บทที่ 25 ปาร์ตี้บาร์บีคิว
บทที่ 25 ปาร์ตี้บาร์บีคิว
เพียะ!
“อึ้ก!”
เจ้านั่นครางออกมาตอนที่ผมตบเข้าที่บ้องหูเต็มแรง
“อ๊ากกกกกก!”
ไอ้จระเข้พยายามจะเหวี่ยงหมัดสวนกลับมา แต่แน่นอนว่าผมเทเลพอร์ตหนีออกไปไกลแล้ว
“ไอ้เด็กเวร! อย่ามัวแต่บินหนีไปมาเหมือนยุงสิวะ! มาสู้กันแบบลูกผู้ชายหน่อย!”
“เฮ้ ให้สู้มือเปล่ากับตัวใหญ่ยักษ์อย่างนายเนี่ยนะ? แบบนั้นสิไม่แมน!”
“แก!!!!”
ดูท่ามันจะไม่ฟังที่ผมพูดเลยแฮะ นี่มันโกรธแค้นผมขนาดนี้เพียงเพราะผมดันไปกวนประสาทมันงั้นเหรอ? ปกติพวกวายร้ายมันควรจะมี ‘สายสัมพันธ์’ บางอย่างต่อกันไม่ใช่หรือไง?
ถึงจะไม่เคยเจอกันมาก่อน แต่การมีศัตรูร่วมกันคือเหล่าฮีโร่ก็น่าจะเป็นจุดร่วมให้ร่วมมือกันได้... นั่นคือสิ่งที่ผมหวังนะ แต่นี่ทำไมมันถึงพุ่งใส่ผมเอาเป็นเอาตายขนาดนี้ล่ะ?
บอกตามตรง ผมกะจะแทงมันตั้งแต่ตอนที่มันพุ่งเข้ามาแล้ว ถ้ามันรู้ตัวก็น่าจะไหวตัวทันนะ
แต่นี่ดูมันสิ... พุ่งเข้ามาเหมือนกระทิงคลั่งอีกแล้ว สรุปคือมันโง่หรือแค่เรียนรู้อะไรไม่ได้เลยกันแน่?
ผมเทเลพอร์ตหนีอีกครั้งก่อนจะโดนโจมตี แฮ่ก แฮ่ก... บอกตามตรงผมเริ่มจะถึงขีดจำกัดแล้วนะ การเทเลพอร์ตไปกลับระหว่างที่นี่กับบ้านมันกินพลังงานชะมัด แถมยังต้องแบกถุงกระสอบใบใหญ่ยังกับซานตาคลอสในขณะที่มืออีกข้างก็ถือไมโครโฟนไว้อีก
แต่ก็นะ มือโปรเขาไม่แสดงอาการเหนื่อยให้เห็นหรอก ผมแสยะยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“จะเอาแบบนี้ทั้งวันจริงๆ เหรอนาย?”
“ไอ้สารเลว!!! ไอ้หน้าตัวเมีย!!!!!!!!”
[ช่องแชท]
[ฮ่าๆๆๆๆ มันด่าว่าหน้าตัวเมียด้วยว่ะ! ฮ่าๆๆ]
[ไอ้จระเข้นั่นดูจะสติหลุดไปแล้วนะ]
[ก็แน่ล่ะสิ อีโกสติก เล่นวาร์ปไปมาเหมือนยุงแบบนั้น เป็นใครก็โมโห]
[สรุปว่า 'แมงโกสติก' หรือ 'มัสกิโต้สติ๊ก' กันแน่เนี่ย ฮ่าๆๆๆ]
[แต่ไอ้จระเข้นั่นแรงเยอะจริงนะ พื้นปูนยุบเป็นหลุมเลยตอนมันพุ่งใส่]
[พลังเยอะแต่สมองน้อยไปหน่อยว่ะ]
[ดูไปดูมา ไอ้จระเข้นี่ก็น่ารักดีนะ]
[เฮ้ย ตั้งสติกันหน่อย พวกนี้มันวายร้ายนะ คนตายไปตั้งเท่าไหร่แล้ว]
[ปกป้องวายร้ายก็เท่ากับเป็นวายร้ายนะเว้ย]
[พวกแกบ้าป่ะเนี่ย ไปชมมันว่าน่ารักเนี่ยนะ?]
[นี่มันอาการ 'อวยตัวร้าย' จนหน้ามืดตามัวชัดๆ]
[โธ่ อีโกสติกไม่เคยทำให้ใครตายสักหน่อย ฮ่าๆๆๆๆ]
[แต่ยังไงอีโกสติกก็คือวายร้ายอยู่ดี]
[แมงโกสติกคือฮีโร่ระดับ A ของสมาคมต่างหากล่ะ มีบันทึกอยู่ในวิชาซูบักโดด้วยนะ]
[ไอ้เด็กนี่ ไม่ใช่ซูบักโดแล้ว ต้องเป็นแมงโกโด ต่างหาก]
[แต่จริงๆ นะ อีโกสติกมาที่นี่ทำไม?]
