บทที่ 92 ต้นตอแห่งหายนะ

เขามาถึงตั้งแต่เมื่อใดกัน?

ตู้หานเยียนจ้องมองฉู่ชิงอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

เมื่อครั้งอยู่ที่หมู่บ้านชิงซี นางก็สัมผัสได้แล้วว่าคุณชายสามผู้นี้แตกต่างจากคนทั่วไป

แม้ยามเผชิญหน้ากับช่างเหล็กหนุ่มผู้ถือดาบเทพจิตแตก เขาจะลงมือน้อยครั้งนัก

ทว่าเพียงลงมือครั้งเดียว ก็สามารถชี้ขาดผลแพ้ชนะได้

ยากที่จะไม่ทำให้นางมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

ยามที่ปรากฏกายขึ้นในคืนนี้ ยิ่งดุจภูตผีผลุบๆ โผล่ๆ

ไม่เพียงแต่นางที่ตรวจไม่พบ แม้แต่มือของต่งสิงจือก็ยังสั่นสะท้านขึ้นคราหนึ่งเมื่อเขาปรากฏตัว เห็นได้ชัดว่ามันเองก็ไม่รู้ว่าฉู่ชิงมาถึงตั้งแต่เมื่อใด

“เจ้าเองรึ!”

น้ำเสียงของต่งสิงจือทุ้มต่ำ ก่อนที่เสียงหัวเราะอันเก็บกดจะดังตามมา:

“ดี ดี ดี! ตู้หานเยียนยังนับว่าไม่เท่าใด แต่เจ้า...อนุชนรุ่นหลังแห่งยุทธภพที่หยิ่งยโสโอหัง ไว้ท่าทีสูงส่งเสแสร้งเช่นนี้ ยิ่งน่ารังเกียจกว่านัก”

กล่าวถึงตรงนี้ มันสะบัดมือสกัดจุดตู้หานเยียน แล้วโยนนางไปด้านข้าง

เหล่าศิษย์หอเยี่ยนหยู่ต่างรีบรุดเข้าไปรับนางไว้ พยายามจะคลายจุดให้ แต่กลับพบว่าวิชาสกัดจุดของต่งสิงจือนั้นพิสดารอย่างยิ่ง พวกนางพยายามอยู่ชั่วครู่ก็ยังมิอาจคลายออกได้

ต่งสิงจือทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่ง ‘คอยอยู่ตรงนั้น รอข้าจัดการเจ้าเด็กนี่เสร็จก่อน แล้วค่อยมาคิดบัญชีกับพวกเจ้า’ จากนั้นปลายเท้าพลันจิกลงพื้น ร่างทะยานขึ้นสู่กลางอากาศ

ขณะที่อยู่กลางหาว ร่างของมันก็แปรเปลี่ยนตำแหน่งอย่างต่อเนื่อง

เมื่อเข้าใกล้ ก็ปรากฏกายขึ้นทางด้านซ้ายของฉู่ชิง

มันยื่นฝ่ามือออกไปตบฟาด พลังฝ่ามือปั่นป่วนอากาศโดยรอบ

บ้างสลายเป็นไร้รูป บ้างเสริมแรงส่ง บ้างยุ่งเหยิงไร้ระเบียบ

แม้การเปลี่ยนแปลงของกระบวนท่าฝ่ามือจะดูผิวเผิน แต่การโคจรพลังกลับแยบยลถึงขีดสุด

“คุณชายสามระวัง!!”

ตู้หานเยียนเห็นดังนั้น ก็อดที่จะร้องเตือนออกมามิได้

ทว่าในชั่วพริบตาถัดมา ประกายดาบสายหนึ่งพลันสาดส่องขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรี

ร่างสองร่างแยกออกจากกันในเวลาเดียวกัน ร่างหนึ่งไปอยู่ฝั่งซ้ายของถนนยาว อีกร่างหนึ่งไปอยู่ฝั่งขวา

ฉู่ชิงถือดาบเดี่ยวไว้ในมือ คมดาบเคลื่อนผ่านจากเหนือศีรษะลงมาอย่างเชื่องช้า ราวกับกำลังสั่งสมพลังดาบ

ไอเย็นยะเยือกระลอกแล้วระลอกเล่าแผ่ออกมาจากตัวดาบ เกาะตัวกันจนเกิดเป็นเกล็ดน้ำแข็งรูปดอกไม้งดงาม

