บทที่ 7 การสนับสนุน

บทที่ 7 การสนับสนุน
เสียงนกหวีดดังขึ้น
พลทหารใหม่ที่ประจำการอยู่บนอาคารสองฝั่งได้รับคำสั่ง ปืนไรเฟิลพลังงานคำรามก้องพร้อมกัน
แสงไฟจากการยิงสาดส่อง เผยให้เห็นโฉมหน้าแท้จริงของฝูงซอมบี้
เน่าเฟะ
ซีดเซียว
หน้าตาบิดเบี้ยว
เลือดเนื้อเละเทะ
ดวงตาของพวกมันกลวงโบ๋ ภายในปากเต็มไปด้วยคราบเลือดสีดำแดง ส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำน่าสยดสยอง วิ่งพล่านไปตามถนน
ปัง ปัง ปัง ปัง——!!
เสียงปืนระเบิดก้องดังขึ้นจากทั้งสองฝั่งอย่างกะทันหัน
ฝูงซอมบี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถาโถมเข้าใส่อาคารทั้งสองฝั่งอย่างบ้าคลั่ง
“โฮก——!!”
“โฮ่ง!!”
ภายในอาคาร
สุนัขทหารที่ถูกเมิ่งสั่ววางกำลังไว้ที่ชั้นหนึ่งเพื่อให้แน่ใจว่าอำนาจการยิงจะไม่ถูกรบกวน เมื่อเห็นซอมบี้บุกเข้ามา ก็คำรามต่ำแล้วกระโจนเข้าใส่ทันที
เลือดสีดำสาดกระเซ็น
สังหารในพริบตา!
ขนของมันถูกชโลมด้วยเลือดดำเหม็นเน่า สุนัขทหารหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง เลือดซอมบี้สีดำหยดลงจากปาก
“โฮ่ง!!”
แววตาของมันดุร้าย กระโจนเข้าใส่ซอมบี้ตัวถัดไปที่ดาหน้าเข้ามา
[แต้ม +10]
[แต้ม +10]
[แต้ม...]
“ระเบิด!”
“ระเบิด!!”
“ระเบิด!!!”
หลังแนวป้องกัน ซอมบี้ที่หลุดรอดมาถึงตรงนี้มีจำนวนน้อยกว่ามาก
เมิ่งสั่วหลบอยู่หลังหน้าต่าง คอยยิงเก็บซอมบี้ที่พลทหารใหม่ดูแลไม่ทั่วถึงและกำลังจะบุกถึงชั้นล่าง
ขณะเดียวกัน สายตาเขาก็จับจ้องไปที่หน้าต่างสถานะ คอยสังเกตการเปลี่ยนแปลงของแต้มอยู่ตลอดเวลา
ทันทีที่แต้มเด้งถึง 100 เขาจะเกณฑ์พลทหารใหม่ทันที
จำนวนฝูงซอมบี้มากกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก!
กำลังเสริม จะขาดตอนไม่ได้
[ผู้บัญชาการ]: เมิ่งสั่ว
[ระดับ]: 1
[แต้ม]: 70 (+10+10+10...)
แต้มพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว
ไม่นานตัวเลขก็ขยับแตะ 100
เมิ่งสั่วไม่ลังเลเลยสักนิด
คลิก
เกณฑ์พลทหารใหม่
.....
แนวหลังของพื้นที่ยึดครอง ค่ายทหาร
วูมม!
ไม่นานนัก ประตูโลหะที่ปิดสนิทของค่ายทหารก็ค่อยๆ เปิดออก
พลทหารใหม่นายหนึ่งวิ่งเหยาะๆ ออกมาจากข้างใน
เมิ่งสั่วได้ออกคำสั่งล่วงหน้าไว้แล้ว พลทหารใหม่ที่วิ่งออกจากค่ายทหารมีเป้าหมายชัดเจน มุ่งหน้าตรงสู่สนามรบ
“รับทราบ!”
“กำลังมุ่งหน้าไปยังจุดหมายที่กำหนด!”
พลทหารใหม่นายนี้เพิ่งวิ่งออกไปได้ไม่ไกล ไอเย็นก็พวยพุ่งออกมา ประตูโลหะเปิดออกอีกครั้ง
พลทหารใหม่นายที่สองวิ่งเหยาะๆ ออกมา
นายที่สาม
นายที่สี่...
ในจังหวะการเปิดปิดของประตูค่ายทหาร พลทหารใหม่ทยอยออกมาอย่างต่อเนื่อง ต่อกันเป็นเส้นสีดำ นำพากลิ่นอายแห่งการฆ่าฟัน มุ่งตรงไปยังแนวป้องกัน
“ตึกตัก——ตึกตัก——”
เสียงฝีเท้าที่พร้อมเพรียงและกึกก้องดังสนั่นเหนือน่านฟ้าของฐานที่มั่น
“อือ——”
“เสียงอะไรน่ะ?”