ช่องแชทยังคงวุ่นวาย แต่มีคำถามหนึ่งที่เตะตาผม ‘อีโกสติกมาที่นี่ทำไม?’
นั่นสินะ ผมต้องอธิบายเรื่องนี้ให้ดี ถ้าพูดพลาดไปนิดเดียว คนจะหาว่าผมเป็นฮีโร่อีก
ผมตะโกนใส่เจ้ามนุษย์จระเข้ที่กำลังจะพุ่งเข้ามาอีกรอบ
“เดี๋ยว!!! ฟังฉันก่อน!!!!!!”
ผมคว้าไมโครโฟนขึ้นมาตะโกนสุดเสียงจนมันชะงัก มันพ่นลมหายใจฟึดฟัดแล้วตะโกนกลับมา
“เออ!!!!! มีอะไรก็ว่ามา!!!!!!!!”
“นายจะมาโจมตีฉันทำไมเนี่ย?”
มันตอบกลับมาพร้อมน้ำมูกที่กระเด็นออกมา
“ก็เห็นๆ กันอยู่! เป้าหมายของข้าคือสตาร์ดัส แต่แกดันดูสนใจยัยนั่นเหมือนกัน! งั้นแกก็คือศัตรูของข้า!!!!”
“......”
ตรรกะบ้าอะไรของมันวะ? ทางด้านช่องแชทก็เดือดไม่แพ้กัน
[ช่องแชท]
[ไอ้หมอนี่ ขนาดวายร้ายปัญญาอ่อนยังรู้เลยว่าแมงโกชอบสตาร์ดัส]
[เดี๋ยวนะ รู้ว่าอีโกสติกชอบสตาร์ดัส แต่ไม่รู้ว่าเขามีพลังเทเลพอร์ตเนี่ยนะ? ฮ่าๆๆๆๆ]
[ศึกชิงนางว่ะ]
[หรือจริงๆ อีโกสติกมาสู้แทนสตาร์ดัส?]
[สตาร์ดัสถูกเรียก แต่อีโกสติกเป็นคนมา... นี่มันคู่สร้างคู่สมชัดๆ...]
[สรุปสองคนนี้เขายังไงกันแน่?]
[เหมือนกำลังดูรายการ 'มาแต่งงานกันเถอะ' ฉบับวายร้ายเลยว่ะ ฮ่าๆๆๆ]
“...แก!!!” ผมตะโกนใส่ไมค์คืนบ้าง เสียงสะท้อนจากลำโพงทำเอาหูแทบหนวก แต่นาทีนี้ยอมไม่ได้
“เพราะเหตุผลปัญญาอ่อนแค่นี้เนี่ยนะ ถึงกับต้องโจมตีฉัน?!!!!!!”
“ไม่สิ!!! ในตอนแรก!!!!! แกไม่ใช่เหรอที่บอกให้ข้ายอมแพ้ก่อนน่ะ?!!!!!”
ผมพูดงั้นเหรอ? จำไม่ได้แฮะ แถไปก่อนแล้วกัน
“ฉันพูดตอนไหน?!!!!”
ไอ้จระเข้ตาค้างพยายามนึกคำพูด
“แกพูดว่า... [ฟังนะเจ้าจระเข้ แกถูกล้อมไว้หมดแล้ว ยอมแพ้ซะเดี๋ยวนี้!] แกพูดแบบนี้ไม่ใช่เรอะ?!!!!!”
ทำไมสมองมันมาดีเอาตอนนี้วะ? ผมเริ่มอึกอักเพราะโดนสวนกลับเข้าจุดตาย ช่องแชทขำกันกลิ้งที่ผมเถียงไม่ออก
ไม่ได้การ ผมจะเสียหน้าไม่ได้ เคล็ดลับความสำเร็จคือต้อง ‘หน้าด้าน’ เข้าไว้
ผมเคยอ่านหนังสือพัฒนาตนเองเล่มหนึ่งบอกว่า ‘ชีวิตก็เหมือนข้าวผัดกระทะร้อน’ เพราะของที่ผัดบนกระทะเหล็ก (철판 - หน้าด้าน) มันมักจะอร่อยเสมอ
ผมเรียกความหน้าด้านออกมาแล้วสวนกลับไป “แล้วไง?!!! ฉันไม่ได้ถามซะหน่อย!!!!!”
“......? ก็แกเพิ่งถามไปเมื่อกี้ว่าพูดตอนไหน!”
“พอเลย!!!! นายไม่ใช่เหรอที่เรียกหาแต่สตาร์ดัส แล้วพอเธอไม่มา ก็เที่ยวไปโพนทะนาว่าฉันกับเธอจู๋จี๋กันน่ะ?!!!!! อย่ามาทำเป็นคนดีหน่อยเลย!!!! ขอโทษเดี๋ยวนี้!!!! มาขอโทษที่ดูหมิ่นฉัน!!!! ถ้าขอโทษ ฉันจะยกโทษให้ก็ได้!!!!!”
