ภารกิจใหม่! แบบนี้มันเกินไปแล้วนะ!

เมื่อบรรดาคุณแม่ท้องทั้งหลายได้ขาหมูไปครอบครอง เสียงชื่นชมก็ดังกระหึ่มทั่วทั้งหน้าร้านของ ซูเฉิน

“ฮืออๆๆ อร่อยเกินไปแล้ว! ที่แท้ที่ฉันแพ้ท้อง ก็เพราะไม่ได้กินของดีแบบนี้สินะ!”

“ว้าว…เซอร์ไพรส์มาก รู้สึกเหมือนชีวิตสมบูรณ์แบบแล้วล่ะ”

“อร่อยจนร้องไห้เลย! ลูกจ๋า แม่กับลูกในท้องเราได้กินเนื้อซะที!”

พวกเธอต่างกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งด้วยความตื่นเต้น จากนั้นก็ต่างคนต่างก้มหน้าก้มตาแทะขาหมูในมืออย่างตั้งใจ

ขาหมูนี่มันของวิเศษจริงๆ พอกินเข้าไป พวกเธอก็รู้สึกว่ากระเพาะที่ปกติหยิ่งยโสและแปรปรวนก็พลันเบิกบานพระทัยขึ้นมา ไม่เพียงแต่จะไม่คลื่นไส้ แต่ยังกำจัดเหล่าขบถทรราชทั้งหลายจนสิ้นซาก ทั้งระบบย่อยอาหารต่างโห่ร้องด้วยความดีใจ สายสะดือก็เร่งเครื่องเต็มกำลัง ส่งต่อพลังงานความอร่อยไปยังลูกน้อยอย่างรวดเร็ว ด้วยเหตุนี้… โลกจึงสงบสุข ร่างกายของพวกเธอก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

หญิงตั้งครรภ์หลายคนกินเนื้อหมดแล้วก็ยังไม่ยอมทิ้ง แม้แต่น้ำในกระดูกหมูก็ยังดูดจนเกลี้ยง ถ้าไม่ใช่เพราะฟันไม่อำนวยจริงๆ เกรงว่าคงจะเคี้ยวกระดูกกลืนลงไปด้วยแล้ว

บรรดาสามีที่ต่อคิวซื้อขาหมูเสร็จแล้ว เมื่อเห็นสภาพของภรรยาตัวเอง ชั่วขณะหนึ่งก็รู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน นี่ยังใช่ฮองเฮาที่บ้านคนนั้น ที่หลังจากตั้งท้องแล้วกับข้าวแต่ละอย่างกินแค่คำเดียวรึเปล่า?

แต่ว่า… หลังจากประหลาดใจแล้ว ความสุขก็เข้ามาแทนที่ ก่อนหน้านี้ภรรยากินอะไรไม่ลงเลย ไม่เพียงแต่ตัวเองจะพลอยลำบากไปด้วย สารอาหารของลูกก็ยังไม่เพียงพออีกด้วย ตอนนี้ดีแล้ว ปัญหาทั้งหมดถูกแก้ไขแล้ว

ในตอนนี้ ขาหมู 100 ชิ้นก็ถูกกวาดเรียบไปหมดแล้ว ซูเฉิน มองดูใบหน้าที่เปี่ยมสุขของทุกคน ในใจก็มีความคิดขึ้นมาเพียงอย่างเดียว นั่นก็คือ ได้เวลาเก็บร้านแล้ว!

เขาปิดฝาหม้ออย่างคล่องแคล่ว เก็บโต๊ะเก้าอี้เข้ารถ สำหรับการปิดฉากอย่างสวยงามนี้ โดยส่วนตัวแล้วเขาก็พอใจมาก!

ทว่า มีคนดีใจ ก็ย่อมมีคนร้องไห้ ลูกค้าประจำหลายคนที่มาสาย เมื่อเห็นว่า ซูเฉิน เก็บร้านแล้ว ก็ถึงกับอึ้งตะลึงไปเลย

โธ่เว้ย! ขาหมูของข้า... เมื่อวานเวลานี้มายังซื้อทันอยู่เลย ทำไมวันนี้ถึงมีหญิงตั้งครรภ์มาเยอะขนาดนี้ กินของมันๆ แบบนี้! พวกเธอไม่แพ้ท้องกันเลยรึไง?

เมื่อได้กลิ่นพะโล้ที่ยั่วยวนนั้น ลูกค้าประจำที่ซื้อไม่ทัน ก็รู้สึกไม่ดีไปทั้งตัว พวกเขากรูเข้ามาขวางรถขายอาหารของ ซูเฉิน เอ่ยปากอย่างไม่ยอมแพ้

“เถ้าแก่! หมดจริงเหรอ? ทำเพิ่มอีกหม้อเถอะ ต่อให้ดึกแค่ไหนผมก็จะมาซื้อ!”

