บทที่ 12 เตรียมพร้อม กลับไปป้องกัน

บทที่ 12 เตรียมพร้อม กลับไปป้องกัน
ในขณะเดียวกัน
ลึกเข้าไปในท่อระบายน้ำร้าง
ที่ตั้งของ เซฟเฮาส์
เซฟเฮาส์ แห่งเดียวของ เมืองตงหลิน ประตูใหญ่ใกล้จะพังทลายเต็มที บนบานประตูเต็มไปด้วยรอยร้าวและคราบเลือดที่สาดกระเซ็น
ที่พื้นด้านนอกประตู ซากศพซอมบี้ กองพะเนินเทินทึก
ส่วนใหญ่หัวถูกเฉือนหายไปครึ่งหนึ่ง เลือดสีดำส่งกลิ่นเหม็นเน่าไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย เติมแต่งสีสันแห่งความสยดสยองให้กับ ท่อระบายน้ำ ที่มืดมิดอยู่แล้ว
ไม่ไกลจากประตูนัก
ในกองซากซอมบี้ ยังมีสัตว์ประหลาดรูปร่างเตี้ยแคระ ร่างกายบิดเบี้ยวผิดรูป ซึ่งแตกต่างจากซอมบี้ทั่วไปนอนตายอยู่ตัวหนึ่ง
นั่นคือ พวกกลายพันธุ์
จ็อกกี้
มันเองก็เหมือนกับซอมบี้ ทั่วไป ที่หนีไม่พ้นชะตากรรมแห่งความตาย
…..
ภายใน เซฟเฮาส์ ไฟฉุกเฉินสีเหลืองสลัวเปิดอยู่
แสงไฟสลัวส่องสว่าง เซฟเฮาส์ ขนาดเล็กได้อย่างกระท่อนกระแท่น
ผู้รอดชีวิต 14 คนรวมกลุ่มกัน กินอาหารที่ชายชราและหญิงสาวนำกลับมาอย่างเงียบๆ เพื่อเติมพลัง
ประตู เซฟเฮาส์ ถูกทำลาย
ที่นี่ อยู่ต่อไม่ได้แล้ว
ทุกคนต่างสับสนมึนงง ใน เมืองตงหลิน ยังมีที่ที่ปลอดภัยกว่านี้อีกหรือ?
ชั่วขณะหนึ่ง บรรยากาศหนักอึ้งและกดดันเข้าปกคลุม เซฟเฮาส์
“ปู่หลี่คะ เราจะไปที่ไหนกันเหรอคะ”
“พวกเรายังมีที่ให้ไปจริงๆ เหรอคะ”
ตอนนั้นเอง เด็กหญิงตัวน้อยผมแกละในชุดกระโปรงลายดอกที่มีรอยปะชุน ถือขนมปังก้อนหนึ่งเดินเข้ามาหาชายชรา แล้วถามเสียงสั่นด้วยความกลัว
ผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ต่างก็อยากรู้คำตอบเช่นกัน
พวกเขาพร้อมใจกันเงยหน้าขึ้น มองไปที่ชายชรา
“......”
ผู้เฒ่าหลี่เช็ดคราบเลือดบนใบมีด
เมื่อได้ยินคำถามของเด็กน้อย เขาเงียบไปครู่หนึ่ง กวาดสายตามองคนในห้อง ก่อนจะลูบหัวเด็กหญิงเบาๆ แล้วเอ่ยขึ้น
“มีสิ ขากลับพวกเราเจอทหารกองหนึ่ง พี่หวังรุ่ยของหนูเข้าไปติดต่อแล้ว ด้วยฝีปากของเขา เชื่อว่าทางนั้นคงราบรื่นดี”
“รอพวกเรากินอิ่มมีแรงแล้ว เดี๋ยวเราจะรีบไปสมทบกับพวกเขาทันที”
เมื่อได้คำตอบที่ต้องการ เด็กหญิงก็กลับมายิ้มแย้มอีกครั้ง ก่อนจะวิ่งกลับไปหาพี่สาวด้วยความดีใจ
ปู่หลี่ไม่เคยโกหก!
ผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ในห้องเห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อคำพูดหลอกเด็กแบบนั้น แต่พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น
ได้แต่หวังว่าสิ่งที่ผู้เฒ่าหลี่พูดจะเป็นความจริง
ไม่อย่างนั้น พวกเขาคงต้องกลายเป็นอาหารอันโอชะของซอมบี้ จริงๆ แน่
ทุกคนก้มหน้าลงเงียบๆ เร่งความเร็วในการกลืนกินอาหารในมือ
“......”
ตรงข้ามผู้เฒ่าหลี่ หญิงสาวนั่งพิงผนังอย่างเหม่อลอย กอดถุงเสบียงไว้แน่น แววตาไร้ซึ่งประกายชีวิต
“เสี่ยวจู จะต้องไม่เป็นไร”
ผู้เฒ่าหลี่อ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ได้แต่ปลอบใจไปประโยคหนึ่ง
หญิงสาวไม่ได้ตอบรับ
…..