เพียงแต่...เกล็ดน้ำแข็งนั้นย้อมไปด้วยโลหิต บนคมดาบราวกับมีดอกเหมยสีชาดเบ่งบาน

หัวใจของตู้หานเยียนกระตุกวูบ เมื่อมองไปยังต่งสิงจืออีกครั้ง

ก็เห็นว่าบนไหล่ของมันมีรอยแผลจากดาบเพิ่มขึ้นมาหนึ่งสาย โลหิตสดๆ หยดติ๋งๆ ไหลลงมาตามปลายนิ้ว

เพียงกระบวนท่าเดียว มันก็ได้รับบาดเจ็บแล้ว!

“วิชาดาบเยี่ยมนัก!”

ตู้หานเยียนและคนอื่นๆ อดที่จะตกตะลึงมิได้

พวกนางเคยประมือกับต่งสิงจือมาด้วยตนเอง ย่อมรู้ดีว่าวรยุทธ์ของต่งสิงจือนั้นสูงส่งเพียงใด

ต่งสิงจือที่หมู่บ้านชิงซียังไม่แข็งแกร่งพอที่จะต่อกรกับตู้หานเยียนได้ แต่ต่งสิงจือในยามนี้ กลับสามารถเอาชนะตู้หานเยียนได้ในกระบวนท่าเดียว

แม้แต่ค่ายกลโซ่พิรุณก็มิอาจทำอะไรมันได้

ผลคือ...ต่งสิงจือที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ กลับไม่อาจต้านทานดาบเดียวของฉู่ชิงได้

“ข้ายังดูแคลนเขาอยู่สินะ.”

ตู้หานเยียนเผยรอยยิ้มขมขื่น ทุกครั้งที่นางพยายามประเมินภาพลักษณ์ของฉู่ชิงให้สูงขึ้น ก็กลับพบว่าทุกครั้งที่ประเมินนั้นยังไม่สูงพอ

ฉู่ชิง...สูงส่งเกินกว่าที่นางจินตนาการไว้เสมอ

ต่งสิงจือมองบาดแผลบนไหล่ของตนเอง สีหน้าแปรเปลี่ยนไปมาไม่แน่นอน

“เป็นไปไม่ได้...

“เป็นไปได้อย่างไร? วรยุทธ์ที่ข้าฝึก...สูงส่งถึงขีดสุด เป็นยอดวิชาเทพอันดับหนึ่งในใต้หล้า

“ทำให้ข้าสามารถพลิกเปลี่ยนราวกับเกิดใหม่ได้ในเวลาอันสั้น

“เหตุใดกัน เหตุใดจึงไม่อาจต้านทานได้แม้เพียงดาบเดียวของมัน?”

ความคิดมากมายปั่นป่วนอยู่ในใจ มันไม่ยินยอมที่จะเชื่อ

แต่เมื่อมันมองไปยังฉู่ชิงอีกครั้ง ความเชื่อมั่นที่ได้มาจาก ‘ยอดวิชาเทพเก้าเร้นลับ’ ก็พลันมลายหายไปสิ้น

เดิมทีมันก็มิใช่คนที่มีความกล้าหาญอะไร

เรื่องที่ทำเกินเลยที่สุดในชีวิต ก็คือการยืมร่างของต่งยู่ไป๋ ลอบขโมย ‘ยอดวิชาเทพเก้าเร้นลับ’ นั่นออกมา

หลายวันที่ผ่านมาเป็นช่วงเวลาที่มันสุขสำราญที่สุด พลังลมปราณพลิกฟ้าคว่ำปฐพีในชั่วข้ามคืน คนทั้งคนราวกับได้เกิดใหม่

ความฝันอันงดงามที่จะได้ท่องยุทธภพ ไร้เทียมทานทั่วใต้หล้า...บางทีอาจจะไม่ใช่แค่ความฝันอีกต่อไป

แต่บัดนี้ ดาบเดียวของฉู่ชิงกลับฟันทำลายความฝันนั้นจนแหลกสลาย

ฉู่ชิงค่อยๆ เก็บกระบวนท่า ดาบในมือชี้เฉียงลงพื้น ก้าวเดินตรงเข้ามาหามันทีละก้าว ทีละก้าว

ถนนยาวเงียบสงัด เสียงฝีเท้าจึงยิ่งดังกังวานชัดเจน ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบย่ำลงบนหัวใจของต่งสิงจือ

เหยียบย่ำความกล้าหาญทั้งหมดของมันลงใต้ฝ่าเท้า ความหวาดกลัวพลันผุดขึ้นในใจ

ไม่ได้!

