เงินบำนาญไม่ใช้ จะเก็บไว้ให้ลูกออกไข่รึไง?

ห้านาทีก่อนหน้านี้ ที่โต๊ะอาหารมุมสุดข้างรถขายอาหาร หนัวหนัว กำลังใช้สองมือประคองขาหมูรสหวานเผ็ด กินอย่างเอร็ดอร่อย เธอกินอย่างรีบร้อน รอบปากเล็กๆ ของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยซอสหวานเผ็ดที่เหนียวเหนอะหนะ ดูเหมือนแมวน้อยลายพร้อยที่น่ารัก

ตอนนี้ ซูเฉิน พอจะมีเวลาว่าง รีบหยิบทิชชู่เปียกขึ้นมาเช็ดปากให้ลูกสาว แต่เจ้าตัวนี้อาหารในปากยังเคี้ยวไม่หมด ดวงตาก็จ้องเขม็งไปที่ขาหมูในมืออีกแล้ว ยกขึ้นมาจรดปากเตรียมจะแทะต่อ

“เฮ้ หนัวหนัว กินช้าๆ หน่อยสิลูก”

ซูเฉิน ส่ายหัวอย่างจนใจ รีบยกแก้วน้ำผลไม้ปั่นส่งให้ หนัวหนัว หนัวหนัว ดูดไปหนึ่งอึกใหญ่ แล้วยิ้มตาหยีด้วยความพอใจ

“เอิ๊ก~ คุณพ่อคะ ขาหมูรสหวานเผ็ดนี่อร่อยมากเลย! อร่อยกว่าของทอดแมคโดน่อลเป็นหมื่นเท่าแน่ะ!”

ซูเฉิน ยิ้ม สำหรับรสชาตินี้เขาก็ค่อนข้างมั่นใจอยู่แล้ว ความเผ็ดในนี้ถูกความหวานเข้ามาตัดกันอย่างพอเหมาะพอดี รสชาติที่ได้จึงเป็นรสเปรี้ยวอมหวาน มีความเผ็ดร้อนกระตุ้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แม้แต่เด็กเล็กๆ ก็กินได้สบายมาก

“อร่อยแค่ไหนก็ค่อยๆ กินนะลูก” พูดจบ ซูเฉิน ก็ลูบหน้าผากของ หนัวหนัว อย่างรักใคร่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเอ็นดู

ในตอนนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงตะโกนอย่างเร่งรีบสองสาย

อ๊ะ มีลูกค้ามาอีกแล้ว เมื่อกี้คุณตาสองคนนี้ยืนด้อมๆ มองๆ อยู่ตั้งนาน ไม่เห็นจะขยับ ตอนนี้ใจอ่อนแล้วเหรอ?

“มาแล้วครับ!” ซูเฉิน ลุกขึ้นยืน แล้วรีบตอบกลับ

“คุณพ่อคะ คุณพ่อรีบไปทำงานเถอะค่ะ!” หนัวหนัว หันมายิ้มหวานให้ ซูเฉิน ส่งพลังใจให้เต็มที่

ขาหมูสองชิ้นถูกวางบนเครื่องชั่ง ชิ้นหนึ่ง 75 หยวน อีกชิ้น 90 หยวน

ชายชราทั้งสองคนตกใจทันที อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ นี่ตกลงหนังหมูทำจากทอง หรือกระดูกทำจากทองกันแน่? ทำไมมันถึงแพงขนาดนี้!

เฒ่าหวัง อดไม่ได้ที่จะใช้พัดพัดวีเพื่อคลายความอึดอัด เฒ่าหลี่ เหลือบมอง แล้วเบ้ปากทันที รู้แล้วว่าเพื่อนเก่าเสียดายเงิน บัตรประกันสุขภาพแกมีเงินเยอะ แล้วมันมีประโยชน์อะไร ดูท่าทางขี้เหนียวของแกสิ เรียนรู้จากพี่ใหญ่อย่างฉันซะบ้างสิโว้ย!

จากนั้น เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างสั่นๆ แล้วเปิดแอปจ่ายเงิน สแกนคิวอาร์โค้ด จ่ายเงิน

‘ได้รับเงินเข้าบัญชี 75 หยวน’

หลังจาก เฒ่าหลี่ จ่ายเงินเสร็จก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองไปที่เพื่อนเก่าอย่างเงียบๆ สองตาเฒ่าสนิทกันขนาดไหน มีหรือที่ เฒ่าหวัง จะไม่เข้าใจความหมายของเขา

ทำเอา เฒ่าหวัง โกรธจนหนวดกระดิกในทันที ไอ้เวร แกไม่ขี้เหนียว แล้วทำไมไม่จ่ายชิ้นที่ 90 ล่ะฟะ?