ซูเฉิน สะดุ้งในใจ อากาศก็ร้อนอยู่แล้ว คุณพูดอะไรเย็นชาขนาดนี้ออกมาได้ยังไง! ฉันทำงานล่วงเวลาไปแล้ววันหนึ่งนะ ยังจะให้ทำอีกเหรอ?!

เขายิ้มแหย ยกมือไหว้ขอโทษ

“ไม่ได้จริงๆ ครับ วันนี้หมดแล้ว หมดจริงๆ”

ตอนแรกเขายังคิดอยู่เลยว่า หรือจะบอกลูกค้าไปว่าเขาจะไม่มาอีกแล้ว แต่ตอนนี้ ดูจากสถานการณ์แล้ว ถ้าเขาพูดออกไป ลูกค้าพวกนี้จะไม่คลั่งไปเลยเหรอ ถึงตอนนั้นตัวเองจะกลับบ้านได้รึเปล่ายังไม่รู้เลย ไม่แน่บางทีอาจกลายเป็นสงครามกลางเมืองเลยก็ได้!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซูเฉิน ก็ถอนหายใจหนักๆ ในใจ …ช่างเถอะ เผ่นแน่บเลยดีกว่า!

หลังจากเกลี้ยกล่อมลูกค้าไปแล้ว ซูเฉิน ก็นั่งอยู่ในห้องคนขับ เตรียมจะเหยียบคันเร่งแล้วเผ่นแน่บ เสียงอิเล็กทรอนิกส์จากระบบก็ดังขึ้นในหัว

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจตั้งร้านหนึ่งสัปดาห์สำเร็จ ได้รับรางวัลเป็นวิลล่าในโครงการอวี้หูจิ่นหยวนหนึ่งหลัง]

[เอกสารที่เกี่ยวข้องและโฉนดที่ดินได้ดำเนินการเรียบร้อยแล้ว ขณะนี้ได้จัดส่งไปยังลิ้นชักในห้องนอนใหญ่แล้ว ขอให้โฮสต์โปรดตรวจสอบ!]

โครงการอวี้หูจิ่นหยวน??? ซูเฉินชะงักไปเล็กน้อย

ถ้าจำไม่ผิด โครงการนี้เป็นโครงการวิลล่าสุดหรูอันดับหนึ่งของฝั่งใต้ของเมืองเลยนะ สภาพแวดล้อมสีเขียวในโครงการ สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ มีครบครัน การรักษาความปลอดภัยก็เข้มงวดมาก เหมือนว่าหลังหนึ่งราคาหลายล้านหยวนเลยนะ ถ้าพื้นที่ใหญ่หน่อยราคาก็เกือบยี่สิบล้าน

แล้วบ้านหรูขนาดนี้เอามายกให้ฟรีๆ เลยเหรอ!? รางวัลลึกลับนี่มันไม่ธรรมดาจริงๆ!

ตามคำอธิบายของระบบ วิลล่าที่ให้มาตกแต่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว สามารถหิ้วกระเป๋าเข้าอยู่ได้เลย

ซูเฉิน ดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ เหยียบเบรกจอดรถทันที บ้านเก่าๆ นั่นจะอยู่ต่อไปทำไมอีก! ในเมื่อตอนนี้ยังไม่ค่ำ รับลูกแล้วก็ย้ายเลยสิ ของสำคัญก็เอาไว้บนรถขายอาหาร ของอื่นๆ ก็เรียก Lalamove มาขนก็พอ

ส่วนบ้านเก่าที่ยังเหลือสัญญาเช่าอีกสองเดือนกว่า นี่ก็จัดการง่าย เขาเปิดแอปเช่าบ้าน แล้วลงประกาศปล่อยเช่าต่อโดยตรง

………………………

ซูเฉิน รับลูกสาวตัวน้อยกลับมา แล้วก็เริ่มเก็บของที่บ้าน

“หนัวหนัว เราจะย้ายบ้านใหม่กันแล้วนะ”

ดวงตาของ หนัวหนัว เป็นประกายในทันที ถามด้วยความคาดหวัง

“จริงเหรอคะคุณพ่อ! บ้านใหม่ของเราจะอยู่ที่ไหนเหรอคะ?”