ปล่อยให้มันเข้ามาใกล้ไม่ได้...ต้องตายแน่!!

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นในใจ เท้าของมันก็ควบคุมไม่อยู่ ถอยหลังไปหนึ่งจั้งในฉับพลัน

เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ก็เห็นร่างของฉู่ชิงพลันทะยานมาข้างหน้า

เพียงพริบตาเดียวก็มาถึงเบื้องหน้าของมันแล้ว

“แย่แล้ว หนี!!”

ต่งสิงจือไม่คิดจะสู้ตายกับฉู่ชิงเป็นอันขาด

มันมี ‘ยอดวิชาเทพเก้าเร้นลับ’ ชีวิตนี้ถูกกำหนดมาแล้วว่ามิได้ด้อยกว่าผู้ใด

ที่พ่ายแพ้ในตอนนี้ เป็นเพราะวรยุทธ์ของตนยังไม่บรรลุถึงขั้นสูงสุดเท่านั้น หากวันใดที่ยอดวิชาเทพของตนบรรลุถึงขั้นสุดยอด คุณชายสามที่อยู่เบื้องหน้าก็เป็นเพียงไก่ดินหมากระเบื้อง ไม่น่าหวาดหวั่นอันใด

ตัวมันในอนาคต จะต้องยืนอยู่เหนือผู้คนนับหมื่นแสน

จะมาตายที่นี่ได้อย่างไร?

เมื่อคิดได้ดังนี้ มันก็หันหลังวิ่งหนีทันที

แต่มันกลับลืมไปว่า...การประจันหน้าศัตรู สิ่งที่ต้องห้ามที่สุดคือความขลาดเขลา การเผชิญหน้ากันซึ่งๆ หน้า สิ่งที่ต้องห้ามที่สุดคือการหันหลัง

ในชั่วขณะนี้ มันทำผิดข้อห้ามทั้งสองอย่าง

และคู่ต่อสู้ของมัน ก็มิใช่อนุชนรุ่นหลังที่ประสบการณ์ตื้นเขิน หากแต่เป็นมือสังหารผู้ฆ่าคนมานับไม่ถ้วน

การหันหลังในครั้งนี้ จึงเป็นตัวตัดสินชะตากรรม

ประกายดาบอันเหี้ยมโหดทว่าเจิดจรัสสะบัดสยายกลางสายลมยามค่ำคืน โลหิตเย็นเยียบสาดกระเซ็นขึ้นสูง กระจายไปทั่วถนนยาว

บาดแผลสายหนึ่งลากจากเอวซ้ายเฉียงขึ้นไปถึงไหล่ขวา ตัดผ่านลำตัวท่อนบนของต่งสิงจือทั้งสิ้น

พลังลมปราณที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายพร้อมกับคมดาบ และในชั่วพริบตาก็วิ่งพล่านไปทั่วเส้นชีพจรฉีจิงปาไหม่ของมัน

ร่างของมันแข็งค้างอยู่กับที่ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะล้มฟุบลงกับพื้นเสียงดังตุบ

มันยังพยายามจะลุกขึ้น แต่เรี่ยวแรงมหาศาลก็กดทับลงมาจากแผ่นหลัง ถูกฉู่ชิงใช้เท้าเหยียบเอาไว้

“ไม่...เป็นไปไม่ได้...”

ต่งสิงจือยังคงดิ้นรน แต่เท้าข้างนั้นของฉู่ชิงราวกับหนักนับพันชั่ง

บดขยี้ทั้งพลังลมปราณและลมหายใจของมัน

ทำให้มันทำได้เพียงฟังเสียงกระดูกของตนเองที่แตกหักอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา จนในที่สุดก็สิ้นเรี่ยวแรงโดยสมบูรณ์

เมื่อถึงตอนนี้ ฉู่ชิงจึงคลายเท้าออก ขมวดคิ้วมองต่งสิงจือแวบหนึ่ง:

“ตอนนั้นที่หมู่บ้านชิงซี เจ้าพบเจอสิ่งใดกันแน่?”

