บทที่ 5 เก็บเกี่ยวและปั๊มทหาร

บทที่ 5 เก็บเกี่ยวและปั๊มทหาร
“จะมัวแต่นั่งรอแบบนี้ไม่ได้”
เมื่อเห็นว่ายังมีช่วงว่างก่อนที่ค่ายทหารจะสร้างเสร็จ เมิ่งสั่วระงับความร้อนรุ่มในใจ ขึ้นไปที่ชั้นสองเพื่อดูอาการของเซี่ยเสี่ยวจู
เนื่องจากตกใจกลัวอย่างรุนแรง ประกอบกับความหิวโหย เซี่ยเสี่ยวจูจึงยังคงสลบ ไม่ฟื้นเสียที
“ยังดีที่ไข้ไม่ขึ้น ไม่งั้นคงจัดการลำบาก”
เห็นริมฝีปากของเซี่ยเสี่ยวจูแห้งแตก เมิ่งสั่วจึงป้อนน้ำให้เธอเล็กน้อย
จากนั้น เขาเปิดถุงเสบียง เพื่อตรวจนับของที่ได้มาในรอบนี้
[น้ำขวด x3]
[ขนมปังแข็ง x4]
[เนื้อตากแห้งปริศนา x1]
[ถุงเกลือ x1]
[ฟิกเกอร์ฮัตสึเนะ มิคุ รุ่นลิมิเต็ด x1]
เมิ่งสั่วค่อนข้างพอใจกับของที่ได้ อย่างน้อยปัญปากท้องของเขาก็ได้รับการแก้ไขแล้ว
ใน Wasteland World ความยากในการหาเสบียงนั้นไม่ยากแต่ก็ไม่ง่าย ทว่ามีความสุ่มสูงมาก
ขึ้นอยู่กับขนาดของฐานที่มั่น และระดับความเจริญรุ่งเรือง
ยิ่งฐานใหญ่ กล่องเสบียงก็ยิ่งเกิดเยอะ
ยิ่งเจริญรุ่งเรือง คุณภาพของกล่องเสบียงก็ยิ่งสูง
ประเภทของเสบียงที่เปิดได้ มักจะเกี่ยวข้องกับสถานที่นั้นๆ ไม่มากก็น้อย
เมืองที่ทรุดโทรม ห่างไกล และถูกซอมบี้ฝังรากลึกแบบนี้ เปิดได้อาหารกับน้ำ เมิ่งสั่วก็พอใจมากแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเปิดได้ของแปลกๆ อย่างฟิกเกอร์รุ่นลิมิเต็ดอีกด้วย
“...”
มองดูสาวน้อยถักผมเปียคู่หน้าตาสวยงามที่กำลังถือต้นหอมและยิ้มร่าอยู่ในกล่องพลาสติกใส เมิ่งสั่วแววตาซับซ้อน ความเข้าใจที่มีต่อความพิลึกพิลั่นของ Wasteland World ยกระดับขึ้นไปอีกขั้น
ก็ดีเหมือนกัน
ถ้ามองในมุมหนึ่ง พวกเขาก็ถือเป็นคนบ้านเดียวกัน...
ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนแบบกลไกอันเย็นชาก็ดังขึ้นข้างหูเมิ่งสั่ว
[ค่ายทหารก่อสร้างเสร็จสิ้น]
[ปลดล็อกสิทธิ์การเกณฑ์ทหารยูนิตเลเวล 1]
[ปลดล็อกแผงควบคุมยูนิต]
[ตรวจพบว่าผู้บัญชาการสร้างค่ายทหารเป็นครั้งแรก มอบของขวัญ ชุดเซ็ตผู้บัญชาการ x1 กรุณารับให้ทันเวลา]
[คำเตือน! คำเตือน! ตรวจพบว่าผู้บัญชาการยังไม่ได้สร้างสถานีพลังงาน ค่ายทหารจะไม่ได้รับการสนับสนุนพลังงาน และจะหยุดทำงานเมื่อพลังงานสำรองหมดลง!]
[คำเตือน! ค...]
เสียงแจ้งเตือนเย็นเยียบดังก้องไม่หยุด แต่เมิ่งสั่วกลับไม่รู้สึกรำคาญ ตรงกันข้ามเขากลับถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
ฝูงซอมบี้ยังมาไม่ถึง ยังทันเวลา
ทุกอย่างยังทันเวลา...
หลังจากเก็บเสบียงเรียบร้อย เมิ่งสั่วเบนความสนใจไปที่แผงควบคุมค่ายทหาร เตรียมตัว ปั๊มทหาร
…..
…..
ม่านราตรีคลี่ตัวลง ฝูงซอมบี้เริ่มพลุกพล่าน
ในเมืองชั้นใน ณ เซฟเฮาส์ที่ซ่อนอยู่ในท่อระบายน้ำทิ้ง
“โฮก—!”
