บทที่ 68 เดนนิสถูกใส่ร้าย

บทที่ 68 เดนนิสถูกใส่ร้าย
แยกตัวลูซี่ออกไป ลั่วเซินเดินขึ้นไปบนชั้นสองของร้าน
ผลักหน้าต่างเปิดออก ทิวทัศน์ของถนนสายหลักก็ปรากฏแก่สายตาจนหมดสิ้น
เขาหามุมเหมาะๆ นั่งลง รอคอยให้นักแสดงตบเท้าเข้ามาในฉากอย่างเงียบงัน
สิบกว่านาทีต่อมา กลุ่มของเดนนิส เคียร์นีย์ก็เดินทางเข้ามาในเมือง
พวกเขารั้งสายบังเหียนม้า มองดูเมืองเล็กๆ แห่งนี้ที่เพิ่งผ่านพ้นการนองเลือดมาหมาดๆ แต่กลับฟื้นฟูความสงบเรียบร้อยได้อย่างรวดเร็วด้วยความประหลาดใจ
ถนนหนทางสะอาดสะอ้าน ร้านค้าเปิดทำการ แม้ผู้คนจะเดินกันไม่ขวักไขว่ แต่ทุกอย่างก็กลับสู่สภาวะปกติโดยสมบูรณ์
“ดูเหมือนว่าบริษัทรักษาความปลอดภัยไวท์ไทเกอร์นี่จะมีฝีมืออยู่เหมือนกันนะ”
ไม่นานนัก พวกเขาก็สังเกตเห็นหน่วยลาดตระเวนของบริษัทรักษาความปลอดภัยไวท์ไทเกอร์กลุ่มหนึ่ง
เมื่อเห็นว่าในแถวมีคนจีนที่มีสีหน้าเย็นชาปะปนอยู่ด้วย กลุ่มชาวไอริชเหล่านี้ก็แสดงความรังเกียจออกมาอย่างไม่ปิดบังทันที
“แม่งเอ๊ย กะแล้วเชียว!”
ลูกน้องอีกคนถ่มน้ำลายลงพื้น “บริษัทรักษาความปลอดภัยเฮงซวยนี่ ถึงกับจ้างไอ้พวกคนจีนมาเป็นมือตีน! ดูท่าก็คงเป็นแค่บริษัทกระจอกๆ ปลายแถวนั่นแหละ!”
“ลูกพี่!” เขาหันไปทางเดนนิส พร้อมขมวดคิ้ว “ฉันเกลียดกลิ่นสาบของพวกคนจีน เราไปหาที่พักที่เมืองอื่นกันเถอะ? ให้มาอยู่ในเมืองเดียวกับไอ้พวกลิงผิวเหลืองพวกนี้ ฉันกินข้าวไม่ลงว่ะ”
ปัง!
เดนนิสยังไม่ทันจะได้เอ่ยปาก ขวดเหล้าขวดหนึ่งก็พุ่งออกมาจากบาร์ข้างทาง ตกแตกกระจายอยู่หน้าม้าของพวกเขาห่างไปไม่ถึงหนึ่งฟุต
“ไสหัวไป!”
เสียงคำรามดังตามมาจากในบาร์ทันที
ยังไม่ทันที่ทุกคนจะตั้งตัว ชายผิวขาวรูปร่างกำยำที่ดื่มจนหน้าแดงก่ำก็ถือปากขวดเหล้าที่แตก เดินโซเซพุ่งออกมา
“สตรอว์เบอร์รี่ทาวน์ของเราไม่ต้อนรับพวกฆาตกรอย่างพวกแก ไอ้พวกไอริชสวะ!”
คำด่าทอที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยนี้ ทำเอาพวกเดนนิสถึงกับตะลึงไป
เดนนิสอย่างไรเสียก็เป็นนักการเมืองที่ผ่านโลกมามาก เขาข่มความโกรธไว้แล้วพูดเสียงดังว่า “คุณครับ กรุณาให้เกียรติกันหน่อย เราเป็นพลเมืองอเมริกันที่เคารพกฎหมาย! ตามรัฐธรรมนูญแก้ไขเพิ่มเติมฉบับที่ 14 ผมมีสิทธิ์ที่จะเดินทางไปไหนมาไหนก็ได้บนผืนแผ่นดินของสหรัฐอเมริกา! คุณ...”
“รัฐธรรมนูญพ่อแกสิ!”
ชายร่างใหญ่ไม่ฟังคำแก้ตัวเหล่านั้นเลยสักนิด “ก็พวกแกไอ้พวกสวะไอริชนี่แหละ ที่ฆ่านายกเทศมนตรีกับนายอำเภอของเรา!”
“แล้วตอนนี้ สายสืบของแก๊งโจรอย่างพวกแก ยังเสือกกล้าโผล่หัวกลับมาดูลาดเลาอีกเหรอวะ?”
