บทที่ 37 รวบรวมนิกเกิลได้ครบหนึ่งลูกบาศก์แล้ว

บทที่ 37 รวบรวมนิกเกิลได้ครบหนึ่งลูกบาศก์แล้ว
ฟินเนียน รั้งม้าหยุดที่ใจกลางเมือง
ตะโกนคำรามก้อง “เหรียญอีเกิลห้าหมื่นเหรียญ! พวกแกเตรียมไว้พร้อมหรือยัง? ป๋ามาเอาเงินแล้ว!”
“ถ้าภายในครึ่งชั่วโมง ฉันยังไม่เห็นเงิน”
เขาดึงคบเพลิงออกมาจากข้างอานม้า วาดเป็นเส้นโค้งสีแดงฉานกลางอากาศ
“ฉันจะเผาไอ้เมืองเฮงซวยนี่ พร้อมกับพวกแกไอ้พวกเต่าหดหัว ให้เป็นจุนไปพร้อมกัน! ฉันสาบาน!”
ชาวเมืองต่างพากันตัวสั่นงันงกอยู่หลังผ้าม่าน
ตำรวจที่คอยคุ้มครองพวกเขาก็หนีไปหมดแล้ว
ธนาคารก็ถูกปล้นเกลี้ยง นายกเทศมนตรีและพวกสมาชิกสภาก็ถูกจับแขวนคอไปแล้ว ใครจะยังหาเงินห้าหมื่นดอลลาร์มาสนองความโลภของปิศาจพวกนี้ได้อีก?
การสังหารหมู่ ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เสียแล้ว
ทันใดนั้นเอง
ชายหนุ่มสองคนก็เดินออกมาจากประตู
“คุณครับ! เดี๋ยวก่อน! เราอยากคุยกับคุณ!”
สายตาของ ฟินเนียน กวาดมองชายหนุ่มทั้งสองไปมา
รอยแผลเป็นบนหน้ากระตุกตามสีหน้ายียวนของเขา ทำให้ดูน่ากลัวยิ่งขึ้น
ชาวเมืองที่แอบมองอยู่ในความมืด หัวใจแทบจะหยุดเต้นด้วยความลุ้นระทึก
“คุย?”
ฟินเนียน แค่นเสียงหัวเราะ
“พวกแกมันตัวสวะอะไร ถึงมีหน้ามาขอคุยกับฉัน?”
“คุณครับ”
ทั้งสองสบตากัน ต่างฝ่ายต่างรู้ว่าอีกคนเป็นคนของเจ้านาย
เล่นตามบทต่อไป “ผมชื่อยาดาน แน่นอนว่าเราไม่มีสิทธิ์มาต่อรองกับคุณ เราแค่จะมาชี้แจงความจริงข้อหนึ่ง”
ฟินเนียน เลิกคิ้ว “ว่ามา ถ้าพูดไม่เข้าหู ฉันจะตัดลิ้นแกไปโยนให้หมากิน”
“ความจริงก็คือ”
ยาดานจ้องตา ฟินเนียน เขม็ง “เมืองนี้มันจบเห่แล้ว นายกเทศมนตรี สมาชิกสภา นายอำเภอ คนที่พอจะควักเงินก้อนโตออกมาได้ ล้วนถูกจับแขวนคออยู่บนเสาตะเกียงแก๊สหมดแล้ว
ต่อให้คุณเผาเมืองนี้จนราบเป็นหน้ากลอง คุณก็รวบรวม เหรียญอีเกิลห้าหมื่นเหรียญไม่ได้หรอก คุณจะได้ไปก็แค่ซากศพไหม้เกรียมกับกองซากปรักหักพัง”
รอยยิ้มของ ฟินเนียน หุบลง
“แล้วไง? แกกำลังจะบอกว่า ฉันมาเสียเที่ยว แถมยังต้องกลับไปมือเปล่าอย่างงั้นเรอะ?”
“ไม่! ไม่แน่นอนครับ!”
ยาดานรีบโบกมือปฏิเสธ
“ความหมายของผมคือ ขอให้คุณผ่อนผันให้เราสักสิบวัน”
“สิบวัน?”
ฟินเนียน หัวเราะลั่น
“แกบอกให้ผ่อนผันก็ต้องผ่อนผันเหรอ? แกเป็นใคร? ผู้ว่าการรัฐแคลิฟอร์เนีย หรือไง? หรือเป็นพระเยซูคริสต์เสด็จลงมาโปรด?”
“หลังจากสิบวัน”
ยาดานขึ้นเสียงสูง “เราจะรวบรวมเงินให้คุณหนึ่งแสนเหรียญอีเกิล! เพิ่มให้เป็นสองเท่า!”
หนึ่งแสนเหรียญอีเกิล!
