บทที่ 35 เหล้าแก้วเดียวทำหัวหลุด

บทที่ 35 เหล้าแก้วเดียวทำหัวหลุด
เวลา ย้อนกลับไปเมื่อสี่สิบนาทีก่อน
นอกเมืองสตรอว์เบอร์รี่ทาวน์
ในป่าทึบที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกหนา
นายอำเภอมิลเลอร์ แห่งโซโนมาเคาน์ตี้
กำลังนำกองกำลังตำรวจของเขาซ่อนตัวอยู่ที่นี่
ม้าทุกตัวถูกผูกไว้กับต้นไม้
ปากของพวกมันถูกห่อหุ้มด้วยผ้าหนาหรือกระสอบ เพื่อป้องกันไม่ให้ส่งเสียงร้อง
เหล่าเจ้าหน้าที่ตำรวจต่างยืนพิงต้นไม้ที่เปียกชื้น จับกลุ่มกันสองสามคน คอยเช็ดถูและตรวจสอบอาวุธในมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“แม่ง เอ้ย นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย?”
ตำรวจหนุ่มคนหนึ่งบ่นกับเพื่อนข้างกาย “ไอ้พวกขี้ส้วมที่มารินเคาน์ตี้ ก่อเรื่องขึ้นมาเองแท้ๆ แต่กลับต้องให้พวกเราชาวโซโนมาเคาน์ตี้ มาตามเช็ดก้นให้! ทุเรศชะมัด!”
“ถ้าใจป้ำหน่อยก็ว่าไปอย่าง”
เพื่อนของเขาถ่มน้ำลายลงพื้น “ภารกิจเฮงซวยรอบนี้ มารินเคาน์ตี้ จ่ายเบี้ยเลี้ยงให้คนละสิบดอลลาร์ สิบดอลลาร์! โคตรขี้งกฉิบหาย!
จะให้พวกฉันเอาชีวิตไปเสี่ยงกับไอ้พวกปีศาจที่ฆ่านักสืบพินเคอร์ตัน เพื่อเงินแค่นี้เนี่ยนะ? ทำไมพวกแม่งไม่ไปตายซะ!”
ความไม่พอใจแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว
“หมอกนี่ทั้งเปียกทั้งหนัก หนาวจนไข่ฉันจะหดกลับเข้าไปอยู่แล้ว”
ตำรวจอีกคนถูมือไปมาแล้วพูดขึ้น “ไอ้พวกสารเลวมารินเคาน์ตี้ ก็ไม่รู้จักส่งเหล้ามาให้พวกเราแก้หนาวบ้าง ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพวกมันนั่งอยู่ในเมืองแล้วจะอดใจไม่กงเหล้ากันได้”
“เหล้าเหรอ?”
ชายร่างใหญ่หนวดเคราเฟิ้มที่อยู่ข้างๆ หัวเราะเสียงหื่นกระหาย “ไอ้น้อง นายไร้เดียงสาเกินไปแล้ว ฉันเดาว่าป่านนี้พวกแม่งคงไม่ได้มีแค่เหล้ากินหรอก ดีไม่ดีอาจจะกำลังกอดแม่หม้ายสาวสวยสักคนในเมือง มีความสุขกันอยู่ในแนวป้องกันแล้วมั้ง”
ความขุ่นเคืองของเหล่าตำรวจยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
พวกเขามาเสี่ยงตาย แต่กลับไม่ได้รับการดูแลที่สมเหตุสมผล ในขณะที่ไอ้พวกไร้น้ำยานั่นกลับเสวยสุขอยู่ในรัง
นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย?
ตำรวจนายหนึ่งที่สนิทสนมกับนายอำเภอมิลเลอร์ ขยับเข้าไปใกล้เขา “หัวหน้า พกเหล้ามาบ้างไหม? ขอจิบสักหน่อยเถอะ จะได้ย้อมใจ เดี๋ยวพอปะทะกันจริงๆ ผมจะได้มีแรงไปหักคอไอ้พวกลูกผสมไอริช นั่น”
นายอำเภอมิลเลอร์ที่กำลังหลับตาพักสายตา ด่ากลับอย่างหัวเสีย “ไสหัวไป! ฉันเองก็อยากดื่มเหมือนกันนั่นแหละ! จะไปเอาเหล้ามาจากไหน?”
เขามองดูลูกน้องที่ต่างพากันบ่นกระปอดกระแปด ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ลุกขึ้นยืนแล้วตะคอกเสียงต่ำ “หุบปากกันให้หมด! เลิกบ่นได้แล้ว! นี่เป็นคำสั่งช่วยป้องกันเมืองจากที่ทำการรัฐ เป็นภารกิจ! ไม่มีใครปฏิเสธได้ทั้งนั้น!”