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงคำรามชวนขนลุกและเสียงกระแทกดังสนั่นไปทั่วท่อระบายน้ำ
หน้าเซฟเฮาส์
ในเวลาเพียงสั้นๆ ประตูเหล็กของเซฟเฮาส์ถูกซอมบี้พุ่งชนจนเริ่มบิดงอ รอยร้าวจากไม่กี่เซนติเมตรในตอนแรก ขยายวงกว้างจนกลายเป็นสิบกว่าเซนติเมตร
ความมืดมิดดุจน้ำหมึกไหลทะลักเข้ามา พร้อมกับกลิ่นเน่าเหม็นรุนแรง ความหวาดกลัวที่เป็นรูปธรรมเข้าปกคลุมจิตใจของทุกคนในเซฟเฮาส์
ประตูกำลังจะพัง
…..
ในเวลาเดียวกัน ที่ทางเข้าท่อระบายน้ำอีกด้านหนึ่ง
ที่นี่มีศพซอมบี้กองพะเนิน
กลิ่นเหม็นตลบอบอวล
ในทางเดินใต้ดินที่มืดสลัว ผู้รอดชีวิตสองคนกำลังเดินจ้ำอ้าว
คนนำหน้าเปิดทางคือชายชราหลังค่อมสวมชุดทหารเก่าๆ ในมือถือมีดดาบเล่มใหญ่
ไหล่ขวาของเขาติดตั้งไฟฉายที่ให้แสงสีเหลืองนวล ส่องสว่างทางข้างหน้าได้อย่างกระท่อนกระแท่น
ด้านหลังชายชรา ตามมาติดๆ ด้วยหญิงสาวที่แบกถุงเสบียงใบมหึมาไว้บนหลัง
เธอรวบผมหางม้าสูง หน้าซีดเผือด หน้าผากที่เปรอะเปื้อนมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพราย หายใจหอบเล็กน้อย
บนไหล่ของหญิงสาวก็ติดไฟฉายที่แสงค่อนข้างมัวเช่นกัน
หลังจากทั้งสามคนปรึกษากันอยู่นาน ในที่สุดก็ตัดสินใจให้ผู้ชาย (คนตาดี) ไปหยั่งเชิงดูเจตนาของทหารกลุ่มนั้น ส่วนหญิงสาวและชายชราให้รีบนำเสบียงกลับไปที่เซฟเฮาส์เพื่อแจกจ่ายให้ทุกคน
คนในเซฟเฮาส์อดอยากมานานมากแล้ว
พวกเขาถ่วงเวลาไม่ได้อีกแล้ว
“เดี๋ยว มีความเคลื่อนไหว”
จู่ๆ ชายชราที่นำหน้าก็หยุดเดิน เขาเอาตัวแนบผนังทางเดินอย่างรวดเร็ว ปิดไฟฉาย พร้อมส่งสัญญาณให้หญิงสาวเงียบเสียง
หญิงสาวใจหายวาบ รีบทำตามอย่างว่าง่าย
ชายชราพิงผนังทางเดิน แววตาเคร่งเครียด เงี่ยหูฟังเสียงที่ดังมาจากหัวมุม
“โฮก—!”
จากอีกฟากของทางเดิน มีเสียงคำรามของซอมบี้ดังแว่วมา ปนเปกับเสียงฝีเท้าหนักๆ และสะเปะสะปะ
กลิ่นเน่าเปื่อยเฉพาะตัวของซอมบี้ลอยมาแตะจมูกชายชรา สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที
ทำไมจู่ๆ ถึงมีซอมบี้โผล่มาเยอะขนาดนี้?!
สีหน้าชายชราเปลี่ยนไปมาไม่หยุด มือกระชับมีดดาบแน่น
เมื่อเห็นว่าเสียงฝีเท้าอันยุ่งเหยิงของซอมบี้ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ชายชราสูดหายใจลึก ส่งสัญญาณให้หญิงสาวตามมา
หญิงสาวไม่ลังเล กระชับถุงเสบียงบนหลัง แล้วรีบตามไปติดๆ
…..
ทางด้านเมิ่งสั่ว
เขาเปิดแผงควบคุมค่ายทหารตามคำแนะนำ
ทันใดนั้น ข้อมูลยูนิตที่สามารถเกณฑ์ได้ในปัจจุบันก็ปรากฏขึ้นในสายตา:
ยูนิตที่เขาปลดล็อกได้ในตอนนี้มีไม่มากนัก
เพียงแค่กวาดตามอง เมิ่งสั่วก็วางแผนการใช้แต้มที่มีอยู่ได้ทันที
“มี 3000 แต้ม เกณฑ์พลทหารใหม่ 26 นาย สุนัขทหาร 2 ตัว...”
“30 ยูนิตระดมยิงเต็มกำลัง จะรอดพ้นการโจมตีระลอกแรกในคืนนี้ได้ไหมนะ?”
