บทที่ 42 ลั่วเซินต้องการทั้ง...และ...

บทที่ 42 ลั่วเซินต้องการทั้ง...และ...
แซคราเมนโต
ในสำนักงานซอมซ่อที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อ น้ำมันปืน และยาสูบราคาถูก
แอรอน ครอส สวมเสื้อโค้ตกันลมตัวยาวสีดำอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา
เขาได้เข้าพบผู้ว่าการรัฐและได้รับหนังสือแต่งตั้งเป็นผู้ตรวจการพิเศษที่มอบอำนาจชี้เป็นชี้ตายให้เขาแล้ว
“รายงานครับ ผู้พัน!”
ประตูสำนักงานถูกผลักออก ร่างสี่ร่างเดินเรียงกันเข้ามา
พวกเขาคือลูกน้องที่ครอสไว้วางใจที่สุดในสมัยสงคราม
และเป็นแกนหลักของทีมประหารส่วนตัวของเขาในปัจจุบัน
แม้จะปลดประจำการไปนานแล้ว แต่พวกเขาก็ยังคุ้นเคยกับการเรียกครอสด้วยยศทหาร
“สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง บัค?”
ครอสไม่เงยหน้าขึ้นมอง เพียงแค่เสียบมีดสั้นคมกริบลงไปในรองเท้าบูตทหาร
ชายร่างยักษ์ตาเดียวชื่อ บัค ก้าวออกมาข้างหน้า ตอบเสียงขรึม “กองพันทหารอาสาสมัครกำลังรวมพล เร็วที่สุดพรุ่งนี้เช้าออกเดินทางได้ เป็นพวกทหารเก๋าเกมทั้งนั้น รบเป็น”
“ดีมาก”
ครอสพยักหน้า “บัค นายอยู่ที่นี่
รอกองกำลังอาสาสมัครรวมพลเสร็จแล้ว นายนำพวกเขามุ่งหน้าไปทางบก กวาดล้างไปตลอดทาง
หมู่บ้าน ฟาร์ม หรือไซต์งานก่อสร้างที่มีชาวไอริชรวมตัวกัน ไปค้นให้ละเอียดทุกซอกทุกมุม
ใครน่าสงสัย จับ!
ใครกล้าขัดขืน ฆ่า!
ฉันไม่สนหลักฐาน ฉันต้องการเห็นแค่ศพ”
“รับทราบ ผู้พัน!”
บัคฉีกยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันเหลืองอ๋อย
ครอสหันไปทางอีกสามคนที่เหลือ “พวกนายสามคน มากับฉัน เราจะไปเรือข้ามฟากคืนนี้ ล่วงหน้าไปก่อน”
ลูกน้องที่มีฉายาว่า “เจ้าลิงกัง” ลังเลเล็กน้อยก่อนจะเตือนว่า “ผู้พันครับ จะเสี่ยงเกินไปไหม? ข่าวกรองบอกว่าไอ้พวกหัวแดงกินมันฝรั่งพวกนั้นกล้าถึงขนาดระเบิดรถไฟ บนเรือข้ามฟากไม่มีที่ให้หลบนะครับ”
ครอสแค่นหัวเราะ “แค่กับอีพวกไอริชโง่เง่าที่ซัดวิสกี้จนเมาหัวราน้ำ ลืมแม้กระทั่งนามสกุลตัวเองน่ะเหรอ?
พวกมันก็เก่งแค่ตอนตำรวจเผลอ ลอบกัดทีเผลอเท่านั้นแหละ! ในสนามรบ คนพรรค์นี้ไม่คู่ควรแม้แต่จะเช็ดรองเท้าให้ฉันด้วยซ้ำ”
“พวกสวะที่ทำเป็นแค่ซ่อนตัวในหมอกแล้วแกล้งทำผีหลอกคน มีค่าพอให้ฉันต้องกลัวด้วยเหรอ?