“อะไรนะ?”
“สายสืบแก๊งโจร?”
“ฆ่าพวกมันซะ!”
เสียงคำรามของชายร่างใหญ่เหมือนไปสับสวิตช์บางอย่าง ชาวบ้านที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นพากันพุ่งออกมาจากร้านค้า บาร์เหล้า หรือแม้แต่บ้านเรือนสองฝั่งถนน
ในมือของพวกเขาถืออาวุธสารพัดชนิด
ไม้นวดแป้ง ส้อมพรวนดิน พลั่ว หรือแม้แต่บางคนก็ถือเกือกม้า...
ทุกคนมีสีหน้ามุ่งร้าย ล้อมกลุ่มของเดนนิส เคียร์นีย์เอาไว้ทุกทิศทาง
“FUCK! พวกบ้านนอกอย่างพวกแก คิดจะทำอะไรวะ!” ลูกน้องของเดนนิสล้วนเป็นนักเลงข้างถนนที่เจนจัด รีบจับด้ามปืนที่เอวทันที
“ยังจะกล้าชักปืนอีก?”
“พวกมันเป็นแก๊งโจรจริงๆ ด้วย!”
“กระทืบไอ้พวกสวะไอริชให้ตาย!”
คนอบขนมปังคนหนึ่งยกตะกร้าขนมปังที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ ร้อนๆ ทุ่มใส่หน้าชาวไอริชที่อยู่หน้าสุดอย่างแรง
“FUCK YOU!” ลูกน้องคนนั้นถูกลวกจนร้องจ๊าก
คำด่าสวนกลับประโยคนั้น เป็นเหมือนการจุดชนวนถังดินระเบิดโดยตรง
ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาว่า “ลุย!” ฝูงชนก็กรูเกรียวกันเข้ามาเหมือนคนบ้า
เดนนิสกับลูกน้องฉกรรจ์สิบกว่าคน ถูกคลื่นมหาชนที่โกรธแค้นกลืนกินไปในพริบตา
“ยะ...อย่าเพิ่งลงมือ! คุยกันดีๆ ก่อน!”
“พวกคนเถื่อน! พวกเหยียดเชื้อชาติ!”
เดนนิสยังพยายามวางมาดผู้นำ แต่ช่างตีเหล็กคนหนึ่งไม่เปิดโอกาสให้เขาเลย กระชากเขาลงมาจากหลังม้าตัวสูงอย่างแรง
จากนั้น เท้าเจ็ดแปดคู่ก็กระทืบลงมาอย่างหนักหน่วง
“กระทืบแกนี่แหละไอ้ตัวหัวโจก!”
“กล้ามาดูลาดเลานักใช่ไหม!”
ลูกน้องของเดนนิสแม้จะสู้เก่ง แต่ก็ไม่กล้าชักปืน
ถ้าพวกเขายิงเมื่อไหร่ วันนี้คงไม่มีทางได้รอดชีวิตออกไปจากเมืองนี้แน่
สถานการณ์ตอนนี้ นอกจากป้องกันตัวเองให้ดีที่สุดแล้ว ก็ไม่มีทางอื่น
ท่ามกลางความโกลาหล ไม่มีใครสังเกตเห็นเงาร่างหนึ่งที่แอบเบียดเข้าไปใกล้ม้าของเดนนิสที่กำลังแตกตื่น
เขายัดห่อของลงในกระเป๋าสัมภาระของม้าตัวหนึ่งอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หายตัวไปในฝูงชนอย่างเงียบเชียบ
.....
“ไสหัวไป! รีบไปให้พ้น!”
“ถ้ากล้ากลับมาอีก จะตีขาให้หักเลยคอยดู!”
จนกระทั่งหน่วยลาดตระเวนของบริษัทรักษาความปลอดภัยไวท์ไทเกอร์มาช้ากว่าเหตุการณ์ ยิงปืนขึ้นฟ้าเพื่อเตือน ความวุ่นวายถึงได้สงบลง
พวกของเดนนิสไม่กล้ารอช้า รีบแย่งม้ากลับคืนมา แล้วหนีออกจากสตรอว์เบอร์รี่ทาวน์ไปอย่างทุลักทุเล
นอกเมือง บนถนนดิน
“ถุย!”
ลูกน้องคนหนึ่งถ่มเลือดทิ้งด้วยความแค้นเคือง
“FUCK! FUCK! FUCK!”
“ไอ้พวกคนเถื่อน! พวกเหยียดเชื้อชาติชัดๆ! นี่น่ะเหรอสตรอว์เบอร์รี่ทาวน์? นี่น่ะเหรอความปลอดภัยของแม่มัน?”