คำพูดนี้ทำให้ต่งสิงจือฟื้นคืนสติขึ้นมาได้เล็กน้อย มันเผลอยกมือขึ้นจะกุมหน้าอกของตน

แต่กลับถูกฉู่ชิงเตะจนพลิกหงาย จากนั้นคมดาบก็ตวัดผ่าน ชายเสื้อบริเวณหน้าอกของต่งสิงจือขาดสะบั้น สิ่งของที่อยู่ภายในก็ร่วงกราวลงบนพื้น

ทว่าสิ่งที่สะดุดตาที่สุด ก็คือม้วนคัมภีร์เหล็กม้วนหนึ่ง

ฉู่ชิงงอนิ้วทั้งห้าเล็กน้อย คว้าไปยังความว่างเปล่า ม้วนคัมภีร์เหล็กก็ลอยไปอยู่ในฝ่ามือของเขาทันที

อาศัยแสงจันทร์ยามค่ำคืนพินิจดู ฉู่ชิงหรี่ตาลงเล็กน้อย:

“เป็นไปได้อย่างไร?”

เขาเห็นอักษรที่อยู่บนนั้น

ยอดวิชาเทพเก้าเร้นลับ!

ผู้คนทั่วหล้าต่างรู้ดีว่า ยอดวิชาเทพเก้าเร้นลับคือยอดวิชาประจำตัวของจักรพรรดิเร้นลับ ซางชิวหยู

คัมภีร์ลับเช่นนี้จะเป็นของต่งสิงจือได้อย่างไรกัน

หากจะบอกว่าสิ่งที่ต่งสิงจือหยิบฉวยไปจากหมู่บ้านชิงซีคือสิ่งนี้ ก็ยิ่งเป็นเรื่องเหลวไหลทั้งเพ

หมู่บ้านชิงซี...จะไปเกี่ยวข้องกับจักรพรรดิเร้นลับ ซางชิวหยูได้อย่างไร?