ในที่สุดมันก็ตบะแตก “ไอ้บ้าเอ๊ย!!!!! ข้ามันโง่เองที่ยอมยืนฟังแกพูด!!!!! ไปตายซะ!!!!!”
ทันทีที่พูดจบ มันก็ทำท่าเหมือนมีบางอย่างอยู่ในปาก... นั่นมันท่าโจมตีไม่ใช่เหรอ! ผมรีบเทเลพอร์ตหลบไปอีกฝั่งทันที ไอ้บ้านี่มันเอาจริง!
เพราะรีบวาร์ปไปหน่อย ผมเลยเผลอทำไมโครโฟนหลุดมือ แตกกระจายไปเรียบร้อย โธ่เอ๊ย... อุตส่าห์เอาไว้ใช้ร้องคาราโอเกะที่บ้าน
สายน้ำแรงดันสูงพุ่งกระฉูดผ่านจุดที่ผมเคยยืนอยู่เมื่อครู่ นั่นคือท่าไม้ตายของมัน ‘มหาชลพ่นทะลวง’ ชื่ออาจจะดูเห่ยเหมือนหลุดมาจากการ์ตูนเล่มละไม่กี่บาท แต่อนุภาพของมันคือปืนฉีดน้ำแรงดันสูงที่โดนเข้าไปคือตายสถานเดียว ในต้นฉบับสตาร์ดัสเกือบตายเพราะท่านี้มาแล้ว
“ไอ้หนูผี!!!! หลบเก่งนักนะแก!!!!”
มันเช็ดน้ำที่มุมปากแล้วถากถางผม ความโกรธเริ่มพุ่งปรี๊ดขึ้นมาในอก ถ้าผมหลบไม่พ้นเมื่อกี้คือตายไปแล้วนะเว้ย นี่มันไม่รู้จักคำว่าเล่นกันพอประมาณหรือไง?
ผมกะว่าจะแค่ขู่ให้มันกลัวแล้วค่อยจัดการวันหลัง แต่วันนี้เปลี่ยนใจละ... มื้อเย็นวันนี้คือเนื้อจระเข้!
ผมแก้มัดถุงกระสอบที่แบกมา พร้อมกับเร่งพลังจิตชาร์จไว้ออกมาเต็มที่
ตัวผมลอยขึ้นเหนือพื้น และในขณะเดียวกัน สิ่งที่อยู่ในถุงก็เริ่มลอยออกมาทีละชิ้น... มันคือปืนสงครามจำนวนมหาศาล
“เฮ้ เจ้าจระเข้”
ผมใช้พลังจิตขึ้นลำกล้องปืนทุกกระบอกพร้อมกัน ไอ้จระเข้เริ่มหน้าถอดสีเมื่อเห็นคลังแสงขนาดย่อมลอยล้อมรอบตัวผม
“ไปลงนรกซะเถอะ ไอ้เวร”
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนระรัวดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วดาดฟ้าจนหูอื้อ ห่ากระสุนพุ่งเข้าใส่ร่างของมันอย่างไม่ปราณี
“อ๊ากกกกกก!”
มันได้แต่ก้มหัวกอดอกรับกระสุน ฝุ่นควันตลบอบอวลจนมองไม่เห็นตัว ผมร่อนลงแตะพื้นแล้วพูดขึ้นลอยๆ
“จบแล้วเหรอ?”
[ช่องแชท]
[โอ้... ถ้าพูดประโยคนี้ล่ะก็...]
[เรียบร้อย 100% คือยังไม่ตายชัวร์]
[โดนไปขนาดนั้นยังรอดอีกเหรอ? บ้าน่า]
[ข่าวด่วน: มีคนโดนเก็บอีกรายแล้ว]
ฝุ่นควันเริ่มจางลง ไอ้จระเข้นั่นยังคงยืนตระหง่านอยู่โดยไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่นิดเดียว
“ฮ่าๆๆๆๆๆ!!!!! แกคิดว่าการโจมตีกายภาพกระจอกๆ แบบนี้จะทำอะไรข้าได้งั้นเหรอ?”
มันหัวเราะร่าอย่างลำพอง แต่ทันใดนั้น เสียงของผมก็ดังขึ้นจากเหนือหัวมัน
“บอกแล้วไงว่าให้ไปเจอกันในนรก... ไอ้จระเข้น้อย”
ผมเทเลพอร์ตมาโผล่เหนือหัวมัน แล้วฟาดขวดแก้วใส่กะโหลกมันเต็มแรง!
เพล้ง! ขวดแตกกระจาย มีหมอกควันสีเขียวปริศนาพุ่งออกมา
มันสูดเข้าไปเต็มปอดด้วยความสงสัย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
“อ๊ากกกกกกกกกกกก!”
กันกายภาพได้งั้นเหรอ? งั้นก็ลองเจอกับ ‘การโจมตีพิเศษ’ หน่อยเป็นไง
ชิมแก๊สพิษหน่อยนะไอ้หนู!