เสียงหัวเราะของ ฟินเนียน หยุดกึก ร่างกายโน้มมาข้างหน้าเล็กน้อย แผ่รังสีอำมหิตเข้าใส่
“ไอ้หนู แกวาดฝันเก่งดีนี่”
เขาพูดเน้นทีละคำ “แกรู้ไหมว่าจุดจบของคนที่วาดวิมานในอากาศหลอกฉัน แล้วทำไม่ได้ตามที่พูด มันเป็นยังไง?”
“ผมรู้!”
ยาดานไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว “ถ้าทำไม่ได้ ไม่ต้องถึงมือคุณหรอก ผมกับเพื่อนจะเดินมาที่ลานกลางเมือง แล้วเอาเชือกผูกคอตัวเอง กระโดดลงมาจากเสาตะเกียงด้วยตัวเองเลย!”
“พวกแกจะหาเงินหนึ่งแสนมาจากไหน?” ฟินเนียน ถามเสียงเย็น
“ทรัพย์สินในเมืองไงครับ บางคนเขามีเงินเยอะแต่ซ่อนไว้ลึก ขอแค่คุณให้เวลาเรา ผมมีวิธีบีบให้พวกเขาคายเงินออกมาได้”
“ภายในสิบวันนี้ พี่น้องกลุ่ม วูล์ฟแพ็ค ต้องไม่มารบกวนเมืองและฟาร์มรอบๆ อีก ไม่อย่างนั้นสุดท้ายแล้ว คุณก็จะไม่ได้เงินแม้แต่แดงเดียว”
ฟินเนียน เงียบไป
ฟินเนียน ฉีกยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันเหลืองอ๋อยอีกครั้ง
“ใจถึง แกแม่งเป็นชาวบ้านที่ใจถึงที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอเลยว่ะ”
เขาเอาแส้ม้าชี้หน้ายาดาน “ได้ฉันจะเชื่อแกสักครั้ง สิบวัน!”
เขาชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว
“อีกสิบวัน เวลานี้ ที่ตรงนี้ ฉันจะมาเก็บเงิน หนึ่งแสนเหรียญอีเกิล ห้ามขาดแม้แต่เหรียญเดียว!”
“ถึงตอนนั้นถ้าเงินยังไม่พร้อม...”
“ฉันจะไม่เอาแค่ชีวิตพวกแกสองคน แต่เมืองนี้ ตั้งแต่คนแก่หนังเหี่ยวใกล้ลงโลงยันเด็กทารกที่ยังดูดนมแม่ รวมไปถึงแมว หมา หนูทุกตัว จะต้องตายกันให้หมด! FUCK! ฉันจะเปลี่ยนที่นี่ให้เป็นนรกกับมือ!”
เขากระชากบังเหียนอย่างแรง หันหัวม้ากลับ
“พวกเรา ไป!”
สิ้นคำสั่ง โจรโหดกว่าสามสิบชีวิตก็ม้วนตัวจากไปดั่งพายุหมุน ส่งเสียงโห่ร้องก้องขณะควบม้าออกจาก สตรอว์เบอร์รี่ทาวน์ หายลับไปสุดปลายสายหมอกอย่างรวดเร็ว
โจรไม่เคยกลับไปมือเปล่า
กองภูเขาปืนสั้นปืนยาวและปืนกลแกตลิงกระบอกนั้นก็ถูกขนไปด้วย
จนกระทั่งเสียงเกือกม้าจางหายไปจนหมดสิ้น
ประตูบ้านในเมืองค่อยๆ เปิดออกทีละบาน ชาวเมืองเดินออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ
เจ้าของร้านฮาร์ดแวร์ในเมือง ตะโกนถามน้ำลายแตกฟอง “ไอ้หนู! แกบ้าไปแล้วเหรอ? หนึ่งแสนเหรียญอีเกิล! แล้วจะทำยังไงกันดีตอนนี้? แกอยากให้พวกเราตายอนาถกว่าเดิมในอีกสิบวันข้างหน้ารึไง?”
คำพูดของเขาจุดชนวนความรู้สึกของผู้คนทันที ฝูงชนเริ่มฮือฮา
“นั่นสิ เราจะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหน?”
“แกกำลังผลักพวกเราลงนรกชัดๆ!”
ยาดานรอจนเสียงของทุกคนซาลง เขาถอนหายใจยาวเหยียด
“ทุกท่าน ทุกท่าน ฟังผมก่อน”
เขากวาดตามองทุกคน พูดด้วยความจนใจ “พวกคุณคิดว่า ผมเชื่อจริงๆ เหรอว่าเราจะหาเงินแสนเหรียญอีเกิล ได้?”
ผู้คนเงียบกริบ มองเขาด้วยความไม่เข้าใจ
“ที่ผมพูดไปแบบนั้น ก็เพื่อซื้อเวลาไงเล่า!”