เมื่อหวนนึกถึงใบหน้าที่โอหังคลุ้มคลั่งของต่งสิงจือในยามนี้ ฉู่ชิงก็หรี่ตาลงเล็กน้อย:
“ของสิ่งนี้...มิใช่ว่าเป็นของปลอมหรอกหรือ?”
ในชั่วพริบตาที่ความคิดนี้ผุดขึ้น มิทันให้ต่งสิงจือได้เอ่ยปากอีกครั้ง ดาบของฉู่ชิงก็สะบั้นลำคอของเขาไปแล้ว
ต่งสิงจือเบิกตาโพลง จวบจนสิ้นใจก็ยังคาดไม่ถึง ว่าตนเองจะจบชีวิตลงอย่างง่ายดายปานนี้
ตนได้ยอดวิชาที่คนทั้งใต้หล้าล้วนใฝ่ฝันถึงมาครอบครอง
เดิมทีควรจะได้ผงาดฟ้าท้าปฐพีในยุทธภพ อย่างน้อยก็ควรได้สร้างคลื่นลมใหญ่หลวง แต่คาดไม่ถึงว่าขณะที่เพิ่งเตรียมจะสร้างชื่อให้เลื่องลือในงานชุมนุมยอดฝีมือใต้หล้า
กลับต้องมาถูกคนฆ่าทิ้งอย่างง่ายดายบนถนนยามราตรีเสียได้
ฉู่ชิงถือม้วนคัมภีร์เหล็กนั่นไว้ ในใจยังคงคลางแคลง ไม่ว่าครุ่นคิดอย่างไรก็รู้สึกว่าการที่ยอดวิชาเทพปรากฏขึ้นกับต่งสิงจือเป็นเรื่องที่ผิดปกติเกินไป
อีกทั้งท่าทางของต่งสิงจือ ไหนเลยจะดูเหมือนคนที่ฝึกปรือวิชาฝ่ายธรรมะ
ร่างทั้งร่างของเขาราวกับถูกปีศาจเข้าสิง
“หรือว่าจะเป็น...”
ฉู่ชิงพลันนึกขึ้นได้ว่า วันนั้นที่หมู่บ้านชิงซี นอกจากคนบนฉากหน้าและชีกวนแล้ว
ยังมีอีกคนหนึ่ง...
ในตอนนั้นฉู่ชิงสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของคนผู้นั้น แต่ไม่ได้ก่อเรื่องวุ่นวายเพิ่มเติม
คนผู้นั้นยังติดตามต่งสิงจือและต่งยู่ไป๋จากไป
การปรากฏขึ้นของยอดวิชาเร้นลับนั้นพิสดารยิ่งนัก หากมีคนจงใจทำขึ้น...
เขาลูบคาง ไม่ครุ่นคิดต่อ
เพราะบนถนนมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกครั้ง
ผู้มาคือคนฝังศพผู้หนึ่ง
เขามิได้เข้ามาใกล้ หนึ่งในกฎของคนฝังศพคือ เมื่อในที่เกิดเหตุยังมีคนอยู่ ห้ามเข้าใกล้
ต้องรอให้คนจากไปก่อน เขาจึงจะสามารถขุดหลุมฝังศพได้
ฉู่ชิงไม่สนใจคนฝังศพ กลับเดินมาเบื้องหน้าของตู้หานเยียนและคนอื่นๆ
“คุณชายสาม”
ตู้หานเยียนเงยหน้ามองฉู่ชิง:
“ขอบคุณคุณชายสามที่ช่วยชีวิต ข้าติดหนี้บุญคุณชีวิตท่านอีกครั้งแล้ว”
ฉู่ชิงโบกมือ ปราดเข้าไปจับชีพจรของตู้หานเยียนก่อน จากนั้นใช้นิ้วจี้ลงบนไหล่ของนาง หนึ่งจี้ตามด้วยหนึ่งฝ่ามือ
ร่างของตู้หานเยียนสั่นสะท้าน กลับมาเคลื่อนไหวได้อีกครั้ง
เคล็ดวิชาสกัดจุดที่ต่งสิงจือใช้นั้นค่อนข้างพิเศษ หากใช้วิธีปกติ ฉู่ชิงเองก็ไม่มั่นใจว่าจะคลายได้
จึงใช้พลังภายในทะลวงเข้าไปทำลายตรงๆ เสียเลย
รอจนตู้หานเยียนลุกขึ้นยืน ก็เห็นฉู่ชิงยื่นม้วนคัมภีร์เหล็กนั่นส่งไปให้
ตู้หานเยียนชะงักไปครู่หนึ่ง รับมาดูเพียงแวบเดียว สีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง
นางเงยหน้าขึ้นมองฉู่ชิงในบัดดล
ในดวงตามิได้มีจิตสังหารเพื่อฆ่าคนชิงสมบัติ มิได้มีความยินดีที่ได้ยอดวิชาลับ
หากแต่แฝงไว้ด้วยความไม่เข้าใจ
ฉู่ชิงยิ้ม:
“จะจัดการอย่างไรดี?”
“...ของสิ่งนี้ไปอยู่กับเขาได้อย่างไร?”