ครู่ต่อมา ทุกอย่างเตรียมพร้อมเสร็จสิ้น
ผู้เฒ่าหลี่ลุกขึ้นยืน มองไปที่ทุกคนในห้อง
เขาเว้นจังหวะนิดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
“ออกเดินทาง!”
…..
…..
“ทั้งหมดฟังคำสั่ง!”
“เตรียมตัว ออกเดินทาง!!”
รอบนอกย่านการค้า
เมิ่งสั่ว รวบรวมกองร้อยทั้งสามทีมมารวมพลกันที่หน้าสี่แยก
พลทหารใหม่ สามร้อยนายครอบครองพื้นที่ขนาดใหญ่ในบริเวณนั้น เสื้อคลุมทหารบนร่างของพวกเขาดูมืดมิดยิ่งกว่าราตรีกาล
มองไปเห็นแต่ความดำทะมึนสุดลูกหูลูกตา
ธงรบและปลายปืนตั้งตระหง่านดั่งป่าไผ่ กลิ่นอายสังหารแผ่พุ่งปะทะใบหน้า
เมิ่งสั่ว มองดูกองทัพอันเงียบงันตรงหน้า ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น
ความเร็วในการรุกคืบพิชิตฐานที่มั่นระดับนี้ เป็นสิ่งที่ชาติก่อนเขาไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง
แต่ทว่า ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ทำไมจะไม่ลองเสี่ยงดูล่ะ?
ตอนนี้
คันธนูถูกง้าง ลูกศรถูกพาดสายแล้ว
เวลาแห่งการตอบโต้ มาถึงแล้ว
เมิ่งสั่ว คาบนกหวีดทหาร เตรียมจะออกคำสั่ง
“อ๊ากกก——!”
“โฮก——!!”
ปัง ปัง——
ปัง ปัง ปัง ปัง——!!
ทันใดนั้น เสียงสับสนวุ่นวายก็ดังขึ้นจากแนวหลังของแนวป้องกัน
เมิ่งสั่ว รูม่านตาหดเกร็ง หันขวับกลับไปมองทางทิศ ค่ายทหาร ทันที
เสียงปืน
เสียงคำรามของซอมบี้
เสียงกู่ร้องดังระงมไม่ขาดสาย
ค่ายทหาร ถูกโจมตี
หัวใจของ เมิ่งสั่ว บีบตัวแน่น แต่เขาไม่ได้ตื่นตระหนก เขารีบวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว
เสียงปืนยิงตอบโต้ดุเดือดมาก แสดงว่า พลทหารใหม่ ที่เพิ่งเกณฑ์ออกมาได้ปะทะกับซอมบี้ แล้ว
สถานการณ์การรบยังบอกยาก
แต่ขอแค่จำนวนซอมบี้ ไม่มาก ด้วยอำนาจการยิงของ พลทหารใหม่ น่าจะยันไว้ได้สักระยะหนึ่ง
คิดได้ดังนั้น เมิ่งสั่ว ก็เริ่มวางกำลังอย่างใจเย็น โดยทิ้ง พลทหารใหม่ 100 นายไว้เฝ้าระวังที่สี่แยก ป้องกันไม่ให้ฝูงซอมบี้ ตลบหลังเข้ามา
จากนั้น เขาก็นำกองร้อยสองทีมรีบเร่งกลับไปป้องกันฐานทันที
ระหว่างทาง เขาเปิดหน้าต่าง ค่ายทหาร
เลือกไอคอน พลทหารใหม่
ทุ่ม แต้ม ทั้งหมดที่มี เกณฑ์ พลทหารใหม่ ออกมา
…..
วูมม วูมม——!
ที่แนวหลังของฐานที่มั่น ค่ายทหาร กำลังทำงานอย่างหนักหน่วง
ไอเย็นปกคลุม ค่ายทหาร
พลทหารใหม่ วิ่งออกมาทีละคน แล้วกระโจนเข้าสู่การต่อสู้ทันที
ปัง ปัง——
ฉึก——!
“อ๊ากกก——!”
ฝูงซอมบี้ บุกจู่โจมกะทันหันเกินไป แม้ พลทหารใหม่ จะระวังตัวอยู่แล้ว แต่จำนวนทหารในบริเวณนั้นน้อยเกินไป
ทำให้ไม่สามารถใช้อำนาจการยิงกดดันฝูงซอมบี้ ได้ในทันทีที่พวกมันพุ่งเข้ามา
ภาพเหตุการณ์ช่างน่าสลด
พลทหารใหม่ นายหนึ่งเพิ่งวิ่งออกมาจาก ค่ายทหาร ซอมบี้ ตัวหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่จากด้านข้าง เขาต้องยกปืนขึ้นต้านรับ
ซอมบี้ ปากเปรอะเปื้อนเลือดสีดำ หัวที่เน่าเฟะพยายามจะมุดเข้าหาตัวทหารอย่างบ้าคลั่ง
“ฟู่——”
เสียงหายใจหนักหน่วงดังลอดผ่านหน้ากากกันแก๊สพิษ พลทหารใหม่ ใช้ด้ามปืนยัดปากซอมบี้ ไว้ แล้วถีบมันกระเด็นออกไป ปืนไรเฟิลพลังงาน ชาร์จพลังงานทันที กำลังจะลั่นไก
“โฮก——!!”