ข้างค่ายทหาร
บนชั้นสองของตึกเล็ก
เซี่ยเสี่ยวจูค่อยๆ ฟื้นคืนสติจากอาการสลบไสล
เธอตื่นขึ้นเพราะความหิว
ทันทีที่ฟื้น เซี่ยเสี่ยวจูงุนงงไปวูบหนึ่ง ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ หัวใจเธอบีบแน่น พยายามขยับตัวไปหลบที่มุมห้องอย่างยากลำบาก
สมองมึนงง ร่างกายอ่อนแอมากจากการขาดอาหารเป็นเวลานาน เซี่ยเสี่ยวจูฝืนทนความไม่สบายตัว กวาดตามองไปรอบๆ
ม่านราตรีคลี่ตัวลงแล้ว
แสงจันทร์สีขาวซีดสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง
อาศัยแสงจันทร์ เซี่ยเสี่ยวจูมองเห็นร่างที่ยืนประจำการอยู่หลังหน้าต่าง ร่างที่ไม่เคยขยับเขยื้อนเลย
นั่นคือทหารที่ติดอาวุธครบมือ
เขากำลังรักษาท่าทางเดิม ถือปืนเล็งไปที่ถนนด้านนอก ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย
หากไม่ได้ยินเสียงลมหายใจภายใต้หน้ากากกันแก๊ส เซี่ยเสี่ยวจูคงคิดว่าเป็นรูปปั้นเหมือนจริงที่ตั้งตระหง่านอยู่อย่างเงียบเชียบ
คือทหารที่ดูเย็นชาพวกนั้น ที่บุกขึ้นมาเมื่อตอนกลางวัน!
หน้าของเซี่ยเสี่ยวจูซีดเผือด
ผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีเจตนาจะทำร้าย เธอจึงวางใจลงชั่วคราว ร่างกายอ่อนระทวยพิงผนังอย่างหมดแรง
หัวใจเต้นเร็ว รูม่านตาเริ่มขยาย
“หิวจัง”
ด้านนอกมีเสียงโกลาหลต่างๆ ดังเข้ามา แต่เซี่ยเสี่ยวจูไม่มีแรงจะคิดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
ตอนนี้ เธอหิวจนแม้แต่จะหายใจก็ยังลำบาก
สติเริ่มเลือนราง แขนที่กุมท้องของเซี่ยเสี่ยวจูตกลงบนพื้นอย่างหมดแรง
ทันใดนั้น แขนของเธอก็เหมือนจะสัมผัสโดนอะไรบางอย่าง
เธอฝืนยันกาย มองดูเล็กน้อย
เห็นเพียงบนพื้นที่ว่างข้างตัว มีน้ำขวดหนึ่ง และขนมปังก้อนหนึ่งวางอยู่อย่างเงียบๆ
.....
.....
“ฟู่——”
เสียงหายใจหนักๆ ดังออกมาจากหลังหน้ากากกันแก๊ส
พลทหารใหม่ที่เฝ้าอยู่ชั้นสองเหลือบมองเซี่ยเสี่ยวจูแวบหนึ่งตั้งแต่วินาทีที่เธอตื่น แล้วก็ไม่สนใจเธออีก
เขาทำหูทวนลมต่อเสียงเคี้ยวกลืนอาหารของเธอ จิตใจจดจ่ออยู่กับการปฏิบัติตามคำสั่งของผู้บัญชาการ
ปืนไรเฟิลพลังงานยื่นออกไปนอกหน้าต่างเล็กน้อย
“.....”
พลทหารใหม่จ้องมองเพื่อนร่วมรบที่กำลังวิ่งเข้าสู่สนามรบบนถนนเบื้องหน้าอย่างเงียบงัน เสียงลมหายใจค่อยๆ หนักหน่วงขึ้น
.....
ในขณะเดียวกัน ห่างจากค่ายทหารไม่ไกล
ภายในโรงแรมร้างแห่งหนึ่ง
หวังรุ่ยแอบอยู่ในห้องเล็กๆ บนชั้นสอง มองดูเหล่าทหารที่วิ่งเข้าสู่สนามรบอย่างต่อเนื่องบนถนนเบื้องหน้า ลมหายใจถี่กระชั้น
เขาเคยคิดว่าจำนวนทหารที่เจอเมื่อตอนกลางวัน อย่างมากก็ไม่เกิน 10 คน
แต่ตอนนี้
มองไปสุดสายตา
มากันไม่ขาดสาย!
นี่ยังไม่นับรวมพวกทหารที่กำลังปะทะกับฝูงซอมบี้อยู่แนวหน้า!
“ทหารพวกนี้เยอะขนาดนี้ โผล่มาจากไหนกัน?”
“พวกเขากำลังต้านทานฝูงซอมบี้?”
“ล้อกันเล่นหรือเปล่า?!”
ในใจหวังรุ่ยเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
ทว่า ต่อให้เขาคิดไม่ตกแค่ไหน เสียงปืนที่ไม่เคยขาดช่วงและเสียงคำรามของซอมบี้ที่ดังสนั่นหวั่นไหวจากแดนไกล ก็บีบให้เขาต้องเชื่อความจริงตรงหน้า
เมืองตงหลิน ได้ต้อนรับกองทัพกองหนึ่งแล้วจริงๆ
พวกเขา กำลังกวาดล้างซอมบี้!