ฉันไปครั้งนี้ เพื่อจะลากคอหัวหน้าของพวกมันออกมา แล้วถลกหนังมันทั้งเป็นต่อหน้าทุกคน
ฉันจะทำให้พวกไอริชทั่วทั้งแคลิฟอร์เนียรู้ว่า จุดจบของการก่อเรื่องคืออะไร”
คนอื่นๆ ต่างได้รับอิทธิพลจากความโหดเหี้ยมของเขา จนเผยรอยยิ้มบิดเบี้ยวออกมา
อย่างไรก็ตาม ชายร่างยักษ์อีกคนที่มีรอยแผลเป็นจากไฟไหมบนใบหน้า ก็ยังเสนอแนะว่า “ผู้พัน ผมเห็นด้วยกับท่าน แต่ไม่จำเป็นต้องไปตายน้ำตื้น
พวกเราคนน้อย ไปที่ท่าเรือซานฟรานซิสโกที่คนพลุกพล่านแบบนั้น เกิดมีคนจำได้ขึ้นมา อาจจะมีปัญหาไม่จำเป็นตามมา เราปลอมตัวหน่อยจะดีกว่า”
ครอสเงียบไปครู่หนึ่ง
แม้เขาจะหยิ่งผยอง แต่ก็ไม่ได้โง่เขลา
ลูกน้องพูดมีเหตุผล ใบหน้าของเขาเป็นที่สะดุดตาเกินไปในแซคราเมนโต
เขาใช้นิ้วมือหยาบกร้านลูบแผลเป็นบนหน้า
ในที่สุด ก็ส่งเสียงคำรามในลำคออย่างไม่ชัดเจนเป็นการยอมรับ
เงาร่างสี่สายที่ผ่านการปลอมตัวอย่างแนบเนียน ขึ้นรถไฟจักรไอน้ำรอบดึกที่มุ่งหน้าไปยังวัลเลโฮอย่างเงียบเชียบ
แอรอน ครอส ถอดเสื้อโค้ตกันลมสีดำตัวเก่งออก แล้วตั้งปกคอเสื้อขึ้นปิดบังครึ่งหน้า
เขาเปลี่ยนมาใส่ชุดเดินทางผ้ากระสอบเก่าๆ ดูเหมือนเจ้าหน้าที่สำรวจที่ดินที่ตระเวนไปทั่ว
ลูกน้องทั้งสามคนก็ปลอมตัวเป็นพ่อค้าไวน์ พ่อค้าขนสัตว์ และคาวบอยธรรมดา
รถไฟพ่นควันดำหนาทึบ เสียงหวูดรถไฟดังกังวาน
พุ่งทะยานออกไปท่ามกลางเสียงคำรามของเหล็กกล้า
…..
ณ ใจกลางพายุ ฟาร์มของคุณนายมาลีน โอเดล
ลั่วเซินนั่งอยู่คนเดียวบนเก้าอี้โยกที่ระเบียงหน้าบ้าน
เขาถือขวดเหล้าเบอร์เบินชั้นดีเอาไว้
บนโต๊ะไม้ข้างกาย มีจานเล็กๆ ใส่เนื้อกวางตากแห้งหั่นบางวางอยู่
นั่นคือเนื้อที่ ต้าหนิว หมักด้วยเครื่องเทศสูตรลับ แล้วนำไปตากแดดแรงกล้าของแคลิฟอร์เนีย
รสสัมผัสเหนียวหนึบ เค็มกำลังดี หอมกรุ่นแตะจมูก
เขาไม่ได้ใช้แก้ว เพียงแค่หมุนฝาขวดออกเป็นครั้งคราว แล้วกระดกเหล้ารสร้อนแรงเข้าปาก
จากนั้นก็ฉีกเนื้อกวางแห้งมาเคี้ยวช้าๆ ในปาก
ความแรงของเหล้าและความเหนียวของเนื้อ ผสานกันในช่องปาก กลายเป็นพลังดิบเถื่อนที่พุ่งลงคอสู่ท้อง
ครอสมาแล้ว
ลั่วเซินคาดการณ์ไว้แล้ว
เขาถึงขั้นวาดภาพเจ้าคนขายเนื้อนั่นในหัวได้เลย
คนแก่วิกลจริตที่ถูกกดดันมานานและกระหายเลือด
ผู้ว่าการรัฐวิลเลียม เออร์วิน ปล่อยมันออกมาจากกรง พร้อมมอบกำลังพลให้หนึ่งกองพันเต็ม
เป้าหมายของเจ้าคนขายเนื้อแก่คนนี้ ไม่ได้มีแค่แก๊งโจร วูล์ฟแพ็ค ของฟินเนียนเท่านั้น
แต่แก๊งโจรทั้งหมดที่หากินในแคลิฟอร์เนียตอนเหนือ ไม่ว่าจะเป็น ไฮยีนาแก๊ง แก๊งหมาคลั่ง แก๊งควิก
ล้วนถูกมองว่าเป็นเหยื่อในสมุดบันทึกความดีความชอบของเขา
ถ้าเขาไม่ได้ฆ่าจนเลือดนองแผ่นดิน ไม่ได้ปั่นป่วนโลกใต้ดินของแคลิฟอร์เนียตอนเหนือจนพังพินาศ เขาคงไม่ยอมเลิกราง่ายๆ