ซอมบี้ อีกตัวก็พุ่งเข้ามาอย่างรุนแรง
ตามมาด้วย
ตัวที่สอง
ตัวที่สาม...
พลทหารใหม่ ถูกซอมบี้ ที่หลั่งไหลมาไม่ขาดสายรุมทับจนล้มลง ดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแน่นิ่งไป
ฟื้ด——
ตอนนั้นเอง ประตู ค่ายทหาร เปิดออกอีกครั้ง
ไอเย็นแผ่ออกมา พลทหารใหม่ อีกนายวิ่งเหยาะๆ ออกมา ทันเห็นฉากนี้พอดี
“โฮก——!”
“ฟู่——”
…..
“ไอ้พวกเดรัจฉาน!”
“บ้าเอ๊ย!”
ภายในโรงแรมร้าง หวังรุ่ย ซ่อนตัวอยู่หลังหน้าต่าง เห็นโศกนาฏกรรมเกิดขึ้นตรงหน้าฉากแล้วฉากเล่า ในใจเต็มไปด้วยความโกรธแค้น แต่ก็รู้สึกไร้ซึ่งกำลัง
พลทหารใหม่ ที่เฝ้าเขาอยู่ก่อนหน้านี้ ได้วิ่งออกไปรับมือฝูงซอมบี้ ตั้งแต่วินาทีแรกที่พวกมันบุกมา
กล้าหาญ
ไม่เกรงกลัว
แต่ตอนนี้กลับถูกฝูงซอมบี้ กลืนกินหายไปในมุมมืดเสียแล้ว
หวังรุ่ย ไม่ได้รู้สึกดีใจเลยที่ทหารซึ่งเฝ้าคุมตัวเขาเหมือนนักโทษต้องมาตายลง ในใจกลับมีเพลิงโทสะลุกโชนขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
เมื่อเห็นทหารถูกซอมบี้ ถาโถมเข้าใส่ทีละคน หวังรุ่ย ก็ร้อนรนใจ
“ต้องไปตามกำลังเสริม!”
เมื่อนึกขึ้นได้ว่าทหารพวกนั้นไปทางย่านการค้ากันหมด หวังรุ่ย ก็เตรียมจะไปขอความช่วยเหลือ
ที่นั่นต้องมีทหารอยู่เยอะแน่ๆ พวกเขาต้องกลับมากู้สถานการณ์ได้แน่!
“ไม่นะ!”
ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องก็ดังมาจากตึกเล็กๆ ด้านหลังสิ่งปลูกสร้างโลหะนั่น
หวังรุ่ย ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง
เสี่ยวจู?!
เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?!
เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แฝงไปด้วยเสียงสะอื้น
“แย่แล้ว!”
คราวนี้เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป หวังรุ่ย กัดฟันแน่น ตัดสินใจเด็ดขาด ชักมีดสั้นที่ผูกไว้ที่น่องออกมา กระโดดออกจากหน้าต่าง เตรียมจะเข้าไปช่วย
“แค่ก แค่ก——”
หวังรุ่ย วิ่งไปได้ไม่ไกล ทันใดนั้น เสียงไออันน่าขนลุกก็ดังขึ้นจากไม่ไกลนัก
สัญญาณเตือนภัยดังลั่นในหัว
ยังไม่ทันที่ หวังรุ่ย จะได้ตอบโต้ อวัยวะคล้ายลำไส้ เส้นหนึ่งก็พุ่งออกมาจากความมืด รัดรอบคอเขาไว้อย่างแม่นยำ
แรงดึงมหาศาลส่งมาจากปลายอีกด้านของลำไส้ ลากตัวเขาเข้าไปหาฝูงซอมบี้ อย่างรวดเร็ว
“สโมกเกอร์! บ้าเอ๊ย!”
หน้าของ หวังรุ่ย แดงก่ำ ดวงตาปูดโปนไปด้วยเส้นเลือดฝอยในชั่วพริบตา เขาคว้าลำไส้นั้นไว้ พยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่ก็ไร้ผล
เมื่อเห็นว่าใกล้ฝูงซอมบี้ เข้าไปทุกที กลิ่นคาวเลือดรุนแรงพุ่งเข้าจมูก
หวังรุ่ย ตาแทบถลน ความสิ้นหวังผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
ในวินาทีวิกฤต
ปัง——!
กระสุนพลังงานอันเย็นเยียบ นัดหนึ่ง ลากเป็นเส้นแสงสีแดงฉานผ่านท้องฟ้ายามราตรี ราวกับสายฟ้าฟาด เจาะเข้าที่ลำไส้ของ สโมกเกอร์ อย่างแม่นยำ
ผัวะ!
ลำไส้ขาดสะบั้น