บทที่ 13 คลื่นซอมบี้!

บทที่ 13 คลื่นซอมบี้!
“อ๊ากกก——!”
กลางฝูงซอมบี้ เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวของ สโมกเกอร์ ดังขึ้น ร่างของมันวูบไหว หายเข้าไปในความมืด
หลังจากหลุดพ้นจากพันธนาการ หวังรุ่ย นอนไออยู่บนพื้นไม่หยุด
ทันทีที่สติเริ่มกลับมา เขาดิ้นรนจะลุกขึ้น แต่เสียงตะโกนดังก้องมาจากไกลๆ
“นอนลง! อย่าขยับ!”
ร่างของหวังรุ่ย แข็งทื่อ เขานอนนิ่งเป็นศพอยู่กับที่
ยังไม่ทันได้คิดว่าทำไมต้องทำตาม
วินาทีถัดมา เสียงปืนอันดุดันและหนาแน่นก็ดังสนั่นมาจากด้านหน้า
ปัง ปัง——
ปัง ปัง ปัง ปัง——!
ม่านกระสุนสีแดงฉานพาดผ่านสายตาเขาไป พุ่งเข้าใส่ฝูงซอมบี้ อย่างจัง
ชั่วพริบตา เสียงปะทะทึบๆ ดังขึ้นต่อเนื่อง ซอมบี้ ล้มระเนระนาดราวกับต้นข้าวสาลี
รูม่านตาของ หวังรุ่ย ขยายกว้างขึ้นอย่างรวดเร็ว
สถานการณ์พลิกกลับในชั่วพริบตา
พวกซอมบี้ที่ล้อม ค่ายทหาร อยู่ เมื่อได้ยินเสียงปืน ก็เปลี่ยนเป้าหมายทันที ส่งเสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัว แล้วพุ่งเข้าหาเมิ่งสั่ว
ทว่า
สิ่งที่รอต้อนรับพวกมันอยู่ คือการระดมยิงระลอกแล้วระลอกเล่า
[แต้ม +10]
[แต้ม +10]
[แต้ม...]
“ยังดี ที่ยังมาทัน”
เมิ่งสั่วสั่งการให้พลทหารใหม่เร่งกำจัดซอมบี้ที่เหลือด้วยสีหน้าเย็นชา นำสุนัขทหารสี่ตัวมาที่ข้างค่ายทหาร
ตัว ค่ายทหาร เองไม่เป็นอะไรมาก เพียงแต่พื้นผิวมีรอยขีดข่วนเพิ่มขึ้นจำนวนมาก
รอยขีดข่วนไม่ลึก แค่ถากผิวโลหะภายนอกเท่านั้น
สถานีพลังงานก็เช่นเดียวกัน
สายตาของเมิ่งสั่ว เคลื่อนไปเล็กน้อย
พลทหารใหม่ สองนายที่เขาทิ้งไว้เฝ้าระวัง ตอนนี้กลายเป็นศพเย็นชิดไปแล้ว
เมื่อรวมกับ พลทหารใหม่ ที่ตายระหว่างป้องกันฝูงซอมบี้
ยอดผู้เสียชีวิตรวมน่าจะอยู่ที่ 30+ นาย
“เสี่ยวจู! เสี่ยวจู ตกอยู่ในอันตราย!!”
ทันใดนั้น ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังระงม เสียงตะโกนแหบแห้งก็ดังแทรกขึ้นมา
หวังรุ่ย เป็นคนตะโกน
น้ำเสียงร้อนรน
เมิ่งสั่ว ชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที รีบวิ่งตรงไปยังตึกเล็ก
เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืม เซี่ยเสี่ยวจู ไปเสียสนิท
“โฮก!!!”
จังหวะนั้นเอง เสียงหอนที่ชวนให้ขนลุกซู่ก็ดังขึ้นจากด้านบนอย่างกะทันหัน
เมิ่งสั่ว เงยหน้าขึ้น เห็นร่างน่ากลัวในชุดเสื้อฮู้ดสีดำกำลังพุ่งลงมาหาเขาอย่างรวดเร็ว
[ฮันเตอร์]
เมิ่งสั่วรูม่านตาหดเกร็งกำลังจะยกปืนขึ้นยิง
“โฮ่ง!!”
ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบโต้ สุนัขทหาร ตัวหนึ่งข้างกายก็กระโจนสวนขึ้นไป รวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด พุ่งเข้าชน ฮันเตอร์ อย่างจัง ทั้งคู่ตกลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น
“อ๊ากก!!”
ฮันเตอร์ ส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
สุนัขทหารแววตาดุร้าย กัดเข้าที่คอของมันแน่น ไม่ยอมปล่อย
ฮันเตอร์ คำรามด้วยความโกรธ ดิ้นรนพยายามจะสลัดสุนัขทหาร ออก
“โฮ่ง!!”
