รางวัลสุ่ม รสชาติใหม่สามชนิด

ไอร้อนจากน้ำพะโล้ลอยกรุ่นขึ้นมา แล้วค่อยๆ กระจายออกไป เมื่อเทียบกับขาหมูเย็นๆ ก่อนหน้านี้ ขาหมูที่เพิ่งออกจากหม้อจะชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำมันจนเป็นประกาย ทั้งมีความอวบอิ่มของวัตถุดิบเอง และยังแฝงไปด้วยความกลมกล่อมของน้ำพะโล้

“เอื๊อก~”

“เอื๊อก~”

ชั่วขณะหนึ่ง ท่าทีการกลืนน้ำลายของเหล่านักปั่นก็พร้อมเพรียงกันอย่างน่าประหลาด แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาและความตะกละตะกลาม

นักปั่นที่ได้รับอาหารก่อนใคร ก็รีบก้มหน้าก้มตากินกันอย่างเอร็ดอร่อยทันที ขาหมูร้อนๆ จะนุ่มหนึบยิ่งกว่า แค่กัดเข้าไปเบาๆ คอลลาเจนก็ละลายในปากทันที ส่วนที่เชื่อมต่อระหว่างเนื้อกับเอ็นก็ยิ่งเต็มไปด้วยความยืดหยุ่น มีแรงดีดกลับเบาๆ อย่างเห็นได้ชัด ไขมันแทรกซึมออกมา ทำให้รสสัมผัสนุ่มชุ่มชื่นยิ่งขึ้น ไหลลงคอไปอย่างนุ่มลื่น แม้แต่กระเพาะอาหารก็เริ่มโห่ร้องด้วยความดีใจ

“เถ้าแก่ กระดาษทิชชู่หมดแล้ว ขอเพิ่มหน่อย!”

“เถ้าแก่ ขอถุงมือเพิ่มด้วย!”

ขณะที่ท่าทางการกินเริ่มดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ ก็มีคนตะโกนเรียก ซูเฉิน เป็นระยะ

“ได้ครับ รอสักครู่”

มือของ ซูเฉิน แทบจะวาดเงาตามไม่ทัน กำลังยุ่งกับการชั่งขาหมูให้ลูกค้าคนหลังๆ จนแทบอยากจะมีสามหัวหกแขนขึ้นมาจริงๆ

“คุณพ่อคะ ให้หนูช่วยเอาไปส่งก็ได้นะ”

หนัวหนัว ที่กำลังก้มหน้าก้มตากินอยู่ข้างๆ เงยหน้าเล็กๆ ของเธอขึ้นมา เมื่อเห็นพ่อกำลังยุ่ง เธอก็อยากจะช่วยแบ่งเบาภาระบ้าง อีกอย่างเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ เธอก็พอจะทำได้สุดความสามารถ

ท่ามกลางความวุ่นวาย ซูเฉิน เหลือบมอง หนัวหนัว แวบหนึ่ง ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพียงแต่หัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นคราบพะโล้เปื้อนเต็มปากเต็มแก้ม

“ลูกคนนี้นี่ หน้าตัวเองยังเลอะอยู่เลย ไปเช็ดก่อนเร็ว”

หนัวหนัว เช็ดหน้าอย่างว่าง่าย แล้วกระโดดดึ๋งๆ ถือห่อกระดาษทิชชู่ไปส่งให้ลูกค้า

“พี่สาวคะ นี่คือกระดาษทิชชู่ที่พี่สาวอยากได้ค่ะ”

ร่างเล็กๆ ของ หนัวหนัว ยืนอยู่ตรงนั้น ส่งกระดาษทิชชู่ด้วยสองมืออย่างน่ารักน่าเอ็นดู

เมื่อกี้มัวแต่ดูขาหมูอยู่ หญิงสาวเพิ่งจะสังเกตเห็นเด็กผู้หญิงตัวน้อยที่น่ารักราวกับตุ๊กตาตรงหน้า

“เด็กอะไรน่ารักจังเลย!” หญิงสาวอดที่จะชมไม่ได้

หนัวหนัว ได้ยินคำชม ดวงตาก็โค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว

“พี่สาวก็สวยเหมือนกันค่ะ”

หญิงสาวโดน หนัวหนัว ชมกลับ ถึงกับหัวเราะลั่นออกมา อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบหัวเล็กๆ ของ หนัวหนัว

“ปากหวานจริงๆ นะเราเนี่ย นางฟ้าตัวน้อยชัดๆ”

จริงๆ แล้ว เธอไม่ใช่คนที่ชอบเด็กสักเท่าไหร่ เด็กส่วนใหญ่จะซน ก่อเรื่อง ไม่ฟังเหตุผล ชอบร้องโวยวาย สร้างความเดือดร้อนไปทั่ว แต่ หนัวหนัว กลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง

ไม่เพียงแต่เรียบร้อยและรู้จักความ ในวัยแค่นี้ก็รู้จักเห็นใจคนอื่นแล้ว ยิ่งมองก็ยิ่งน่ารัก รัฐบาลไม่ได้สนับสนุนให้มีลูกเหรอ? สงสัยนี่คงเป็นลูกในฝันของใครหลายๆ คนแน่ๆ…

เมื่อเห็นพี่สาวคนสวยยิ้มให้ตัวเอง หนัวหนัว ก็เอียงคอ แล้วยิ้มกว้างขึ้นไปอีก จากนั้นก็หันหลังกระโดดไปหยิบของอีกอย่าง

“คุณลุงคะ นี่ถุงมือที่คุณลุงต้องการค่ะ”

???

“หา!?!” นักปั่นชายผิวคล้ำร่างสูงโปร่งคนหนึ่ง เบิกตากว้างทันที เขามองไปที่เพื่อนร่วมทีมหญิง แล้วก็มองมาที่ตัวเอง รู้สึกเหมือนโดนดาเมจคริติคอลไปหนึ่งหมื่นแต้ม!

“เฮ้! ยัยหนูน้อย ทำไมเรียกเธอว่าพี่สาว แต่ดันเรียกฉันว่าลุงล่ะ? ฉันแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”

หนัวหนัว กะพริบตาปริบๆ ทำหน้าตาใสซื่อ

ชายคนนั้นยังไม่ยอมแพ้ เขาโพสท่าที่คิดว่าเท่ที่สุด พยายามหาทางลงให้ตัวเอง

“บอกมาซิ ยัยหนูน้อย ที่นี่ใครหล่อที่สุด? แค่พยักหน้าก็พอแล้ว!”

เพื่อนร่วมทีมหญิงที่อยู่ข้างๆ เห็นท่าทางของเขาแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ แล้วพูดหยอกล้อ

“เพ้อฝันไปเถอะ! นายหล่อที่ไหนกันล่ะ ไม่เห็นรึไงว่าคุณพ่อของน้องเขาน่ะหล่อขนาดไหน! จะให้เธอชมนายน่ะแปลกแล้ว!”

เมื่อประโยคนี้หลุดออกมา สายตาทุกคู่ก็จับจ้องไปที่ ซูเฉิน พร้อมกัน

เฮ้อ เถ้าแก่ ไม่เพียงหน้าตาหล่อเหลา ยังมีลูกสาวน่ารักราวกับตุ๊กตาแกะสลักอีก แถมยังทำขาหมูอร่อยสุดๆ อีก นี่มันผู้ชนะในชีวิตชัดๆ...

พูดตามตรง พวกเขาก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน ด้วยฝีมือของเถ้าแก่ ไม่น่าจะมาตั้งแค่แผงลอยข้างทางนะ อย่างน้อยก็น่าจะได้เป็นเชฟใหญ่ในโรงแรมห้าดาวสิ หรือว่าจะเป็นดาราที่มาแอบถ่ายรายการลับๆ ถ้าอย่างนั้น มันก็ต้องมีกล้องซ่อนอยู่แถวนี้แน่?!

……………………………

ค่ำคืนมาเยือนอย่างเงียบเชียบ เข็มนาฬิกาชี้ไปที่สามทุ่ม ซูเฉิน เริ่มเก็บร้าน เตรียมจะปิดร้าน

ธุรกิจของวันนี้ดีอย่างน่าประหลาด ขาหมู 70 ชิ้นนั้นขายหมดเกลี้ยง โดยเฉพาะทีมจักรยานที่มาทีหลัง หลังจากกินเสร็จก็ยังสั่งห่อกลับบ้านกันยกใหญ่ จนขาหมูหมดสต็อกไปเลย

“เถ้าแก่ พรุ่งนี้เปิดร้านกี่โมงครับ?”

“เถ้าแก่ เนื้อหมดแล้ว งั้นน้ำพะโล้นี่ขายไหม? บอกราคามาเลย”

ลูกค้าสองสามคนที่เพิ่งวิ่งออกกำลังกายตอนกลางคืนเสร็จเห็น ซูเฉิน เตรียมจะปิดร้าน ก็รีบถามขึ้น

“เวลาเปิดร้านพรุ่งนี้ต้องดูสถานการณ์อีกทีครับ ส่วนน้ำพะโล้ขายไม่ได้จริงๆ ครับ ทุกคนกลับไปพักผ่อนเถอะ” ซูเฉิน โบกมืออย่างจนใจ

