มโผล่ออกมาจากสองข้างทาง
"ไม่ต้องสน! ชนแม่งเลย! ทำเวลาไว้!" หลี่อวี่สั่งเสียงเข้มเมื่อเห็นท่าไม่ดี
ปัง! ปัง! ปัง!
รถสั่นสะเทือนทุกครั้งที่พุ่งชนซอมบี้ จนรถเกือบเสียหลักพุ่งชนราวกั้น
เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงฐานแล้ว หลี่อวี่หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาติดต่ออาสอง
"อาสอง อาครับ! ได้ยินไหม? พวกผมใกล้ถึงแล้วนะ" อาสองตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงดีใจ "เสี่ยวอวี่! ได้ยินแล้ว! ถึงไหนกันแล้วเนี่ย?"
"อีก 5-6 นาทีครับ อาเตรียมเปิดประตูรอเลย ตอนนี้ข้างนอกซอมบี้เยอะไหม?" หลี่อวี่ถาม
"ไม่เยอะๆ หลังจากพวกแกหลอกล่อพวกมันไปเมื่อเช้า แถวนี้ก็เงียบกริบเลย! ทำไมเพิ่งกลับมาป่านนี้ฮะ?" อาถามกลับด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นความมืดมิดภายนอก
หลี่อวี่และพรรคพวกใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ อยู่สองนาที จนกระทั่งเห็นถนนเข้าหมู่บ้านอยู่ตรงหน้า ความกดดันก็คลายลงไปเปลาะหนึ่ง
รถเลี้ยวเข้าถนนหมู่บ้าน ชะลอความเร็วลง เพราะทางคดเคี้ยว ขืนขับเร็วมีหวังพุ่งลงนา
ทุกอย่างดูปกติดี จนกระทั่งมองเห็นทางแยกเข้าฐานทัพ
หลี่เถี่ยกำลังจะเลี้ยวรถเข้าไป แสงไฟหน้ารถก็สาดไปกระทบวัตถุขนาดใหญ่... รถบรรทุกน้ำมันจอดขวางอยู่กลางถนน!
ถนนเส้นนี้ถูกออกแบบมาให้รถใหญ่ผ่านได้ทีละคันเพื่อความปลอดภัย
แต่ตอนนี้... ไอ้รถน้ำมันคันนี้ดันจอดปิดทางเข้ามิดเลย!
หลี่เถี่ยค่อยๆ ชะลอรถแล้วบอก "พี่ใหญ่... ทางตัน! ไปต่อไม่ได้!"
หลี่อวี่เงยหน้ามอง ตัดสินใจทันที "จอดข้างทาง! ลงเดิน! เร็วเข้า!"
หลี่เถี่ยหักพวงมาลัยจอดรถเข้าข้างทาง จ้าวต้าเพ่าที่ขับตามมาก็จอดตาม
จังหวะนั้นเอง ซอมบี้ไม่กี่ตัวก็เริ่มเดินตามแสงไฟมาจากถนนหมู่บ้าน
หลี่อวี่ลงจากรถเป็นคนแรก มือข้างหนึ่งถือไฟฉายส่องไปที่ซอมบี้
จ้าวต้าเพ่าและหยางเทียนหลงก็ลงมาจากอีกคันพร้อมไฟฉายเช่นกัน
"ไปเร็ว! เสี่ยวเถี่ย วอ.บอกอาสองให้เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" หลี่อวี่สั่งพลางถอยหลังตั้งหลัก
ซอมบี้ตอนกลางคืนเคลื่อนที่เร็วมาก พริบตาเดียวก็พุ่งเข้ามาประชิดตัว
หลี่อวี่กับจ้าวต้าเพ่าแยกกันซ้ายขวา รับมือซอมบี้
"ต้าเพ่า! ฆ่ามันแล้วรีบถอย! อย่ามัวแต่สู้! ซอมบี้ตอนกลางคืนไม่ใช่เรื่องเล่นๆ!" หลี่อวี่ตะโกน
เขาหันปลายดาบไปทางซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง แรงปะทะรุนแรงจนหลี่อวี่ต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แต่ดาบยาวก็เสียบทะลุหัวซอมบี้จนมิด
เมื่อจัดการซอมบี้สองตัวนั้นเสร็จ หลี่อวี่ก็รีบวิ่งตามคนอื่นไป
เนื่องจากถนนคอนกรีตถูกรถน้ำมันขวาง พวกเขาเลยต้องวิ่งลัดเลาะไปตามทางดินข้างๆ
ใบไม้แห้งกรอบแกรบดังอยู่ใต้ฝ่าเท้า
ทันใดนั้น...
แสงไฟสว่างจ้าสาดส่องเข้ามา อาเปิดสปอตไลต์จากหอสังเกตการณ์แล้ว
แสงแยงตาจนหลี่อวี่ต้องก้มหน้าลงเล็กน้อย
วินาทีนั้น... โดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ
หลี่อวี่ม้วนตัวกลิ้งไปข้างหน้า!
สัญชาตญาณดิบที่หก กรีดร้องเตือนถึงอันตราย!
ร่างกายของเขาตอบสนองด้วยความทรงจำของกล้ามเนื้อโดยอัตโนมัติ!