“พวกแกอย่าคิดว่ากำลังขายชีวิตให้มารินเคาน์ตี้
ไอ้แก๊งโจรระยำนั่น วันนี้มันล้างบางสตรอว์เบอร์รี่ทาวน์ ได้ พรุ่งนี้มันก็ล้างบางโซโนมาเคาน์ตี้ ของเราได้เหมือนกัน! อย่าลืมสิว่านายอำเภอและตำรวจของไวลด์ไฟร์ทาวน์ ตายยังไง! การช่วยมารินเคาน์ตี้ ก็คือการช่วยตัวเราเองเว้ย!
พวกแกส่วนใหญ่ก็เป็นนายอำเภอและตำรวจจากเมืองเล็กๆ กันทั้งนั้น
ถามหน่อยเถอะ พวกแกอยากให้มีสักวันที่ตัวเองต้องกลายเป็นเหมือนไอ้พวกซวยที่สตรอว์เบอร์รี่ทาวน์ โดนแก๊งโจรจับแขวนคอกับเสาไฟ ไหมล่ะ?”
คำพูดนี้ได้ผลชะงัด
ความตายเป็นสิ่งที่น่ากลัวและมีน้ำหนักมากกว่าเบี้ยเลี้ยงสิบดอลลาร์เสมอ
ทุกคนสงบปากสงบคำลงทันที
ทันใดนั้นเอง
ที่มุมหนึ่ง มีตำรวจนายหนึ่งคงจะหิวน้ำ จึงแอบหยิบถุงน้ำของตัวเองออกมา หมุนฝาเปิด เตรียมจะยกขึ้นดื่ม
เพื่อนที่อยู่ข้างๆ จมูกไว รีบคว้าถุงน้ำของเขาไปทันที
“ไอ้หนู แกนี่ไม่ซื่อเลยนะ!”
เพื่อนคนนั้นด่าอย่างหยาบคาย “มีของดีซ่อนไว้ แล้วคิดจะกินคนเดียวรึไง! นี่มันเหล้านี่หว่า! ฉันได้กลิ่น!”
พูดจบ เขาก็ไม่สนคำทัดทานของอีกฝ่าย แหงนคอกระดกปากถุงน้ำ กรอกเข้าปากไปอึกใหญ่
“โอ้! FUCK!”
เขาร้องอุทานด้วยความประหลาดใจ ตาเป็นประกาย “วิสกี้ ‘โอลด์โครว์’ นี่หว่า! รสชาติแม่งถึงใจจริงๆ! แกไปรวยมาจากไหนวะเนี่ย?”
ตำรวจคนที่ถูกแย่งถุงน้ำรีบแย่งกลับมา แล้วเถียงเสียงดัง “อย่ามาพ่นน้ำลาย! ใครว่าผมขี้งก? ผมใช่คนแบบนั้นเหรอ?”
เขากวาดตามองเพื่อนร่วมงานที่เริ่มหันมาสนใจ ชูถุงน้ำในมือขึ้นแล้วพูดว่า “การออกภารกิจครั้งนี้ ถือว่ามาแก้แค้นให้พี่น้องของเราที่ถูกฆ่าตายที่ไวลด์ไฟร์ทาวน์ ด้วย! ผมตั้งใจซื้อเหล้าดีขวดนี้มาจากร้านที่ดีที่สุดในเมือง เพื่อเอามาแบ่งปันกับพี่น้องทุกคนก่อนลงมือนี่แหละ!”
เขาหมุนฝาเปิดออก
กลิ่นหอมละมุนของเหล้าลอยฟุ้งกระจายไปในอากาศที่หนาวเหน็บทันที
“พี่น้องครับ ผมมีเงินไม่มาก แต่ก็ไม่มีทางซื้อของห่วยๆ มาย้อมแมวทุกคนแน่ โอลด์โครว์นิดหน่อย แบ่งๆ กันจิบคนละอึก
ไม่ต้องเกรงใจ ดื่มแก้หนาวกันก่อน! เดี๋ยวจะได้มีแรงไปฆ่าไอ้พวกไอริชลูกกะหรี่ นั่น!”
เหล่าตำรวจรอบๆ ต่างยิ้มออกมาทันที สายตาที่มองมาที่เขาก็ดูเป็นมิตรขึ้น
ในสภาพอากาศเฮงซวยที่หมอกลงจัดและชวนให้ขนลุกแบบนี้
การได้จิบเหล้าแรงๆ รสชาติดีสักอึก ถือเป็นเรื่องวิเศษที่สุดแล้ว
“เยี่ยมมาก ไอ้หนู!”
“ใจถึงนี่หว่า! นับฉันด้วยคน!”
