ระวังหน่อยเถอะ โดนฝูงหมาหมายหัวเข้าแล้ว
“หอม!”
“หอมมาก!”
“……”
เหล่านักปั่นราวกับประทัดที่ถูกจุดขึ้น ส่งเสียงร้องดังลั่น! เสียงนั้นดังจนทำให้นกกระจอกบนต้นไม้ตกใจ บินว่อนไปทั่วอย่างแตกตื่น มีบางตัวที่กำลังสัปหงกอยู่ ถึงกับนึกว่าบ้านตัวเองโดนระเบิดในความมึนงง ร่วงหล่นลงมาอย่างงงงวย แล้วรีบกระพือปีกหนีไป ไม่กล้ายุ่งกับกลุ่มตัวซวยพวกนี้เลยแม้แต่น้อย!
พอถึงตอนเปิดฝา ก็ยิ่งแล้วใหญ่ หลายคนรีบเปิดฝาพลาสติกออกอย่างใจร้อน กลิ่นหอมของขาหมูก็เหมือนระเบิดปรมาณู ‘บึ้ม’ ทะลวงผนึกออกมา แล้วกระจายไปทั่วอย่างรวดเร็ว ทำให้เกิดเสียงร้องที่โอเวอร์ยิ่งกว่าเดิม
“โอ้ว้าว~ แม่เจ้า~ หอมกว่าเดิมอีก~”
“ซี้ด หอมจนขาแข้งฉันอ่อนไปหมดแล้ว!”
“เวรเอ๊ย กลิ่นมันยั่วยวนยิ่งกว่าเท้าหยกของแฟนสาวฉันซะอีก”
“…….”
ถึงแม้จะไม่เคยไปภูเขาเอ๋อเหมย แต่ในตอนนี้ เฉียงจื่อ ก็ได้สัมผัสกับความรู้สึกของการถูกโจรปล้นอย่างเต็มที่ ทั้งขวางทาง ปล้นชิง แถมยังรื้อกระเป๋าอีก! ตอนนี้ยังกระโดดโลดเต้นอย่างบ้าคลั่ง มือไม้พันกันไปหมด
เฉียงจื่อ โกรธจนแอบขำ นี่พวกแกโดนลิงเข้าสิงกันรึไง?
แล้วฉันจะทำอะไรได้? ต้องอัดมันสิ! อัดให้ตาย!
เฉียงจื่อ พุ่งเข้าไปก้าวหนึ่ง อาศัยจังหวะชุลมุนแย่งกระเป๋าของตัวเองและขาหมูอีกกล่องที่ยังไม่เปิดกลับคืนมาได้ เขาเหลือบมองอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วเริ่มบ่น
“ดูสภาพหมดท่าของพวกแกสิ อยากกินจนน้ำลายยืดกันหมดแล้ว!”
“เอาล่ะน่า ก็แค่ขาหมูสองชุด ชุดนั้นถือว่าพ่อคนนี้ให้รางวัลพวกแกแล้วกัน”
“เออ จะบอกให้นะ ชุดนั้นน่ะไม่ถูกเลยนะ ตั้ง 98 หยวนแน่ะ!”
พูดจบ เขาก็เลิกคิ้ว เน้นเสียงเป็นพิเศษ
คราวนี้ เพื่อนๆ ทุกคนถึงกับกระโดดโหยง
อะไรนะ??? ชุดละ 98 หยวน? พวกข้ามันยาจกนะโว้ย!
ว่ากันตามตรง ปกติเวลาพวกเขาปั่นจักรยานข้างนอกแล้วกระหายน้ำ ก็ยังรู้จักผสมผงเกลือแร่ถูกๆ กับน้ำดื่ม แต่ไอ้ขี้เหนียวอย่าง เฉียงจื่อ นี่ปกติจะซื้อแค่น้ำเย็นๆ ยี่ห้อปิงลู่ราคาหนึ่งหยวนเท่านั้น ทำไมวันนี้...
ในตอนนี้ บรรยากาศก็เริ่มซาบซึ้งขึ้นมา สายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่ เฉียงจื่อ แววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งเล็กน้อย
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่ม จากนั้นก็มีเสียงโห่ร้องดังขึ้นเป็นระลอก
“เชี่ย! เฉียงจื่อ แพงขนาดนี้แกยังยอมซื้อให้พวกเราอีกเหรอ? มีลูกอ้อนเท่าไหร่เอามาใช้กับเพื่อนหมดเลยนะ!”
“พูดจาเหลวไหล นี่มันพ่อเฉียงชัดๆ ความรักพ่อลูกนี่มันซาบซึ้งสะเทือนดินสะเทือนฟ้า จนเอาไปเขียนลงในตำราเรียนได้เลยนะ!”