สัญชาตญาณนี้เคยช่วยชีวิตเขามานับครั้งไม่ถ้วนในชาติก่อน
คนที่วิ่งนำหน้าไปได้ยินเสียง จึงหันกลับมามองทั้งที่ยังวิ่งอยู่
"พี่ใหญ่! ระวัง!" หลี่เถี่ยตะโกนลั่น!
หลี่อวี่ที่กลิ้งไปกับพื้น ยังไม่ทันจะลุกยืนดี เขาเอียงคอหลบแล้วแทงดาบสวนกลับไปด้านหลังโดยไม่มอง
ฉึก!
ดาบเสียบทะลุอะไรบางอย่าง
ความเย็นวาบแล่นผ่านลำคอของหลี่อวี่... ตามมาด้วยกลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงจนแทบอาเจียน
โดยไม่สนใจของเหลวที่กระเด็นใส่คอ หลี่อวี่ย่อตัวลง ไม่หันกลับไปมอง แต่พุ่งตัววิ่งไปข้างหน้าอย่างสุดแรง
ขณะวิ่ง เขาหันกลับไปมองแวบหนึ่ง
เห็นสุนัขซอมบี้ตัวมหึมานอนดิ้นอยู่กับพื้น ท้องของมันถูกดาบของหลี่อวี่เฉือนเป็นแผลเหวอะหวะน่าสยดสยอง
และด้านหลังมัน... มีสุนัขซอมบี้อีกหลายตัววิ่งตามมาติดๆ
เมื่อเห็นเพื่อนมันล้มลง พวกที่เหลือก็ชะงักฝีเท้า
พวกมันมองดูสุนัขซอมบี้ที่บาดเจ็บด้วยสายตาตะกละตะกลาม
ตัวที่บาดเจ็บพยายามตะเกียกตะกายจะลุกขึ้น แต่แผลที่ท้องสาหัสเกินไป มันดิ้นรนได้สองสามทีแล้วก็ล้มลง
ทันใดนั้น สุนัขซอมบี้ตัวอื่นก็กรูกันเข้าไปรุมทึ้ง...
ฉีกกระชาก กัดกินพวกเดียวกันเองอย่างบ้าคลั่ง
"นั่นมันตัวอะไรวะ? หมาเหรอ?" หลี่เถี่ยถามเสียงสั่นเมื่อเห็นภาพสยอง
"กลับเข้าฐานก่อน! ค่อยคุยกัน!" หลี่อวี่ตะโกนตอบ ขณะมองอาสองที่รีบลงจากหอสังเกตการณ์มาเปิดประตู
ไม่นานพวกเขาก็วิ่งมาถึงกำแพง ส่วนสุนัขซอมบี้พวกนั้นเริ่มเงยหน้าขึ้นมามอง
ดูท่ามันจะพุ่งเป้ามาที่พวกเขาแล้ว
เสียงปลดล็อคประตูดังมาจากข้างใน
ฐานทัพมีประตูสองชั้น เพื่อป้องกันประตูด่านแรกแตก
แต่ตอนนี้... สุนัขซอมบี้เริ่มออกวิ่งแล้ว!
20 เมตร...
15 เมตร...
ประตูชั้นนอกยังไม่เปิด!
10 เมตร...
หลี่อวี่รั้งท้ายสุด ยกปืนกลมือขึ้นเตรียมยิง
ทันใดนั้น ประตูเปิดผัวะ! ทุกคนรีบแทรกตัวเข้าไป
หลี่อวี่กระโดดตามเข้าไปเป็นคนสุดท้าย
ปัง!
ประตูปิดลงทันเฉียดฉิว
ตึง! ตึง! ตึง!
เสียงสุนัขซอมบี้พุ่งชนประตูดังสนั่น
หลี่อวี่ทรุดตัวลงนั่ง สั่งให้หลี่เถี่ยและคนอื่นๆ เข้าไปหลังประตูชั้นที่สอง
"ปิดประตูซะ! ไม่ต้องห่วงฉัน!" หลี่อวี่สั่ง
เขากังวลเรื่องความเย็นวาบที่หลังคอเมื่อกี้ กลัวว่าจะโดนกัด
ทุกคนมองหน้ากันด้วยความสงสัย
หลี่อวี่จ้องนาฬิกาข้อมือเขม็ง ผ่านไปสามนาที... เขาถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก
เชื้อซอมบี้ติดต่อผ่านการกัดหรือข่วน ถ้าโดนกัดจริง สามนาทีน่าจะเริ่มมีอาการแล้ว แต่นี่เขายังปกติ
เขาลุกขึ้นยืน มองดูทุกคนที่ยังงงเป็นไก่ตาแตก
"เมื่อกี้ฉันกลัวว่าโดนกัด ถ้าโดนกัดสามนาทีต้องกลายร่างแล้ว แต่นี่ฉันยังรอด แสดงว่าไอ้ที่เปื้อนคอเมื่อกี้คงเป็นแค่เลือดหมาซอมบี้"
ทุกคนทำหน้าสยองขวัญปนโล่งอก อาเปิดประตูชั้นที่สองออกมา ตบไหล่หลี่อวี่เบาๆ เพื่อปลอบขวัญ