แต่พอได้กลิ่นหอมของขาหมู เขาก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน ไม่ได้ลังเลนาน ก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจ่ายเงิน

ไม่นานนัก สองตาเฒ่าก็ถือขาหมูร้อนๆ เดินเรียงกันมาที่เก้าอี้ พอเพิ่งจะนั่งลง เฒ่าหลี่ ก็รีบกัดเข้าไปคำหนึ่งอย่างใจร้อน ในทันที รสชาติที่เข้มข้นก็ระเบิดออกมาในปาก เนื้อนุ่มละลายในปาก มันแต่ไม่เลี่ยน

เขารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นไปทั่วร่าง ดวงตาที่ขุ่นมัวก็ชื้นขึ้นเล็กน้อย ในใจก็พลันเกิดความรู้สึกที่ยากจะบรรยายขึ้นมา ชาตินี้เคยกินเนื้อลา ก็เคยลองชิมเนื้องู แต่ไม่เคยได้กินขาหมูที่หอมขนาดนี้มาก่อนเลย!

มีคำพูดว่ายังไงนะ …กีบกานี้ควรมีอยู่บนสวรรค์เท่านั้น ในโลกมนุษย์ยากที่จะได้พบเห็น?

ที่แท้ ที่เคยกินมาทั้งหมดมันก็อาหารหมูนี่เอง!!! ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะมีชีวิตอยู่มานานขนาดนี้ แต่กลับเหมือนใช้ชีวิตไปอย่างไร้ค่า!

เฒ่าหลี่ อดไม่ได้ที่จะกัดเข้าไปอีกคำ วินาทีต่อมา เขาก็สำลักน้ำลายที่ไหลทะลักออกมา

“แค่กๆๆ...”

เฒ่าหวัง เอียงตัวเล็กน้อย พูดขึ้นอย่างรังเกียจ

“ไอ้เฒ่าหลี่ ไม่เคยกินหมูรึไง? รีบร้อนอะไรขนาดนั้น! เหมือนผีอดโซมาเกิดงั้นแหละ ไม่มีใครแย่งแกสักหน่อย จะว่าไปนะ คืนเข้าหอแกยังไม่รีบขนาดนี้เลยมั้ง… ฮ่าๆ!”

พูดจบ เขาก็ยิ้มเล็กน้อย แล้วเลิกคิ้ว แต่ภาพที่จินตนาการไว้ว่า เฒ่าหลี่ จะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟกลับไม่เกิดขึ้น ตอนนี้เพื่อนเก่าคนนี้กลับเงียบกริบ ไม่ส่งเสียงอะไรเลย เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินจนหน้ามันเยิ้ม

เฒ่าหวัง เองรู้สึกเก้อ เลยไม่ได้สนใจอะไรมาก อ้าปากกว้าง กัดขาหมูไปคำหนึ่ง

ทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย อ๋อ! ที่แท้ของมันอร่อยเกินจนไม่สนโลกนี่เอง! ไม่แปลกที่เพื่อนถึงเมินเขาไปเลย

เขาก็รีบกินอย่างเอร็ดอร่อยทันที

ขาหมูที่ เฒ่าหลี่ ซื้อมามีปริมาณน้อยกว่าหน่อย แถมเขายังได้กินก่อน ไม่นานนัก ก็แทะขาหมูทั้งชิ้นจนเกลี้ยง แม้แต่กระดูกก็ยังดูด จากนั้น ก็มองไปยัง เฒ่าหวัง ด้วยสายตาไม่น่าไว้วางใจ

“เฒ่าหวัง แกอย่ากินเยอะขนาดนั้น ไม่ดีต่อสุขภาพ ให้พี่ชายอย่างฉันช่วยแบ่งเบาภาระให้แกเถอะ”

สิ้นเสียง เฒ่าหวัง ก็รีบหันหลังกลับไปเพื่อปกป้องของกิน

“ไสหัวไป! ของตัวเองยังไม่พอเลยโว้ย!”

ไม่นานนัก เฒ่าหวัง ก็กินขาหมูจนหมด ยังไม่อิ่มเลย! หรือว่าจะไปซื้ออีกสักสองชิ้นดี?

สองเฒ่าสบตากัน จัดไป! วันนี้ถ้าไม่ซื้อสักสิบชิ้นแปดชิ้น ไม่มีทางพอกินแน่ ส่วนเงินบำนาญน่ะเหรอ ของพรรค์นั้นไม่ใช้แล้วจะเก็บไว้ทำไม? เก็บไว้ให้ลูกออกไข่รึไงวะ?!