ดูจากแนวโน้มในตอนนี้แล้ว คืนนี้คงต้องตุ๋นขาหมูเพิ่มอีกแน่นอน แบบนี้ กว่าจะได้นอนก็คงจะเที่ยงคืนอีกแล้ว อีกอย่างตอนเช้าก็ไม่ค่อยมีคน พรุ่งนี้เลยยังบอกไม่ได้ว่าจะเปิดกี่โมง

ซูเฉิน คำนวณดู วันนี้ขายได้ทั้งหมด 6,585 หยวน เงินก้อนนี้สามารถเข้ากระเป๋าของเขาได้โดยตรง ไม่ต้องส่งมอบให้ระบบ หักต้นทุนแรงงานออกไป เรียกได้ว่าเป็นธุรกิจที่ไม่ต้องลงทุนเลย เป็นรายได้สุทธิล้วนๆ

เพราะตอนนี้สภาพเศรษฐกิจไม่ค่อยดี ทำงานเป็นทาสบริษัทเหนื่อยแทบตาย เดือนหนึ่งก็ได้แค่ห้าหกพันหยวน แต่เขาตั้งแผงลอย วันเดียวก็ทำเงินได้เท่ากับทั้งเดือนแล้ว แถมหลังจากทำภารกิจสำเร็จ ยังจะได้รับรางวัลลึกลับอีก สุดยอดไปเลย!!!

[ติ๊ง! โฮสต์ทำภารกิจตั้งร้านวันแรกสำเร็จ ได้รับรางวัลสุ่มเป็นเครื่องปรุงรสขาหมูตุ๋นพะโล้ระดับเทพเจ้า: รสหม่าล่า, รสหวานเผ็ด, รสพริกไทยเสฉวนเขียว] (* พริกไทยเสฉวนเขียว / ชิงหัวเจียว (青花椒))

ขณะที่ ซูเฉิน กำลังดื่มด่ำกับความสุขจากการตั้งแผงลอย ในหัวของเขาก็มีเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น

อะไรนะ? ยังมีรางวัลสุ่มอีกเหรอ! เครื่องปรุงรสพะโล้สามรสชาติที่แตกต่างกัน นี่มันเป็นเรื่องน่าประหลาดใจจริงๆ

ตอนแรกเขายังคิดอยู่เลยว่า รสชาติพะโล้แบบดั้งเดิมนี้ ทุกคนกินไปนานๆ จะเบื่อไหมนะ? ไม่คิดเลยว่ารางวัลจากระบบจะมาได้ทันเวลาพอดี…

ซูเฉิน ใช้เวลาหนึ่งนาที ย่อยข้อมูลที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวคร่าวๆ

พูดง่ายๆ ก็คือ รสหม่าล่า ก็คือการเติมพริกแห้ง พริกไทยเสฉวน และเครื่องเทศอื่นๆ จำนวนมากลงในน้ำพะโล้

รสหวานเผ็ด ตามชื่อก็คือการผสมผสานรสหวานกับรสเผ็ดเข้าด้วยกันอย่างลงตัว พะโล้ที่ทำแบบนี้ ภายนอกจะมีน้ำตาลเคลือบบางๆ หวานแต่ไม่เลี่ยน เผ็ดแต่ไม่แสบร้อน วัยรุ่นน่าจะชื่นชอบกัน

ส่วนรสพริกไทยเสฉวนเขียวน่ะเหรอ ก็แน่นอนว่าใช้พริกไทยเสฉวนเขียวเป็นเครื่องปรุงหลัก มีความเผ็ดร้อนในระดับหนึ่ง พร้อมกับความสดชื่นและชาลิ้น

ก็ดีเลย… คืนนี้กลับบ้าน เขาคงต้องลองทำการบ้านกับสูตรใหม่พวกนี้ให้ละเอียดสักหน่อย

………………………..

ตลอดทางกลับบ้าน เจ้าตัวเล็กตื่นเต้นมาก ไม่มีความง่วงเลยแม้แต่น้อย หลังจากกลับถึงบ้าน ซูเฉิน นั่งลงข้างเตียง มองแล้วถามลูกสาวเบาๆ

“หนัวหนัว วันนี้สนุกกับการช่วยพ่อขายของบ้างไหม?”

หัวเล็กๆ ของ หนัวหนัว พิงอยู่บนหมอน ดวงตากลมใสกระพริบวิบวับ

“หนูมีความสุขมากเลยคะ! ได้ตั้งร้านกับคุณพ่อสนุกเป็นพิเศษเลย”

“คุณพ่อก็เก่งมากๆ ด้วย! วันนี้ขายขาหมูได้ตั้งเยอะแยะแน่ะ”

“ถ้าเพื่อนๆ รู้ จะต้องอิจฉาหนูแน่ๆ ที่มีคุณพ่อที่เก่งขนาดนี้”

ขณะที่พูด บนใบหน้าเล็กๆ ของเธอก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