“โอ๊ยๆๆ พ่อช่างใจกว้างจริงๆ ลูกๆ วันนี้มีบุญปากแล้ว”
“พ่อเฉียง! พ่อทูนหัว โปรดรับการคารวะจากลูกด้วย”
“……”
ใช้เงิน 98 หยวน อาจจะเอาใจเทพธิดาไม่ได้ แต่รับรองว่าจะทำให้เพื่อนฝูงกลุ่มหนึ่งร้องเรียกแกว่าพ่อได้แน่นอน!
หลังจากโดนถล่มด้วยคำเยินยอจน เฉียงจื่อ ลอยไปถึงไหนต่อไหนแล้ว สายตาของทุกคนก็กลับมาจับจ้องที่กล่องขาหมูนี้อีกครั้ง
นักปั่นคนหนึ่งทนไม่ไหว ยื่นมือเข้าไปในกล่องอย่างรวดเร็ว ‘พรึ่บ’ เกือบจะคว้าได้แล้ว นักปั่นอีกคนหนึ่งมีปฏิกิริยาที่เร็วยิ่งกว่า ปัดมือที่ตะกละตะกลามนั้นกระเด็นออกไปในทันที
หมาป่ามีเยอะ แต่เนื้อมีน้อย… ในกล่องหนึ่งมีขาหมูอยู่แค่สองซีกเท่านั้น จะไปพอให้ทั้งทีมแบ่งกันได้อย่างไร?
ดังนั้น หลายคนก็ทำตัวเหมือนปูในถัง แค่มีใครคนหนึ่งคิดจะหนีออกไป ไม่ทันที่ขาจะก้าว คนอื่นๆ ก็จะดึงแกลงมา
หลังจากยื้อแย่งกันอยู่พักหนึ่ง ในมือของแต่ละคนก็มีเพียงขาหมูชิ้นเล็กเท่าไฟแช็กเท่านั้น
ลองชิมไปหนึ่งคำ
อ่า~
ม่านตาขยายกว้างในทันที น้ำตาแห่งความตื้นตันแทบจะไหลออกมาจากเบ้าตา
นักปั่นคนหนึ่งที่กินหมดก่อนใคร ค่อยๆ หรี่ตาลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคลิบเคลิ้ม จากนั้น เขาก็หันหลังให้ทุกคนอย่างเงียบๆ ก้มหน้าลง แล้วเริ่มทำท่าทางบางอย่างกับนิ้วของตัวเอง
ชายฉกรรจ์อีกหลายคนชะงักไป ตอนแรกก็ยังรู้สึกอายๆ อยู่ พอเห็นแบบนี้ ในใจก็โล่งขึ้นมาทันที พวกเขาส่งสายตาให้กัน แล้วก็เริ่มเลียนิ้วของตัวเองอย่างรู้กันในใจ
จะเสียภาพลักษณ์หรือไม่ ไม่สำคัญ …ตอนเด็กๆ ใครบ้างที่ไม่เคยใช้นิ้วจิ้มผงปรุงรสบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเลียบ้างล่ะ?
ในตอนนี้ พวกเขาแค่อยากจะนอนลงใต้ร่มไม้นี้ แล้วเมามายไปกับกลิ่นหอมของขาหมู
“เฮ้ยๆๆ พวกแกกินอะไรกันน่ะ? เหลือไว้ให้ฉันคำหนึ่งสิ!”
ชายหญิงคู่หนึ่งที่เดินมาจากถนนทางซ้ายของ เฉียงจื่อ ก่อนหน้านี้ เพิ่งจะมาถึง ผู้หญิงคนนั้นจับเอวของตัวเอง หอบหายใจอย่างหนัก แววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่ก็ยังมีความหวังอยู่
เพื่อนๆ หลายคนต่างส่ายหน้า
“หมดแล้ว หมดเกลี้ยง”
พอผู้หญิงคนนั้นได้ยิน ก็หมดแรงในทันที
ถ้าจะถามว่าใครทำอะไรเหนือจินตนาการยิ่งกว่านักตกปลา ก็ต้องเป็นนักปั่นอย่างพวกเขานี่แหละ กลางวันแสกๆ ท่ามกลางอากาศสามสี่สิบองศา ออกจากบ้านทีก็ปั่นทั้งวัน ความลำบากไม่กลัว ความเหนื่อยไม่กลัว ส่วนลมแดดกับผิวคล้ำนี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ขอแค่พี่น้องคอยช่วยเหลือให้กำลังใจกัน ก็ไม่มีอุปสรรคไหนที่ผ่านไปไม่ได้
แต่ตอนนี้ พวกแกกลับแอบกินกันลับหลังฉัน ในอากาศยังมีกลิ่นพะโล้หอมยั่วยวนอบอวลไม่จางหาย ขอถามหน่อย ได้กลิ่น แต่ไม่ได้กิน นี่มันเป็นการทรมานแบบไหนกัน ร่างกายของเธอก็ไม่ได้แข็งแรงเท่าผู้ชายอยู่แล้ว ถ้ากินไม่อิ่มแล้วจะปั่นต่อได้อย่างไร
เมื่อเห็นน้องสาวคนเดียวในทีมครั้งนี้เบะปากอย่างน้อยใจ ชายฉกรรจ์หลายคนก็รู้สึกสงสารขึ้นมา จึงทำได้เพียงเบนสายตาไปยังพ่อทูนหัวของพวกเขา
เฉียงจื่อ กำลังหวงของกิน กลัวว่าพวกเขาจะกินไม่พอแล้วมาแย่งอีก จึงวิ่งไปอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ห่างออกไปสิบกว่าเมตรแล้ว
วินาทีต่อมา ดวงตาของผู้หญิงคนนั้นก็เป็นประกาย ยังมีเหลืออีก!