สภาพของเดนนิสก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน
หมวกทรงสูงของเขาหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนรังนก บนหน้ายังมีรอยรองเท้าประทับอยู่สองรอย
เขาไม่พูดอะไรสักคำ สีหน้าเขียวคล้ำ
เดิมพันทางการเมืองของเขายังไม่ทันได้เริ่ม ก็โดนคนใช้รองเท้าบูตถีบกลับมาซะแล้ว!
น่าเจ็บใจนัก!
ทันใดนั้น ด้านหน้าก็มีฝุ่นตลบฟุ้ง
กลุ่มของเดนนิสรีบรั้งม้าหยุดโดยสัญชาตญาณ
ภาพที่เห็นคือกองทหารม้ากว่าห้าสิบนาย กำลังควบตะบึงตรงเข้ามาด้วยท่าทีดุดันราวกับจะเข้าชาร์จ
ผู้ที่มาคือ กองกำลังอาสาสมัครแคลิฟอร์เนีย ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ตำรวจ
พวกเขาสวมเครื่องแบบกองกำลังอาสาสมัครของรัฐ แผ่รังสีอำมหิต แม้จะอยู่ห่างออกไปเป็นร้อยเมตรก็ยังทำให้คนขวัญผวา
คนนำขบวนก็คือ ร้อยโทบัค
เมื่อครู่นี้เอง คนเลี้ยงแกะคนหนึ่งมารายงานหน่วยลาดตระเวนของเขาว่า เห็นกลุ่มชาวไอริชท่าทางมีพิรุธ ขี่ม้ามุ่งหน้าไปทางสตรอว์เบอร์รี่ทาวน์
แถมในกระเป๋าสัมภาระของม้าตัวหนึ่ง ดูเหมือนจะมีหัวคนอยู่ด้วย!
เรื่องหาหัวของครอสไม่เจอนั้น ทรมานเขาจนแทบไม่เป็นผู้เป็นคนอยู่แล้ว
ตอนนี้ เบาะแสใดๆ ที่เกี่ยวกับชาวไอริชและหัวคน มันทำให้เขาพร้อมจะกระโจนใส่เหมือนหมาบ้า
ในขณะที่พวกเดนนิสสังเกตเห็นบัค บัคก็จ้องมองพวกเขาอยู่เช่นกัน
กลุ่มชาวไอริชที่หน้าตาบวมปูด ท่าทางมีพิรุธ เพิ่งหนีออกมาจากทิศทางของสตรอว์เบอร์รี่ทาวน์!
เลือดในกายของบัคเดือดพล่าน พุ่งขึ้นสมองทันที!
ต้องเป็นพวกมันแน่!
เดนนิสยังไม่รู้ตัวว่าหายนะกำลังมาเยือน
ด้วยความสุภาพ เขาจึงให้ลูกน้องหลบเข้าข้างทาง ตั้งใจจะให้กองกำลังอาสาสมัครที่ดูไม่น่าตอแยกลุ่มนี้ผ่านไปก่อน
แต่กองทหารม้าของบัคกลับหยุดกึกตรงหน้าพวกเขา
บัคนั่งอยู่บนหลังม้า มองลงมายังกลุ่มชาวไอริชที่ดูสะบักสะบอมด้วยสายตาดูแคลน ก่อนจะตวาดสั่งพร้อมสะบัดมือ
“ล้อมไอ้พวกสวะพวกนี้ไว้!”
ทหารอาสาสมัครกว่าสิบนายที่เต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟันกระจายตัวออกทันที ปากกระบอกปืนมืดมิดเล็งเป้าไปที่กลุ่มของเดนนิสจากทุกทิศทาง
“ผู้กองครับ หยุดก่อน! นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด!”
เดนนิสที่เคยทำให้คนนับพันคลั่งไคล้ได้บนเวทีปราศรัย มาบัดนี้กลับพบว่าคำพูดของตัวเองช่างไร้น้ำหนักเหลือเกินเป็นครั้งแรก
“ผมคือเดนนิส ผู้นำพรรคแรงงานแคลิฟอร์เนีย! พวกคุณจะทำแบบ... โอ๊ย!”
“หุบปากเน่าๆ ของแกซะ!”
ทหารอาสาสมัครคนหนึ่งใช้พานท้ายปืนฟาดเข้าที่ก้นม้าของเดนนิสอย่างแรง
ม้าศึกเจ็บจนยกขาหน้าขึ้น แทบจะเหวี่ยงเขาตกลงมา
น้ำลายของทหารคนนั้นพ่นใส่หน้าเดนนิสเต็มเปา “ผู้นำบ้าบออะไร! อยู่ที่นี่ แกก็เป็นแค่ขี้หมาไอริชที่เดินได้เท่านั้นแหละ!”
“ค้น!”
บัคออกคำสั่ง “รื้อสัมภาระของไอ้พวกสวะนี่ให้กระจุย กางเกงในก็อย่าให้เหลือ!”