ตู้หานเยียนไม่ใช่คนโง่ เรื่องที่ฉู่ชิงคิดได้ นางก็คิดออกในชั่วพริบตานั้นเช่นกัน
ความเปลี่ยนแปลงของต่งสิงจือล้วนมาจากยอดวิชาเร้นลับนี้ แต่มันไม่ควรจะไปปรากฏอยู่ที่หมู่บ้านชิงซีได้เลย
เรื่องเดียวที่นางไม่รู้คือ ในวันนั้นที่หมู่บ้านชิงซียังมีอีกคนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดและไม่ปรากฏตัวออกมา
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่านางจะไม่รู้ว่า หากยอดวิชาเร้นลับปรากฏขึ้นอีกครั้ง จะนำพาความวุ่นวายแบบใดมาให้
ฉู่ชิงยักไหล่:
“คิดว่าคงมีใครบางคน นำของสิ่งนี้ไปมอบให้เขาหรือไม่?”
“ในวันนั้นที่หมู่บ้านชิงซี...ยังมีคนอื่นอีกหรือ?”
ตู้หานเยียนมองฉู่ชิงอีกครั้ง ความรู้สึกขอบคุณก็จางหายไปจนสิ้น กลับแฝงไว้ด้วยความขุ่นเคืองเล็กน้อย:
“คุณชายสาม...ท่านนี่, ท่านนี่...”
คำพูดหลังจากนั้นนางกล่าวไม่ออก ส่วนใหญ่เป็นเพราะมันค่อนข้างจะบาดหูอยู่บ้าง
หากว่ามีคนนำของสิ่งนี้ไปมอบให้ต่งสิงจือ เช่นนั้นก็ยากจะกล่าวได้ว่าคนผู้นั้นจะไม่จับตาสถานการณ์ของต่งสิงจือ เมื่อใดที่รู้ว่าเขาตายอยู่ที่นี่...ฉู่ชิงผู้ฆ่าเขา และตู้หานเยียนผู้ ‘ไปมาหาสู่กันอย่างสนิทสนม’ กับฉู่ชิง ก็ล้วนมีความเป็นไปได้ที่จะได้ของสิ่งนี้ไป
หากข่าวนี้แพร่ออกไปในยุทธภพ ไม่ว่าจะเป็นฉู่ชิงหรือตู้หานเยียน แม้กระทั่งหอหอเยี่ยนหยู่ ก็อย่าได้หวังว่าจะมีความสงบสุขอีกต่อไป
อย่าได้คิดว่ายามนี้เป็นราตรีดึกสงัด เรื่องที่พวกตนฆ่าต่งสิงจือจะสามารถเก็บเป็นความลับสุดยอดได้ เวลานี้ในเมืองเฉินเตา ยอดฝีมือดุจเมฆา สามศาสนาเก้าสำนักล้วนรวมอยู่ที่นี่ การออกมาต่อสู้กันยามดึกดื่นเช่นนี้ มิทราบว่ามีสายตากี่คู่ที่แอบมองดูความครึกครื้นอยู่เบื้องหลัง
ตู้หานเยียนพลันเหงื่อกาฬไหลท่วมหน้าผาก ไม่รู้ว่าควรจะจัดการอย่างไรดี เรื่องนี้ใหญ่หลวงนัก มิใช่เรื่องธรรมดาทั่วไป
ยอดวิชาเร้นลับเป็นวิชาบู๊ของจักรพรรดิเร้นลับซางชิวหยู หากฝึกปรืออย่างผลีผลาม แล้วซางชิวหยูล่วงรู้เข้า ยากจะบอกได้ว่าเป็นโชคหรือเคราะห์ เมื่อใดที่กระตุ้นให้ชาวยุทธภพแย่งชิงกัน ก็ยิ่งมีความเป็นไปได้ที่จะก่อให้เกิดคลื่นลมโลหิตระลอกแล้วระลอกเล่า
แต่หากจะทำลายมันทิ้ง นางก็เสียดายอย่างที่สุด
ในชั่วขณะนี้ แม้เหตุผลจะคอยบอกนางว่านี่คือบ่อเกิดหายนะครั้งใหญ่ แต่ในส่วนลึกของจิตใจกลับมีแรงกระตุ้นอย่างรุนแรงให้ฉกฉวยมันมาแล้วหันหลังวิ่งหนีไป
“ดูท่าแม่นางตู้จะทราบถึงผลได้ผลเสียในเรื่องนี้แล้ว”
ฉู่ชิงถอนหายใจแผ่วเบา ฝ่ามือลูบไล้ไปบนม้วนคัมภีร์เหล็กอย่างเชื่องช้า กลับใช้พลังภายในอันแข็งแกร่งหาใดเปรียบ ลบเลือนตัวอักษรบนนั้นออกไปทีละน้อย
เมื่อเห็นการกระทำของฉู่ชิง ตู้หานเยียนถึงกับตาแทบถลนออกมาจากเบ้า
ทว่าชั่วครู่ต่อมา ความรู้สึกที่เข้ามาแทนที่กลับเป็นความโล่งใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน:
“คุณชายสาม ช่างมีพลังภายในลึกล้ำยิ่งนัก”