“เมืองตงหลิน รอดละ...”
หวังรุ่ยยังไม่ทันจะได้ดีใจ
“แค็ก แค็ก——”
จู่ๆ ด้านหลังก็มีเสียงไอที่ชวนให้ขนหัวลุกดังขึ้น
พลัน
ร่างกายของหวังรุ่ยแข็งทื่อ ความหนาวเหน็บแล่นปราดขึ้นสู่สมอง
ไม่จริงน่า
เขาจะซวยซ้ำซวยซ้อนขนาดนี้เชียว?
.....
แนวป้องกัน
เสียงปืนดังระงม
เสียงคำรามของซอมบี้กึกก้อง
ความมืดเข้มข้นขึ้น ฝูงซอมบี้ยิ่งดุร้ายขึ้น ซอมบี้ในบริเวณใกล้เคียงแทบจะถูกดึงดูดมาทั้งหมด อำนาจการยิงของพลทหารใหม่ในอาคารเริ่มจะตามไม่ทัน
หลังหน้าต่างของอาคารทั้งสองแถว มีพลทหารใหม่ประจำการอยู่ราว 20 นาย
พวกเขายกปืนไรเฟิลพลังงานขึ้น ยิงใส่ซอมบี้ที่วิ่งอยู่บนถนนอย่างต่อเนื่อง
กระสุนพลังงานสาดซัดใส่ร่างซอมบี้อย่างโหดเหี้ยม ระเบิดเป็นหมอกเลือดสีดำ
การปะทะกันของเลือดเนื้อและกระสุน!
ปืนไรเฟิลพลังงานที่พลทหารใหม่ใช้เป็นอาวุธแบบยิงทีละนัด อานุภาพรุนแรง ขอแค่ยิงโดนซอมบี้ ก็สามารถเจาะร่างเน่าเฟะของพวกมันจนเป็นรูเลือดได้
หรือกระทั่งระเบิดจนแหลก!
อานุภาพที่น่ากลัวแลกมาด้วยข้อเสียที่ชัดเจนของปืนไรเฟิลพลังงาน
แบตเตอรี่ที่บรรจุในปืนแต่ละกระบอกรองรับการยิงได้เพียง 35 นัด ในขณะเดียวกันเวลาที่ใช้ชาร์จแต่ละครั้งก็ค่อนข้างนาน ส่งผลกระทบต่ออัตราการยิงอย่างมาก
นอกจากนี้
พลทหารใหม่แต่ละนายมีแบตเตอรี่สำรองคนละสามก้อน เพื่อให้มั่นใจว่าอำนาจการยิงจะไม่ขาดช่วงกะทันหันระหว่างการต่อสู้
แบตเตอรี่ที่หมดแล้ว หากอยู่ในสภาวะว่างเว้นจากการต่อสู้ จะได้รับการชาร์จระยะไกลจากค่ายทหาร
ซึ่งกระบวนการนี้ใช้เวลานาน
.....
ที่หน้าต่างบานหนึ่งบนชั้นสาม พลังงานแบตเตอรี่หมดลงอีกครั้ง พลทหารใหม่เพิ่งจะเตรียมเปลี่ยนแบตเตอรี่สำรอง
“โฮก——!”
ทันใดนั้น ด้านหลังก็มีเสียงคำรามที่น่าสะพรึงกลัวดังขึ้น
พลทหารใหม่หันขวับกลับไปอย่างรวดเร็ว ซอมบี้ตัวหนึ่งที่ร่างกายเน่าเฟะทั้งตัวกำลังพุ่งกระโจนเข้าใส่เขา
ไม่มีความตื่นตระหนกจากการถูกลอบโจมตี
พลทหารใหม่ยกปืนขึ้นกันการตะปบครั้งแรกของซอมบี้ จากนั้นถีบสวนออกไปหนึ่งที ดาบปลายปืนอันเย็นเยียบพุ่งตามไปติดๆ แทงทะลุหัวของซอมบี้จนมิด
ฉึก——!
เลือดสีดำไหลออกจากหน้าผาก ซอมบี้แน่นิ่งไปในทันที
พรึ่บ——
พลทหารใหม่ดึงดาบปลายปืนออก เลือดจำนวนมากสาดกระเซ็นออกมาด้วย
จังหวะนั้นเอง ชั้นล่างก็มีเสียงฝีเท้าที่ยุ่งเหยิงและเสียงคำรามดังขึ้นมา
เสียงนั้นใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว
ไม่นาน ซอมบี้กลุ่มใหญ่ก็เบียดเสียดกันขึ้นมาจากบันไดผุพัง
ในความมืด ดวงตาที่น่ารังเกียจของพวกมันส่องแสงสีแดงแห่งความโหดเหี้ยม
“อ๊ากกก——!!”
“ฟู่——”
เสียงหายใจหลังหน้ากากกันแก๊สหนักหน่วงขึ้น
พลทหารใหม่ทิ้งปืนไรเฟิลพลังงาน ควักพลั่วสนามออกมา แล้วพุ่งเข้าใส่อย่างไม่เกรงกลัว