สมองของเมิ่งสั่วประมวลผลอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้น เขาก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงเปิดแผงสิ่งปลูกสร้าง:
กดดูข้อมูลสถานีพลังงาน
[ราคา]: 800 แต้ม
[เวลาสร้าง]: 45 นาที
[ข้อมูล]: ติดตั้งอุปกรณ์พลังงานหมุนเวียน สามารถส่งพลังงานในปริมาณที่กำหนดไปยังสิ่งปลูกสร้างอื่นๆ เพื่อรองรับความต้องการในการทำงาน
การทำงานของสิ่งปลูกสร้างขาดพลังงานไม่ได้ รวมถึงค่ายทหารด้วย
การบริโภคกระสุน เสบียงอาหาร และอื่นๆ ของยูนิต ล้วนต้องอาศัยค่ายทหารจัดหาให้ ดังนั้นการสร้างสถานีพลังงานจึงเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง
เพียงแต่ถ้าทำแบบนั้น แต้มที่มีอยู่น้อยนิดของเขาก็ต้องหดหายไปอีกก้อนใหญ่
นั่นมันแลกกับพลังการยิงของพลทหารใหม่ได้ถึง 8 นายเชียวนะ...
“...”
หลังจากไตร่ตรองเล็กน้อย เมิ่งสั่วก็ตัดสินใจได้
สถานีพลังงานต้องสร้าง แต่ไม่ใช่ตอนนี้
พลังงานสำรองในค่ายทหารน่าจะพอถูไถไปได้สักพัก เขาแค่ต้องสร้างสถานีพลังงานให้เสร็จก่อนที่พลังงานเหล่านั้นจะหมดลงก็พอ
เวลาเป็นเงินเป็นทอง
สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ คือการวางแนวป้องกัน เพื่อเอาชีวิตรอดจากการบุกโจมตีของฝูงซอมบี้ในคืนนี้ให้ได้
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เมิ่งสั่วเปิดแผงยูนิตขึ้นมาใหม่
เลือก พลทหารใหม่ x26, สุนัขทหาร x2
ทุ่มหมดหน้าตัก ปั๊มทหารเต็มกำลัง
[แต้ม -3000]
วูมมม—!
“หือ?”
เมิ่งสั่วถูกเสียงดึงดูดความสนใจ จึงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้เขามัวแต่จดจ่ออยู่กับหน้าจอ
เมื่อได้สติ เขาถึงเพิ่งสังเกตเห็นค่ายทหารที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า
รูม่านตาหดเกร็งอย่างรุนแรง
ค่ายทหารหล่อขึ้นจากโลหะพิเศษทั้งหลัง มาในโทนสีดำแดง
เย็นเยียบ
ลึกลับ
และน่าเกรงขาม
ประตูโลหะหนาหนักสองบานติดตั้งอยู่ใจกลางค่ายทหาร แผ่ไอเย็นยะเยือก พื้นผิวมีแสงเรืองรองสีแดงกะพริบไหว ซึ่งแตกต่างจากสีของวัสดุเดิม
ชื้ด——
ทันใดนั้น ประตูโลหะก็ค่อยๆ เปิดแยกออกไปสองข้าง
ไอเย็นพวยพุ่งออกมา บดบังทัศนียภาพภายในค่ายทหาร
พลทหารใหม่นายหนึ่งวิ่งเหยาะๆ ออกมาจากม่านหมอก ตรงมาหยุดที่เบื้องหน้าเมิ่งสั่ว แล้วทำวันทยหัตถ์อย่างแข็งขัน เสียงดังปั้ก
“พลทหารใหม่ รายงานตัว!”
เสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังลอดผ่านหน้ากากกันแก๊สพิษ ทำให้เสียงของพลทหารใหม่ฟังดูอู้อี้เล็กน้อย
หัวใจเมิ่งสั่วสั่นไหว ยังไม่ทันจะได้ตอบรับ ประตูโลหะก็เปิดออกอีกครั้ง
พลทหารใหม่คนที่สองวิ่งออกมา มาหยุดตรงหน้าเขา
“พลทหารใหม่ รายงานตัว!”
“...”
“พลทหารใหม่ รายงานตัว!”
“...”
“พลทหาร...”
“โฮ่ง!!”
…..
กลางถนน หลังซากรถยนต์คันหนึ่ง
เมื่อพลทหารใหม่นายที่ 10 วิ่งออกมาจากค่ายทหาร สโมกเกอร์ก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ เสียงไอโขลกอย่างรุนแรงหยุดชะงักลงทันที
ในดวงตาที่โหดเหี้ยมของมันฉายแววสงสัยและไม่เข้าใจ
เมื่อพลทหารใหม่นายที่ 20 ปรากฏตัว กลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันอันเย็นเยียบก็แผ่พุ่งเข้ามาปะทะหน้าจนรู้สึกได้ สโมกเกอร์หันหลังกลับทันที ตัดสินใจผละออกจากพื้นที่อย่างเด็ดขาด
สัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตบอกมันว่า
ขอแค่มีชีวิตรอด ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีวันเอาคืน