บทที่ 14 คลื่นซอมบี้ ผู้รอดชีวิตที่เข้ามาพึ่งพิง

บทที่ 14 คลื่นซอมบี้ ผู้รอดชีวิตที่เข้ามาพึ่งพิง
“ไปเร็ว!!”
เมิ่งสั่วหัวใจเต้นระรัว เขากระชากแขนเซี่ยเสี่ยวจูที่ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัวให้รีบออกตัววิ่ง
ในใจของเขาตอนนี้มีความคิดเพียงอย่างเดียว
ตายก็ต้องกันให้ได้!
“ตามฉันมา!”
“โฮ่ง!!”
เมิ่งสั่วเป่านกหวีดทหารนำทางให้สุนัขทหาร พลางฉุดลากเซี่ยเสี่ยวจูวิ่งพุ่งพรวดออกจากตึกเล็ก
ด้านหลัง
สุนัขทหารทั้งสองตัวแม้จะมองเห็นไม่ชัดเจน แต่เสียงนกหวีดของเมิ่งสั่วก็ช่วยนำทางพวกมันได้
พวกมันเห่ารับหนึ่งครั้ง ก่อนจะลากสังขารอันหนักอึ้ง พยายามวิ่งตามผู้บัญชาการไปอย่างทุลักทุเล
.....
ในขณะเดียวกัน ณ ทางเดินใต้ดินแห่งหนึ่ง
ที่นี่มืดมิดจนมองไม่เห็นนิ้วมือตัวเอง อบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้ง
ตึกตัก ตึกตัก——
ผู้เฒ่าหลี่เดินนำอยู่ด้านหน้า พาเหล่าผู้รอดชีวิตกลุ่มหนึ่งเร่งรุดมุ่งหน้าไปยังทิศรอบนอกฝั่งตะวันตกของตัวเมือง
ไฟฉายที่ติดอยู่บนไหล่ของเขาสาดแสงสีเหลืองนวล ส่องสว่างเส้นทางข้างหน้าได้อย่างกระท่อนกระแท่น
เส้นประสาทตึงเครียดอยู่ตลอดเวลา ผู้เฒ่าหลี่ไม่กล้าประมาทแม้แต่วินาทีเดียว
ท่อระบายน้ำของเมืองตงหลินนั้นครอบคลุมพื้นที่เกือบทั้งเมือง
ยกเว้นโซนที่ถล่มลงมา ผู้รอดชีวิตสามารถใช้ทางเดินใต้ดินที่ซับซ้อนเหล่านี้เดินทางไปยังสถานที่ต่างๆ ได้มากมาย
ผู้รอดชีวิตในเมืองตงหลิน ก็อาศัยจุดนี้แหละในการออกไปค้นหากล่องเสบียง
“หยุด!”
จู่ๆ ผู้เฒ่าหลี่ก็หยุดฝีเท้า สีหน้าเคร่งเครียด
ด้านหลัง ผู้หญิงที่แบกถุงเสบียงกำลังใจลอยด้วยความกังวล ไม่ทันระวังจนเกือบจะหกล้ม
“ทะ...”
หญิงสาวทรงตัวได้ กำลังจะเอ่ยปากถาม
ทันใดนั้น,
เสียงฝีเท้าหนักๆ จำนวนมหาศาลก็ดังสนั่นมาจากเหนือหัว
ทางเดินใต้ดินทั้งสายเริ่มสั่นสะเทือน!
พอลองฟังดีๆ ยังได้ยินเสียงคำรามของซอมบี้จำนวนมากที่รวมตัวกันแว่วมาอีกด้วย
หญิงสาวตัวแข็งทื่อ ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอถึงได้ถามเสียงเบาว่า
“ซอมบี้ออกหากินเวลากลางคืน?”
ด้านหลังของอุโมงค์ ผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ต่างกลั้นหายใจ รอคอยการตัดสินใจของผู้เฒ่าหลี่
ผู้เฒ่าหลี่ไม่ได้ตอบกลับทันที แต่เอียงหูฟังความเคลื่อนไหวจากด้านบน
ตุบตับ ตุบตับ——
“โฮก กรรร——!!”
สีหน้าของผู้เฒ่าหลี่ดูแย่ลงเรื่อยๆ
จนกระทั่งผู้หญิงคนนั้นทนไม่ไหว กำลังจะถามซ้ำ เขาถึงได้กดเสียงต่ำแล้วพูดออกมาว่า
“มันคือคลื่นซอมบี้!”
สิ้นเสียงนั้น สีหน้าของผู้หญิงรวมถึงผู้รอดชีวิตทุกคนด้านหลังก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ใบหน้าที่เหนื่อยล้าอยู่แล้วถูกความหวาดกลัวเข้าครอบงำในทันที
แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก บางคนถึงกับเริ่มตัวสั่น
คลื่นซอมบี้ คือคำที่พวกเขาไม่อยากได้ยินที่สุด!
ต้องรู้ไว้ว่า ต่อให้เป็นคลื่นซอมบี้ขนาดย่อม ก็มีซอมบี้คลั่งอย่างน้อยหลักพันตัว!
แถมในนั้น ยังมีพวกกลายพันธุ์ปะปนมาโจมตีด้วย!
แต่ช่วงเวลานี้ มันเป็นช่วงที่ซอมบี้ออกหากินเวลากลางคืน ทำไมถึงเกิดคลื่นซอมบี้ซ้อนทับขึ้นมาได้?!
หรือว่า พวกผิวเขียวข้างนอกนั่นบุกเข้ามาแล้ว?
ชั่วขณะหนึ่ง ภายในใจของทุกคนถูกความกลัวกัดกิน เสียงลมหายใจที่สั่นเครือดังสะท้อนไปทั่วทางเดินใต้ดินอันมืดมิด
“ตามมา!”
ครู่ต่อมา
ผู้เฒ่าหลี่ตะคอกเสียงต่ำ ขยับไฟฉายบนไหล่ให้เข้าที่ แล้วเดินหน้าต่อ
ทุกคนในอุโมงค์ไม่ลังเล รีบก้าวเท้าตามไปทันที
ถึงแม้พวกเขาจะตกใจจนทำอะไรไม่ถูกกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้ แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดคือพื้นฐานของสิ่งมีชีวิตทุกชนิด
เทียบกับเรื่องนั้นแล้ว พวกเขาห่วงมากกว่าว่าถ้าไปถึงจุดหมายอย่างปลอดภัยจริงๆ ทหารกลุ่มที่ผู้เฒ่าหลี่พูดถึงจะยอมรับพวกเขาหรือไม่
ในสถานการณ์แบบนี้ จะมีใครยอมรับเลี้ยงผู้รอดชีวิตแดนรกร้างที่ไร้ประโยชน์อย่างพวกเขาจริงๆ เหรอ?
ตรงตำแหน่งท้ายๆ ของขบวน เด็กหญิงร่างผอมแห้งสองคนหน้าซีดเผือด ลมหายใจติดขัด พวกเธอช่วยพยุงกันและกัน พยายามอย่างสุดชีวิตที่จะก้าวตามฝีเท้าของทุกคนให้ทัน
.....
.....
รอบนอกฝั่งตะวันตกของตัวเมือง ที่ตั้งค่ายทหาร
เวลานี้ นอกจากสโมกเกอร์ที่หนีรอดไปได้อีกครั้ง ซอมบี้ตัวอื่นๆ ที่บุกเข้ามาถูกเก็บกวาดจนเกลี้ยง
บนถนนเกลื่อนไปด้วยซากศพของซอมบี้ที่แหลกเหลว เลือดสีดำไหลนองเต็มพื้น ชิ้นส่วนศพเน่าเปื่อยกระจายอยู่ทั่ว
ถนนทั้งสายภายใต้การขับเน้นของรัตติกาล
ยิ่งดูวังเวง
และน่าสยดสยอง
พลทหารใหม่กว่า 170 นายถือปืนไรเฟิลพลังงาน ยืนนิ่งเงียบอยู่กลางถนน
เสียงลมหายใจภายใต้หน้ากากกันพิษสม่ำเสมอ ไม่ได้แสดงอารมณ์ด้านลบอย่างความตื่นตระหนกต่อคลื่นซอมบี้ที่กำลังจะมาถึง
ไม่ไกลนัก ค่ายทหารยังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง
ไอเย็นแผ่ซ่าน
จังหวะที่ประตูโลหะเปิดปิด
พลทหารใหม่แต่ละนายวิ่งเหยาะๆ ออกมาจากค่ายทหาร เข้าร่วมจุดเป้าหมายใหม่ที่ผู้บัญชาการกำหนด ขยายขนาดกองทัพทหารใหม่ให้ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
กลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันพุ่งเข้าปะทะใบหน้า
พอได้รับอิทธิพลจากบรรยากาศนี้ จิตใจที่ร้อนรนของหวังรุ่ยก็สงบลงได้บ้าง
แต่ทว่า พอได้ยินเสียงคำรามของศพเดินได้ที่ดังมาจากทุกทิศทุกทาง เขาก็ยังอดรู้สึกหวาดกลัวไม่ได้ตามสัญชาตญาณ
คลื่นซอมบี้!
ตอนนั้นเอง เสียงนกหวีดแหลมสูงก็ดังขึ้น กลบเสียงคำรามของซอมบี้ที่ค่อยๆ ใกล้เข้ามา
เมิ่งสั่วพาเซี่ยเสี่ยวจูวิ่งออกมาจากตึกเล็กอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นว่าเซี่ยเสี่ยวจูปลอดภัยดี หวังรุ่ยก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เมิ่งสั่วลากเซี่ยเสี่ยวจูไปที่กลางถนน แล้วตะโกนบอกหวังรุ่ย “มานี่!”
หวังรุ่ยไม่กล้าชักช้า รีบวิ่งไปสมทบกับเซี่ยเสี่ยวจู
ระหว่างนั้น เขาเหลือบไปเห็นสุนัขทหารสองตัวที่วิ่งตามออกมาจากตึกเล็ก เนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยของเหลวหนืดสีน้ำตาลดำ รูม่านตาของเขาหดเกร็งทันที
เมื่อปะติดปะต่อกับเสียงระเบิดที่ได้ยินก่อนหน้านี้ เขาก็เข้าใจสถานการณ์ทันที
“โฮก กรรร——!”
เสียงคำรามของคลื่นซอมบี้ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แผ่นดินเริ่มสั่นสะเทือน!
หัวใจของเมิ่งสั่วเต้นรัว ไม่กล้าลังเลแม้แต่น้อย รีบสั่งการให้พลทหารใหม่ปิดกั้นเส้นทางโดยรอบทั้งหมด และล้อมค่ายทหารกับสถานีพลังงานเอาไว้จนกลายเป็นวงล้อมรักษาความปลอดภัยขนาดมหึมา
สิ่งปลูกสร้างเพียงสองแห่งนี้คือเส้นเลือดใหญ่ของเขา จะสูญเสียไปไม่ได้เด็ดขาด
ปืนไรเฟิลพลังงานแต่ละกระบอกชาร์จพลังงานเสร็จสิ้น เล็งตรงไปยังทิศทางที่เสียงคำรามดังมา
พลทหารใหม่กำลังเตรียมพร้อม
เซี่ยเสี่ยวจูซ่อนตัวอยู่ในวงล้อมปลอดภัยด้วยความประหม่า มองดูพลทหารใหม่ที่ติดอาวุธครบมือและเตรียมพร้อมรบอยู่รอบกาย ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ลมหายใจถี่กระชั้นขึ้นมาทันที
ที่แท้ทหารที่ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเธอเมื่อกี้ ไม่ได้มีแค่คนเดียว
ตอนที่เธอเพิ่งฟื้นขึ้นมา เสียงฝีเท้าที่เป็นระเบียบที่ได้ยินจากชั้นล่าง ก็มาจากพวกเขานี่เอง
แต่ว่า... ต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดกระหายเลือดพวกนั้น พวกเขาไม่กลัวกันเลยเหรอ?
ด้านข้าง
เมื่อคลื่นซอมบี้เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นคาวเลือดก็เริ่มฟุ้งกระจาย หวังรุ่ยเองก็ตกอยู่ในความตื่นตระหนกเช่นกัน
ถึงแม้เมื่อกี้จะได้เห็นอานุภาพการยิงของทหารกลุ่มนี้มาแล้ว แต่การต้องเผชิญหน้ากับคลื่นซอมบี้ขนาดย่อมที่ประกอบด้วยซอมบี้คลั่งนับพันตัว พวกเขาจะต้านทานไหวจริงๆ เหรอ?
อย่าลืมนะว่า ตอนนี้ยังเป็นช่วงเวลาที่ซอมบี้ออกหากินเวลากลางคืน!
จำนวนซอมบี้ในคลื่นซอมบี้ครั้งนี้ มีความเป็นไปได้สูงที่จะทวีคูณขึ้นไปอีก!
เสียงฝีเท้าหนักๆ ใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว หวังรุ่ยกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความกลัวลุกลามไปทั่วจิตใจ
เขากวาดสายตามองไปรอบๆ นัยน์ตาเป็นประกายวูบหนึ่ง
ทันใดนั้น หวังรุ่ยก็สังเกตเห็นว่า ที่วงล้อมชั้นนอก มีทหารนายหนึ่งดูแตกต่างจากคนอื่น
บนร่างกายของทหารนายนั้น กำลังเปล่งแสง!
“โฮก กรรร——!”
“แฮ่——!!”
คลื่นซอมบี้ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองดังมาจากทุกทิศทาง
ความมืดมิด ณ ขอบฟ้าไกล
สุดปลายถนน
ในตรอกซอกซอย
บนดาดฟ้าตึก
เสียงคำรามของซอมบี้ดังกึกก้องเสียดฟ้า ปกคลุมไปทั่วทุกพื้นที่!
บริเวณสถานีพลังงาน
เมิ่งสั่ววางกำลังพลทหารใหม่ชุดสุดท้ายเสร็จ จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้
เขารีบเปิดหน้าต่างสถานะผู้บัญชาการขึ้นมา
[ผู้บัญชาการ]: เมิ่งสั่ว
[เลเวล]: 1
[พลังงาน]: 30%
[แต้ม]: 2060
ต้องขอบคุณผลงานของพวกกลายพันธุ์สองตัวนั้น ทำให้ตอนนี้เขาสะสมแต้มได้ไม่น้อยเลย
สายตาของเมิ่งสั่วกวาดไปที่หน้าต่างสิ่งปลูกสร้างอย่างรวดเร็ว หาไอคอนป้อมปืนกลพลังงานจนเจอ
กดเลือก
[ต้องการสร้างป้อมปืนกลพลังงานหรือไม่?]
เสียงแจ้งเตือนแบบเครื่องจักรที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหู เมิ่งสั่วไม่ลังเล
‘สร้าง’