ทุกคนต่างเป็นคนหยาบกระด้าง ไม่มีใครรังเกียจใคร
ถุงน้ำหนังใบใหญ่ที่ดูเหมือนจะจุน้ำได้เป็นลิตร ถูกส่งต่อกันไปในมือของชายฉกรรจ์กว่ายี่สิบคน
ทุกคนต่างยกปากถุงขึ้นดื่มอึกใหญ่กันอย่างสะใจ
พอถึงคิวนายอำเภอมิลเลอร์ เขาก็ไม่เกรงใจ ซัดไปหลายอึก
เขาเป็นนายอำเภอ ไม่มีใครกล้าว่าอยู่แล้ว
น้ำเหล้าที่เผ็ดร้อนไหลลงคอ กลายเป็นกระแสความอบอุ่นที่ขับไล่ความหนาวเย็นในร่างกายออกไปในพริบตา
“ฮ่า!”
เขาเรอออกมาอย่างสบายตัว ตบไหล่ตำรวจคนนั้น แล้วชมเชยว่า “แกแนี่มันมีน้ำใจจริงๆ! เหล้าดีจริงๆ ว่าแต่ หน้าตาแกดูไม่ค่อยคุ้นเลยนะ”
ตำรวจคนนั้นตอบอย่างเขินอาย “หัวหน้าครับ ผมเพิ่งเข้ามารับตำแหน่งหลังจากนายอำเภอไวลด์ไฟร์ทาวน์ ถูกฆ่าตายครับ ผมเกลียดไอ้แก๊งโจรพวกนั้นเข้ากระดูกดำ! ผมจะล้างแค้นให้พวกเขา!”
“ดี! ใจสู้ดีมาก!”
นายอำเภอมิลเลอร์ตบไหล่เขาหนักๆ ด้วยความพึงพอใจ
พอดื่มเหล้าเข้าไป บรรยากาศก็คึกคักขึ้นไม่น้อย ความกล้าของทุกคนดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นมา
นายอำเภอมิลเลอร์กำชับอีกไม่กี่คำ ให้ทุกคนตื่นตัวไว้
รอให้เสียงปืนที่สตรอว์เบอร์รี่ทาวน์ ดังขึ้นเมื่อไหร่ ให้ทุกคนบุกทันที ตลบหลังและกวาดล้างแก๊งโจรพวกนั้นให้สิ้นซาก
จากนั้น ก็เป็นการรอคอยอันยาวนาน
พวกตำรวจคุยสัพเพเหระ อวดเรื่องผู้หญิงของตัวเองไปเรื่อยเปื่อย
นายอำเภอมิลเลอร์พิงต้นไม้ใหญ่ ฟังลูกน้องคุยโม้ รู้สึกเพียงว่าหนังตาหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ
ความง่วงที่ไม่อาจต้านทานได้ถาโถมเข้ามา
คอของเขาพับลง แล้วก็หลับไปทั้งอย่างนั้น
“เฮ้ ดูสิ หัวหน้าหลับไปแล้ว”
ตำรวจคนหนึ่งขยิบตาแล้วกระซิบ “สงสัยเมื่อคืนคงจะทำการบ้านกับเมียหนักไปหน่อยมั้ง?”
“ฮ่าฮ่าฮ่า...” ทุกคนหัวเราะกันอย่างกลั้นๆ
“ไอ้เวรนี่ กล้าล้อนายอำเภอ ระวังตื่นมาโดนเตะตูดนะเว้ย”
“เดี๋ยว... แม่ม ทำไมฉันก็ง่วงเหมือนกันวะ เมียก็ไม่มีสักหน่อย...”
หนึ่งคน... แล้วก็อีกคน...
ราวกับโรคระบาด ตำรวจที่เมื่อกี้ยังคุยโม้โอ้อวด ต่างพากันล้มตัวลงนอนกับพื้น ส่งเสียงกรนสนั่นหวั่นไหว
เพียงชั่วอึดใจเดียว
นอกจากไอ้หนูจากไวลด์ไฟร์ทาวน์ ที่เป็นคนเอาเหล้ามาให้แล้ว คนอื่นๆ ร่วงกันหมด
สีหน้าซื่อบื้อจริงใจของเขาหายวับไป เหลือเพียงแววตาที่เย็นชา
เขาใช้เท้าเขี่ยเพื่อนที่แย่งเหล้าไปกินเมื่อครู่
“เลิกแกล้งได้แล้ว”
“เหล้าอึกนั้นแกบ้วนทิ้งไปตั้งนานแล้วนี่ ลุกขึ้นมาทำงาน”
เพื่อนคนนั้นยิ้มกริ่ม กระโดดลุกขึ้นมาจากพื้น
ชักมีดล่าสัตว์ อันคมกริบออกมาจากเอวด้านหลัง หมุนควงเล่นระหว่างนิ้วมืออย่างคล่องแคล่ว
“ของที่บอสสั่งให้แกใส่ลงไปในเหล้านี่ใช้ดีชะมัด! แป๊บเดียวล้มไอ้พวกโง่นี่ได้หมดเกลี้ยง!”
ที่ฟาร์มของคุณนายมาลีน โอเดล ลั่วเซิน เอ่ยขึ้นเบาๆ ว่า
“คลอรัลไฮเดรต”