“โฮ่ง โฮ่ง!!”
สุนัขทหาร อีกสามตัวข้างกาย เมิ่งสั่ว กระโจนตามเข้าไปรุมทึ้งอย่างบ้าคลั่ง
“อ๊ากกก——!”
ฮันเตอร์ ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน ตายอย่างอนาถคาที่
[แต้ม +300]
ม่านกระสุนหนาแน่นปลิวว่อนอยู่เหนือหัว
หวังรุ่ย ที่นอนอยู่บนพื้น พยายามหันหน้ามามอง เห็นฉากนี้เข้าพอดี
เขาตาเบิกโพลง
เชี่ย?
ฮันเตอร์ ตายง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?!
เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ
เมิ่งสั่วที่เคยเห็นความดุร้ายของสุนัขทหาร มาก่อนแล้ว ไม่ได้แสดงอาการประหลาดใจแต่อย่างใด
นี่คือเหตุผลที่เขานำสุนัขทหาร สี่ตัวติดตัวมาด้วย
ปฏิกิริยาไว
คล่องตัวสูง
เหงาก็ลูบเล่นได้
เมิ่งสั่ว เรียก สุนัขทหาร ที่ยังคงกัดทึ้งซากศพ ฮันเตอร์ ให้ตามมา แล้วอ้อม ค่ายทหาร วิ่งเข้าไปในตึกเล็ก
“ครืดคราด ครืดคราด”
ซอมบี้ ร่างอ้วนท้วนตัวหนึ่งวูบผ่านอาคารไม่ไกลไป มันหลบเลี่ยงสายตาของทุกคนอย่างเจ้าเล่ห์ ส่ายร่างตุ้มต๊ะตุ้มตุ้ยมุ่งหน้าไปยังตึกเล็ก
…..
ตึกเล็กจุดเริ่มต้น ห้องรับแขก
มืดสลัว
รกรุงรัง
นองเลือด
บนพื้นเต็มไปด้วยรอยเลือดเปรอะเปื้อน
บนบันได เต็มไปด้วยซากศพซอมบี้ หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว เลือดสีดำไหลนองเต็มพื้น
มีเสียงสะอื้นไห้ขาดห้วงดังมาจากชั้นบน
เมื่อเห็นภาพนี้ หัวใจของ เมิ่งสั่ว ดิ่งวูบ เขาเหยียบย่ำซากศพซอมบี้ รีบวิ่งขึ้นไปชั้นบน
ชั้นสอง
เซี่ยเสี่ยวจู นั่งคุกเข่าอย่างเหม่อลอยอยู่ตรงหน้า พลทหารใหม่ ร่างเล็กบอบบางดูไร้ที่พึ่ง
เธอเอามือปิดปาก ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา
พลทหารใหม่ นั่งพิงหัวบันได ร่างกายเต็มไปด้วยรูเลือดที่ถูกซอมบี้ กัดแทะ สองมือยังคงกอด ปืนไรเฟิลพลังงาน แน่น อยู่ในท่าเตรียมพร้อมป้องกัน แต่ไร้ซึ่งสัญญาณชีพแล้ว
เห็นดังนั้น เมิ่งสั่ว ยืนนิ่งเงียบ
เขามีคำสั่งให้ พลทหารใหม่ นายนี้สองข้อ
เฝ้าระวังพื้นที่ในระยะ
คุ้มกัน เซี่ยเสี่ยวจู
เขาปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยม
“เป็นความผิดของหนูเอง หนูมันไม่ได้เรื่อง หนูเป็นตัวถ่วงเขา หนู...”
เซี่ยเสี่ยวจูจำเมิ่งสั่ว ได้
ก่อนที่เธอจะหมดสติไป ผู้ชายคนนี้ยังพูดปลอบเธออยู่เลย
“การเสียสละของเขาคุ้มค่าแล้ว”
เมิ่งสั่ว พูดแทรกเพื่อหยุดความรู้สึกผิดของ เซี่ยเสี่ยวจู เขาข่มอารมณ์ความรู้สึกเอาไว้
ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาจมอยู่กับความเศร้าโศก
ที่นี่ไม่เหมาะจะใช้ซ่อนตัวอีกต่อไปเขาต้องพา เซี่ยเสี่ยวจู ย้ายไปที่อื่น
เมิ่งสั่ว เพิ่งจะก้าวเท้าเข้าไป
“โฮ่ง!”
“โฮ่ง โฮ่ง!!”
สุนัขทหาร ที่เขาปล่อยให้เฝ้าระวังอยู่ชั้นล่าง จู่ๆ ก็ส่งเสียงเห่าเตือนภัย
ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นในใจ เมิ่งสั่ว หันขวับกลับไป สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรงทันที
ได้ยินเพียงเสียงน่าขยะแขยงชวนคลื่นไส้ดังมาจากชั้นล่าง
“ครืดคราด ครืดคราด——”
บูมเมอร์
สีหน้าของ เมิ่งสั่ว ดูแย่ลงถนัดตา
บูมเมอร์ คือ พวกกลายพันธุ์ ที่ เมิ่งสั่ว ไม่อยากเจอที่สุดในตอนนี้
ไม่มีตัวไหนเทียบได้
ถ้า บูมเมอร์ ข้างล่างนั่นพ่นแค่น้ำดีก็ยังพอทำเนา
แต่ถ้ามันพ่น ของเหลวซอมบี้ ออกมา ผลที่ตามมาคงเกินจะจินตนาการ
ปืนพกผู้บัญชาการ ชาร์จพลังงานทันที เมิ่งสั่ว รีบพุ่งลงไปชั้นล่าง หวังจะจัดการ บูมเมอร์ ก่อนที่มันจะทันได้ลงมือ
ทว่า
“แหวะ——!!”
“โฮ่ง!!”
“ตูม!!”
ทันทีที่ บูมเมอร์ ปรากฏตัวที่ประตู สุนัขทหาร สองตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดก็กระโจนเข้าใส่ หลังจากบูมเมอร์ พ่น ของเหลวซอมบี้ ออกมาได้เพียงวินาทีเดียว พวกมันก็กัดเข้าที่ท้องอันเต็มไปด้วยฝีหนองของ บูมเมอร์ อย่างจัง
สิ้นเสียงระเบิดตูม บูมเมอร์ ร่างระเบิดตายคาที่ เศษเนื้อและเลือดสาดกระเซ็น สุนัขทหาร สองตัวที่พุ่งเข้าไปโดนระเบิดตายไปด้วย ส่วน สุนัขทหาร อีกสองตัวที่อยู่ข้างหลังถูก ของเหลวซอมบี้ ราดรดอย่างแม่นยำ
“โฮ่ง!!”
“เอ๋งงง——!”
สุนัขทหารสองตัวถูก ของเหลวซอมบี้ อาบตั้งแต่หัวจรดหาง ขนทั่วตัวชุ่มโชกไปด้วยเมือกสีน้ำตาลดำ
ไม่เพียงแต่การมองเห็นจะถูกจำกัด จมูกดมกลิ่นไม่ได้ แม้แต่การเคลื่อนไหวก็ติดขัดไม่มากก็น้อย
สุนัขทหาร แลกชีวิตกับ บูมเมอร์ ข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นตรงหน้า เมิ่งสั่ว:
[แต้ม +500]
แต่ใจของเขาไม่ได้อยู่ที่นั่นเลย
เพราะว่า
ก่อนตาย บูมเมอร์ ได้พ่น ของเหลวซอมบี้ ออกมาแล้ว
นั่นหมายความว่า
“โฮก——!!”
“โฮก โฮก โฮก——!!!”
ราวกับระฆังมรณะถูกลั่น!
เหนือท้องฟ้าเขตตะวันตกของเมือง เสียงกรีดร้องสะเทือนเลื่อนลั่นดังขึ้น
ตามมาด้วย
เสียงฝีเท้าหนักทึบและสับสนวุ่นวาย สิ่งปลูกสร้างทั้งแถบในละแวกนั้นเริ่มสั่นสะเทือน!
กลิ่นอายความตายพุ่งเสียดฟ้า
เสียงคำรามของซอมบี้ อันน่าสยดสยองดังมาจากทุกทิศทุกทาง ราวกับระฆังทวงวิญญาณ ดังก้องอยู่ในใจของทุกคน
คลื่นซอมบี้ มาแล้ว
หัวใจของ เมิ่งสั่ว บีบรัด
น้ำดีของ บูมเมอร์ สามารถดึงดูดความสนใจของซอมบี้ ได้มากที่สุดก็แค่ห้าสิบหกสิบตัวและซอมบี้ จะโจมตีเฉพาะสิ่งมีชีวิตที่เปื้อนน้ำดีเท่านั้น รวมถึงพวกเดียวกันเองด้วย
แต่ของเหลวซอมบี้ นั้นต่างออกไป
ของเหลวซอมบี้ เปรียบเสมือนไฟนำทางซอมบี้ เป็นตัวจุดชนวน คลื่นซอมบี้ เป็นสัญญาณเปิดศึกของเหล่าซอมบี้
ทันทีที่ของเหลวซอมบี้ ถูก บูมเมอร์ พ่นออกมา ไม่ว่าจะโดนเป้าหมายหรือไม่ ก็สามารถเรียก คลื่นซอมบี้ ให้มาเยือนได้
แม้จะเป็นเพียง คลื่นซอมบี้ ขนาดเล็ก แต่สำหรับกำลังพลของเมิ่งสั่ว ในตอนนี้ ก็นับว่าอันตรายถึงชีวิต