เธอเปลี่ยนจากสภาพหอบแฮ่กๆ ยืนแทบไม่ไหวเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง ไม่พูดพร่ำทำเพลง วิ่งไปทางนั้นทันที
ทุกคนถึงกับตะลึง มีคนบอกว่ามนุษย์เรามีศักยภาพซ่อนอยู่ เพียงแต่ยังไม่ถูกกระตุ้นออกมาเท่านั้น คราวนี้ได้เห็นกับตาแล้ว…
ภายใต้สายตาของทุกคน ผู้หญิงคนนั้นไปหา เฉียงจื่อ แล้วทั้งออดอ้อนทั้งตื๊อจนได้ขาหมูมาหนึ่งชิ้น ขาหมูมีสีสันมันวาว กลิ่นพะโล้ที่เข้มข้นทำให้เธอหลงใหล
ทันใดนั้น ก็มีเสียงจอแจดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงเห่า ‘โฮ่งๆๆ’
ปรากฏว่ามีสุนัขขนาดต่างๆ กันหลายสิบตัว วิ่งกรูกันออกมาราวกับพายุหมุน แต่ละตัวผอมจนเห็นกระดูก ขนเผ้ายุ่งเหยิง ในดวงตาเป็นประกายด้วยความหิวโหยและความละโมบ พวกมันต่างวิ่งไปยังต้นตอของกลิ่นหอม
เฉียงจื่อ ไม่ทันได้ตั้งตัว กล่องพลาสติกในมือก็ถูกชนจนคว่ำ สุนัขจรจัดดีใจอย่างคาดไม่ถึง กระโจนเข้าแย่งชิงขาหมูชิ้นสุดท้ายที่อยู่ในกล่องราวกับเสือหิวตะครุบเหยื่อ
ส่วนสถานการณ์ของผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน มีสุนัขดุร้ายตัวหนึ่งกัดขากางเกงของเธอไว้ ทำให้เธอตกใจจนร้องเสียงหลง ขาหมูในมือก็ไม่รอดเช่นกัน
“เชี่ยเอ๊ย!!!... /…ไอ้บ้าาา นั่นมันขาหมูของฉันนะ!”
เฉียงจื่อและผู้หญิงคนนั้นร้องโอดครวญออกมาพร้อมกัน ทำไมถึงโดนหมาแย่งไปได้ล่ะ?
เฉียงจื่อ กระทืบเท้าอย่างเจ็บใจ แต่ก็ไม่กล้าวิ่งเข้าไปเผชิญหน้ากับฝูงสุนัข ขาหมูกล่องนี้เขาค่อยๆ กินค่อยๆ แทะอย่างละเมียดละไม ถ้าไม่ใช่เพราะความเป็นสุภาพบุรุษ เมื่อกี้เขาก็คงไม่แบ่งให้เพื่อนร่วมทีมหญิงหรอก แต่ตอนนี้ ในใจของเขาเจ็บปวดราวกับมีเลือดหยด
กว่าที่เพื่อนนักปั่นคนอื่นๆ จะวิ่งมาถึง ฝูงสุนัขจรจัดก็วิ่งหนีไปนานแล้ว เพียงแต่ตอนนี้พวกมันได้คลั่งไปแล้ว เพื่อขาหมูชิ้นเล็กๆ พวกมันเข้าสู่การต่อสู้ที่บ้าคลั่งที่สุดในชีวิตหมา เข้าสู่โหมดหมากัดกันเองโดยตรง