ซูเฉิน ยิ้มพลางลูบหัวเล็กๆ ของเธอ

“ลูกรัก บ้านใหม่ของเราอยู่ในที่ที่สวยๆ เลยล่ะ หนูต้องชอบแน่ๆ”

หนูน้อยดีใจจนกระโดดโลดเต้น รีบเก็บของเล่นของตัวเองทันที รอกว่าของในบ้านจะเก็บเสร็จเรียบร้อย ซูเฉิน ก็หากล่องใหญ่มาสองสามใบ แล้วแพ็กของลงไปอย่างเป็นระเบียบ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา สองพ่อลูกก็มาถึงบ้านใหม่ ตรงหน้าคือวิลล่าสามชั้น ภายนอกวิลล่าดูโอ่อ่าสง่างาม แถมยังมีสวนหย่อมอีกด้วย พื้นที่ห้องนั่งเล่นกว้างขวางอย่างยิ่ง การตกแต่งต่างๆ ล้วนแสดงให้เห็นถึงรสนิยม

ชั้นสองคือโซนห้องนอน เมื่อมองออกไปจากหน้าต่างห้องนอน จะสามารถมองเห็นสวนของตัวเองและวิวทะเลสาบของโครงการได้

ซูเฉิน ให้ความสำคัญกับห้องเด็กเป็นพิเศษ ทั้งห้องใช้สีชมพูอ่อนเป็นโทนสีหลัก บนเตียงเด็กกลางห้องมีตุ๊กตาขนฟูวางเรียงกันเป็นแถว ข้างๆ ยังมีห้องหนังสือเล็กๆ และพื้นที่พักผ่อนที่เข้าชุดกัน

ดวงตากลมโตของ หนัวหนัว เป็นประกายขึ้นมาทันที

“ว้าว! ห้องนี้ของหนูเหรอคะ! หนูชอบมากกกกก!”

เจ้าตัวเล็กตื่นเต้นจนวิ่งเตาะแตะเข้าไป เกือบจะลงไปกลิ้งบนพรมแล้ว เมื่อเห็นเธอดีใจขนาดนี้ อารมณ์ของ ซูเฉิน ก็พลอยเบิกบานไปด้วย

…………………………

เที่ยงคืน ทุกสรรพสิ่งเงียบสงัด ‘ติ๊ง’ เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้งจน ซูเฉิน ตกใจจนสะดุ้งสุดตัว

อะไรอีกเนี่ย!? ภารกิจระบบ?

สัปดาห์ที่แล้วตั้งร้านตั้งแต่วันเสาร์ถึงวันศุกร์ครบเจ็ดวันเต็ม ตอนนี้พอเที่ยงคืนก็รีเฟรชภารกิจใหม่แล้ว ที่แท้ก็คือให้ทำสัปดาห์ต่อสัปดาห์ไม่ให้หยุดเลยสินะ! ลาในคอมมูนยังไม่โดนใช้งานหนักขนาดนี้เลย!

[ภารกิจประจำสัปดาห์นี้: ขายโร่วเจียหมัว 100 ชิ้นต่อวัน]

[สถานที่ตั้งร้าน: หน้าประตูวัดฝูเจ๋อ เวลาตั้งร้าน: 8:00 น. ราคาขายโร่วเจียหมัว: ห้าสิบหยวน]

หา อะไรนะ? พี่ระบบ นายเอาจริงเหรอ?!

ขายขาหมูในสวนสาธารณะ ยังถือว่าเป็นการกระทำที่ซื่อสัตย์และปฏิบัติตามกฎ แต่ไปขายโร่วเจียหมัวที่หน้าประตูวัด นี่มันจะเกินไปหน่อยแล้วนะ! (โร่วเจียหมัว (肉夹馍) – แฮมเบอร์เกอร์ หรือแซนด์วิชเนื้อสับแบบจีน)

ตกลงจะให้ไปถล่มงานเขา หรือไปท้าทายตบะของพระกันแน่!

ซูเฉิน ทำหน้าไม่เข้าใจสุดๆ แต่ก็จนใจที่ต้องยอมรับ

[ติ๊ง! ตำราการทำโร่วเจียหมัวฉบับสมบูรณ์ได้ถูกส่งมอบแล้ว!]

เขาตรวจสอบข้อมูลที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวคร่าวๆ มีทั้งรสเนื้อผัดยี่หร่า รสเนื้อวัว รสเป็ด รสกุ้งเครย์ฟิช... สมแล้วที่เป็นฉบับสมบูรณ์ มีแต่ที่คิดไม่ถึง ไม่มีที่ทำไม่ได้ รสชาติดั้งเดิมต่างๆ มาเจอกับรสชาติใหม่ๆ เรียกได้ว่ามีครบทุกอย่าง

ซูเฉิน ตกใจในใจ คิดว่าแย่แล้ว สำหรับฝีมือการทำอาหารและวัตถุดิบที่ระบบให้มา เขาก็ค่อนข้างมั่นใจอยู่แล้ว เพียงแต่ว่า …ถ้าเกิดโร่วเจียหมัวนี่ทำออกมาหอมเกินไป

ถ้าพระเห็นแล้วน้ำตาไหล ชีได้กลิ่นแล้วใจสลาย พระพุทธเจ้ายังอยากฉันขึ้นมา จะทำยังไงดีล่ะ?

นี่มันบาปกรรมชัดๆ...