“แม่นางชมเกินไปแล้ว”
ฉู่ชิงสะบัดมือ โยนคัมภีร์เหล็กนั่นไปบนร่างของต่งสิงจือ
ของสิ่งนี้จะเป็นยอดวิชาเร้นลับจริงหรือไม่ ยังคงเป็นที่น่าสงสัย
หลังจากต่งสิงจือฝึกปรือวิชานี้ พลังฝีมือก็ก้าวหน้าขึ้นมากอย่างแท้จริง แต่ตัวฉู่ชิงเองย่อมไม่มีทางฝึกปรือมันแน่...
บัดนี้เขาได้ลบเนื้อความข้างในออกไปแล้ว หากผู้อื่นได้ของสิ่งนี้ไป ก็เป็นเพียงได้ม้วนคัมภีร์เหล็กเปล่าไปม้วนหนึ่งเท่านั้น
แม้ในภายภาคหน้าจะมีข่าวลือแพร่ออกไปว่าของสิ่งนี้คือยอดวิชาเร้นลับ เขาก็สามารถทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้
ส่วนเรื่องที่ว่าเขาเป็นผู้ลบเนื้อความ...
หนึ่งคือเขาสามารถปฏิเสธได้ว่าตนไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้
สองคือยังสามารถอ้างได้ว่า หากเขาเห็นว่าสิ่งที่เขียนอยู่บนนั้นคือยอดวิชาเร้นลับแล้วไม่เก็บไว้ฝึกปรือเอง ก็นับเป็นเรื่องแปลกประหลาดอย่างยิ่งแล้ว จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะลบตัวอักษรทิ้งไป?
อีกทั้ง...ตู้หานเยียนก็สามารถเป็นพยานให้เขาได้
หากนางไม่ให้ความร่วมมือ คิดจะเปิดโปงความลับของเขา
ผู้ที่ได้เห็นคัมภีร์เหล็กนี้ นอกจากฉู่ชิงแล้วก็คือตู้หานเยียน
ทั้งสองคนในเรื่องนี้ นับว่ารุ่งเรืองร่วมกัน เสื่อมโทรมร่วมกัน
หากฉู่ชิงเดือดร้อน ความเดือดร้อนของนางก็ย่อมไม่น้อยไปกว่ากัน
นี่ก็เป็นเหตุผลที่ฉู่ชิงยื่นคัมภีร์เหล็กให้ตู้หานเยียนดูโดยตรง
ส่วนเรื่องที่เขาทำลายยอดวิชาชั้นสูงเช่นนี้...
ซางชิวหยูยังคงมีชีวิตอยู่บนโลกหล้า วิชานี้ก็ย่อมมีการสืบทอดเป็นธรรมดา
นี่คือวิธีที่ดีที่สุดที่ฉู่ชิงสามารถคิดได้ในชั่วเวลาสั้นๆ
แม้จะไม่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ แต่ก็ได้ลดทอนความยุ่งยากทั้งหมดลงไปสู่ระดับต่ำสุดแล้ว
มีเพียงจุดเดียว หากนี่คือยอดวิชาเร้นลับจริงๆ เช่นนั้นไม่ว่าจะเป็นฉู่ชิงหรือตู้หานเยียน ก็ล้วนต้องประสบกับความสูญเสียครั้งใหญ่
แต่ทว่าตู้หานเยียนรู้ดีว่า หากวิชานี้เป็นของจริง นางย่อมรักษามันไว้ไม่ได้ หอเยี่ยนหยู่ก็รักษามันไว้ไม่ได้เช่นกัน
กลับกันยังมีความเป็นไปได้ที่จะนำมาซึ่งภัยพิบัติล้างสำนัก.

เมื่อคิดกระจ่างแจ้งแล้ว ตู้หานเยียนก็คารวะฉู่ชิงอย่างลึกซึ้งคราหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยลาและจากไป
ฉู่ชิงเองก็เหินกายกลับเข้าห้องพักไปเช่นกัน
เมื่อถึงตอนนี้ คนฝังศพผู้นั้นจึงค่อยเข้ามา รวบรวมข้าวของบนตัวของต่งสิงจือ รวมถึงคัมภีร์เหล็กม้วนนั้น ทั้งหมดเก็บเข้าที่
จากนั้นจึงลากศพเดินออกไปนอกเมืองเฉินเตา
ฉู่ชิงยืนมองภาพเหตุการณ์นี้อย่างเงียบงันอยู่ริมหน้าต่าง พลันได้ยินเสียงกีบม้าและเสียงม้าร้องแว่วมาเบาๆ
เพียงแต่เสียงนั้นอยู่ไกลมาก ดังขึ้นแล้วก็หายไป
แม้แต่ฉู่ชิงเองก็ไม่แน่ใจว่าตนเองหูแว่วไปหรือไม่
(จบบท)