ลั่วเซินกระดกวิสกี้เข้าปากอีกอึก
เขาไม่เคยคิดถึงคำถามโง่ๆ ประเภท จะชนะได้ไหม เลย
ตราบใดที่เขาต้องการ เขาสามารถสร้างแก๊งโจรที่มีสมาชิกครบ 35 คนได้ทุกวัน แถมยังมีโควตาเหลืออีก 12 คนไว้ใช้งานด้านอื่น
กองกำลังอาสาสมัครห้าร้อยคนของครอส ไม่ใช่เรื่องน่ากังวลเมื่อเทียบกับแหล่งกำลังพลที่แทบจะไร้ขีดจำกัดของเขา
เขาสามารถทำให้กองทัพชั้นยอดนี้จมโคลนตายในมารินเคาน์ตี้ได้ทุกเมื่อ
สิ่งที่เขาคิด คือจะสร้างผลประโยชน์สูงสุดได้อย่างไร
เจ้าคนขายเนื้อแก่และกองทัพห้าร้อยคนของเขา จะให้มาเสียเที่ยวไม่ได้
พวกเขาต้องกลายเป็นบันไดให้ บริษัทรักษาความปลอดภัยไวท์ไทเกอร์ สร้างชื่อเสียงในการรบครั้งเดียวจบ
ลองคิดดูสิ ถ้าเจ้าคนขายเนื้อแก่และกองพันของเขาถูกกำจัดที่มารินเคาน์ตี้
พวกเจ้านายผิวขาวในแคลิฟอร์เนียจะตื่นตระหนกแค่ไหน
ถึงเวลานั้น บริษัทรักษาความปลอดภัยไวท์ไทเกอร์ค่อยออกโรงปราบปราม ‘แก๊งโจร’ ก็จะสร้างชื่อเสียงได้ในชั่วข้ามคืน
ส่วนหัวของพวกโจรก็หาได้ง่าย
ในแคลิฟอร์เนีย ไม่เคยขาดแคลนสวะชาวไอริช
จะรวบรวมหัวของแก๊งวูล์ฟแพ็คให้ครบ ก็แค่ 35 หัว
แต่ละครฉากนี้ จะใจร้อนไม่ได้
ถ้าไฟไม่ถึง เนื้อก็ไม่เปื่อย
เขาต้องการจังหวะที่สมบูรณ์แบบ การเปิดตัวที่ทุกคนต้องจับตามอง
เมื่อครู่นี้ ข่าวกรองใหม่เพิ่งส่งมาถึง
รถไฟขนเงินเดือนของบริษัทรถไฟแปซิฟิกใต้ ได้ออกจากเมืองรีโน รัฐเนวาดา แล้ว
สำนักงานนักสืบพินเคอร์ตันแห่งชาติได้ส่งทีมปฏิบัติการระดับเอซที่ประกอบด้วยยอดฝีมือหกสิบนาย ทีม วูล์ฟเวอรีน ขึ้นรถไฟมาด้วย
คาดว่าพวกเขาจะเดินทางผ่านเรือข้ามฟากรถไฟข้ามช่องแคบคาร์คิเนซเข้าสู่เขตแคลิฟอร์เนียตอนเหนือในเย็นวันพรุ่งนี้
คนขายเนื้อ กองกำลังอาสาสมัคร ยอดฝีมือพินเคอร์ตัน รถไฟขนเงิน
ตัวละครสำคัญทั้งหมด เริ่มมารวมตัวกันที่เวทีเล็กๆ แห่งนี้แล้ว
ช่างครึกครื้นเสียจริง
การปล้นรถขนเงิน สำหรับลั่วเซินแล้วถือว่าสำเร็จเก้าในสิบส่วน
ที่ยุ่งยากคือจะจัดการกับเจ้าหน้าที่พินเคอร์ตันหกสิบคนนั้นอย่างไร
นี่ไม่ใช่พวกยามติดอาวุธที่ทำงานไปวันๆ ของบริษัทรถไฟ
นี่คือหน้าตาและกำปั้นของกองกำลังติดอาวุธเอกชนที่ใหญ่ที่สุดในอเมริกา
ถ้าฆ่าพวกมันหมด อัลลัน พินเคอร์ตัน ผู้ก่อตั้งคงจะคลั่งแน่
ปัญหาชี้นั้น เป็นสิ่งที่ลั่วเซินต้องการหลีกเลี่ยงในตอนนี้
ต้องคิดหาวิธี
ลั่วเซินต้องการทั้ง...และ...
ความคิดของลั่วเซินแล่นผ่านแผนการชั่วร้ายต่างๆ อย่างรวดเร็ว
มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์โดยไม่รู้ตัว
ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นเบาๆ จากด้านหลัง
ไอร้อนที่ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำและกลิ่นสบู่สมุนไพร ลอยอบอวลออกมาจากในห้อง