“ไอ้พวกบ้านั่นมันเตรียมจะฆ่าล้างเมืองอยู่แล้ว!
ถ้าผมไม่ยื่นเหยื่อล่อที่พวกมันปฏิเสธไม่ลงให้ ตอนนี้ทุกคนคงกลายเป็นศพไปหมดแล้ว! สิบวันนี้คือเวลาหนีตายที่ผมแลกมาให้ทุกคน!”
“ฉวยโอกาสสิบวันนี้ รีบเก็บข้าวของซะ”
ยาดานพูดเสียงต่ำ “ร้านไหนขายได้ก็ขาย ที่ดินแปลงไหนขายได้ก็ขาย แล้วหนีไปให้ไกลที่สุด อย่าได้กลับมาที่นี่อีกตลอดกาล!”
เฮนเดอร์สัน และเจ้าของร้านรวง เจ้าของฟาร์มอีกหลายคน หน้าถอดสีจนดูไม่ได้
พวกเขาคือชนชั้นคนรวยของเมือง ถ้าทุกคนร่วมแรงร่วมใจกัน หนึ่งแสนเหรียญอีเกิล ก็ไม่ใช่ตัวเลขที่เป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว
แต่ทำไมพวกเขาต้องทำ?
ในหัวของพวกเขา ความคิดเดียวกันก็แวบเข้ามาอย่างควบคุมไม่ได้
ทำไมฉันต้องควักเงิน เพื่อไปช่วยชีวิตไอ้พวกจนๆ พวกนั้นด้วย?
เอาเงินให้โจร ก็ไม่ต่างอะไรกับตำน้ำพริกละลายแม่น้ำ
โจรมันได้ไปครั้งนี้ เดี๋ยวครั้งหน้ามันก็มาอีก!
ไม่ได้ เรื่องนี้ยอมไม่ได้เด็ดขาด!
“ขาย! ร้านฮาร์ดแวร์ของฉัน ขายครึ่งราคาเลย!”
เฮนเดอร์สัน ได้สติเป็นคนแรก
แทนที่จะเอาเงินให้โจร สู้เปลี่ยนทรัพย์สินเป็นเงินสด แล้วหอบเงินหนีไปเสวยสุขดีกว่า
“ร้านเบเกอรี่ของฉันก็ขาย! ลดเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์! รับเฉพาะเงินสดเท่านั้น!”
“ฟาร์มของฉันด้วย! ที่ดินห้าร้อยเอเคอร์ ขายพันเดียว! ใครจะเอาบ้าง?”
ชั่วพริบตาเดียว ทั่วทั้ง สตรอว์เบอร์รี่ทาวน์ ก็ตกอยู่ในความบ้าคลั่งของการเทขายทรัพย์สิน
ผู้คนมีความคิดเพียงอย่างเดียว คือหอบเงินหนีไปจากที่เฮงซวยแห่งนี้
ภายในห้องหนังสือชั้นสองของบ้านตระกูล มาลีน
ลั่วเซิน ยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองไปยังทิศทางของ สตรอว์เบอร์รี่ทาวน์ อย่างเงียบเชียบ
ทุกอย่าง กำลังดำเนินไปตามบทละครที่เขาเขียนไว้
การกว้านซื้อทรัพย์สินใน สตรอว์เบอร์รี่ทาวน์ เหล่านี้ เป็นแค่ผลพลอยได้
เป้าหมายที่แท้จริงของเขาคือการใช้วิกฤตครั้งนี้ สร้างฉากเปิดตัวสุดอลังการให้กับบริษัทรักษาความปลอดภัยไวท์ไทเกอร์ ของเขา
บริษัทรักษาความปลอดภัยไวท์ไทเกอร์ ปะทะ แก๊งโจร วูล์ฟแพ็ค
จะต้องโด่งดังเป็นพลุแตกแน่นอน
ถึงตอนนั้นเขาก็จะประกาศได้ว่า คนที่รัฐบาลกลางคุ้มครองไม่ได้ เราคุ้มครองเอง
เรื่องที่รัฐบาลกลางทำไม่ได้ เราทำเอง!
สรุปสั้นๆ ว่า สิ่งที่ สำนักงานนักสืบพินเคอร์ตัน ทำได้เราก็ทำได้ สิ่งที่ สำนักงานนักสืบพินเคอร์ตัน ทำไม่ได้ เราก็ยังทำได้
ฆ่าล้างโจรพาล ปกป้องชาวประชา
นี่แหละคือ บริษัทรักษาความปลอดภัยไวท์ไทเกอร์!
ขณะที่ ลั่วเซิน กำลังวางแผนอยู่นั้น
ในหัวของเขาก็ได้รับแจ้งเตือนกะทันหัน
ซื้อวัสดุครบหนึ่งลูกบาศก์เรียบร้อยแล้ว
ตอนนี้สามารถอัปเกรดได้แล้ว