สองตาเฒ่าบรรลุข้อตกลงกันในทันที แน่นอนว่าเตรียมจะทุ่มสุดตัวซื้อ พวกเขาเดินมาที่หน้าร้าน

“หนุ่มน้อย! ขาหมูอร่อยมาก เอามาทุกรสเลย!”

“ฉันก็ด้วยพ่อหนุ่ม แต่ฟันไม่ดี ช่วยบั้งขาหมูให้ฉันเยอะๆ หน่อยนะ”

สองตาเฒ่าแย่งกันพูด

“ถูกปากก็ดีแล้วครับ” ซูเฉิน ยิ้ม มองดูตาเฒ่าสองคนที่อายุมากแล้ว แต่กลับมีความสุขเหมือนเด็กๆ ใบหน้าเปื้อนซอสก็ไม่รู้ตัว เขารีบยื่นกระดาษทิชชู่ไปให้ทั่งคู่สองสามแผ่น

“คุณลุง เช็ดหน้าก่อนครับ เดี๋ยวผมจัดใส่ให้”

ทั้งสองคนรับกระดาษมาเช็ดหน้าลวกๆ อย่างมีความสุข ไม่ได้ใส่ใจอะไรเลย สายตายังคงจับจ้องไปที่ขาหมู

…………………………

ข้างๆ ยามสองคนกินขาหมูในมือหมดอย่างรวดเร็วราวกับพายุที่พัดพากลุ่มเมฆให้สลายไป แล้วใช้แขนเสื้อเช็ดปากเหมือนกันโดยไม่ได้นัดหมาย ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าที่ยังไม่หนำใจ

ไม่พอกินเลย ไม่พอกินเลยจริงๆ! ขาหมูแค่นี้จะไปพอให้ชายฉกรรจ์กินได้อย่างไร! กินยังไม่สะใจไม่พอ พยาธิในท้องยังถูกปลุกขึ้นมาอีก

พอหันไปมองอีกที ตาเฒ่าสองคนที่เมื่อกี้ยืนล้อมดูพวกเขาอยู่ กลับกำลังซื้อซ้ำแล้ว

ชิ! แก่ปูนนี้แล้ว ยังจะมาแย่งกินอีก ของมันๆ เลี่ยนๆ แบบนี้ ให้ ‘คนหนุ่ม’ อย่างฉันเป็นคนรับภาระเองเถอะ

ยามแก่อายุห้าสิบกว่าปีเห็นดังนั้น ก็รีบตามไปทันที

“เฮ้ เถ้าแก่ เอาอีกหนึ่งรสพริกไทยเสฉวนเขียว รสนี้ถึงใจดี!”

ยามหนุ่มก็ไม่ยอมน้อยหน้า อาจารย์อายุมากแล้ว กินชิ้นเดียวก็พอ ส่วนฉันยังหนุ่มๆ อยู่ ต้องกินสองชิ้น

“เถ้าแก่ ผมเอารสหม่าล่าหนึ่ง ดั้งเดิมอีกหนึ่ง”

พูดตามตรง เขาก็อยากจะลองทุกรสชาติเหมือนกัน แต่เงินเดือนสามพันหยวนต่อเดือนมันก็น้อยนิดจริงๆ ขาหมูชิ้นเดียวสำหรับเขา ก็ถือว่าเป็นการใช้จ่ายที่สูงแล้ว แต่ว่า แล้วมันจะทำไมล่ะ?!

มีชีวิตอยู่ก็เพื่อความสุขไม่ใช่เหรอ? คนที่มาเป็นยามตั้งแต่อายุยังน้อยอย่างเขา ก็ย่อมเป็นคนที่แสวงหาความเรียบง่ายและชอบสนุกกับชีวิต กินขาหมูสักหน่อย ดื่มเหล้าสักนิด นอนเอกเขนกในป้อมยาม แล้วไถคลิปวิดีโอเล่น มันจะไม่ดีตรงไหน? ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคืออาจจะทำให้คนอื่นอิจฉา!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ยามหนุ่มก็เปลี่ยนใจ

“ขอเพิ่มรสพริกไทยเสฉวนเขียวอีกชิ้น!”

เมื่อเห็นว่ามีลูกค้ามาซื้อซ้ำอีกสองคน ซูเฉิน ก็ยิ้มแล้วรับคำทีละคน พลางเหลือบมองขาหมูที่เหลืออยู่ในหม้อไม่มาก

ดูท่าทาง… วันนี้คงขายหมดตามเป้าแน่นอนแล้ว