บทที่ 73 ปล่อยตัวเดนนิส พี่น้องของเราซะ! ไม่อย่างนั้น ล้างบางเมืองซานราฟาเอล

บทที่ 73 ปล่อยตัวเดนนิส พี่น้องของเราซะ! ไม่อย่างนั้น ล้างบางเมืองซานราฟาเอล
"คำไหว้วาน? คำไหว้วานอะไร?"
"รับเงินมัดจำมาแล้ว"
ฟินเนียนตบกระเป๋าเสื้อตัวเองเบาๆ "หนึ่งบรรณาธิการบริหาร หนึ่งเจ้าของหนังสือพิมพ์ เราจะช่วยพวกนายจัดการให้สะอาดหมดจดแน่นอน"
"หา?"
"มะ... ไม่นะ! คุณครับ! ผมขอเปลี่ยนใจได้ไหม? ผมขอถอนคำพูดได้หรือเปล่า? ผมไม่ต้องการจ้างวานอะไรทั้งนั้น!"
"เปลี่ยนใจ? ได้สิ ได้แน่นอน"
ฟินเนียนเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะชักปืนลูกโม่คอลต์ที่เหน็บอยู่ข้างเอวออกมา
เขาเปิดช่องบรรจุกระสุน ใช้นิ้วก้อยดันกระสุนสีทองอร่ามออกมาหนึ่งนัด
"ดูนี่"
เขาโชว์รังเพลิงช่องที่ว่างเปล่านั้นให้เจอร์รี่ดู
จากนั้นก็ตบโม่กลับเข้าที่อย่างแรง แล้วหมุนโม่ด้วยความเร็วสูง
แกรกๆๆๆๆๆ!
เขาตบ "ปัง" เข้าที่ตัวล็อกโม่ แล้วยื่นปืนกระบอกนั้นไปตรงหน้าเจอร์รี่ โดยหันด้ามปืนไปทางอีกฝ่าย
"ช่องทางยกเลิกคำขออยู่ที่นี่"
น้ำเสียงของฟินเนียนเย็นยะเยือก "รูโม่หกช่อง กระสุนห้านัด ช่องว่างหนึ่งช่อง อยากจะลองดูไหม?"
เจอร์รี่ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน เขาตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ไม่กล้ายื่นมือไปรับ
กระสุนห้านัด ช่องว่างหนึ่งช่อง
นี่มันโอกาสรอดแค่หนึ่งในหก ส่วนอีกห้าในหกคือตายคาที่ชัดๆ
เขาไม่เชื่อว่าตัวเองจะโชคดีขนาดนั้น
ต่อให้โอกาสกลับกัน เขาก็ยังไม่กล้าเลือกอยู่ดี
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"
เมื่อเห็นว่าเจอร์รี่กลัวจนหัวหดเหมือนนกกระทา ฟินเนียนก็หัวเราะลั่นอย่างชอบใจ ก่อนจะเก็บปืนกลับไป
"ดูเหมือนว่าสัญญาของเราจะยังมีผลอยู่นะ"
"มันต้องอย่างนี้สิ ไอ้หนู! ทำธุรกิจมันต้องมีความซื่อสัตย์"
"เอาล่ะ มาคุยธุระสำคัญกัน"
"ฉันต้องการให้พวกนายกลับไปซานฟรานซิสโก แล้วใช้หนังสือพิมพ์ของพวกนายตีพิมพ์แถลงการณ์ฉบับหนึ่ง"
"บอกพวกสวะในชุดเครื่องแบบที่เมืองซานราฟาเอล บอกไอ้ลูกผสมที่ชื่อร้อยโทบัคนั่นว่า ให้ปล่อยตัวเพื่อนของเรา คุณเดนนิส เคียร์นีย์ เดี๋ยวนี้ ทันที!"
"ถ้าภายในสามวัน เรายังไม่เห็นคุณเดนนิสเดินออกจากคุกใต้ดินอย่างปลอดภัย เราจะบุกตีเมืองซานราฟาเอล และล้างบางที่ทำการเคาน์ตี้ให้เหี้ยน! เราจะตัดหัวไอ้บัคและทหารลูกน้องของมันทุกคนมาสร้างเป็นภูเขากะโหลก!"
"อะไรนะ?"
"อะ... อะไรนะครับ?"
เจอร์รี่และปีเตอร์ตกใจจนคางแทบกระแทกพื้น
โจรชาวไอริชจะไปช่วยเดนนิส เคียร์นีย์?
พวกเขายอมรับออกมาโต้งๆ เลยงั้นรึ?
บ้า! บ้า! บ้าไปแล้ว!
นี่มันจะข่าวดังเกินไปแล้ว!
เรื่องนี้มันระเบิดเถิดเทิงยิ่งกว่าตอนเดนนิสถูกจับสิบเท่า ไม่สิ ร้อยเท่า!
ใครจะไปคิด! ใครมันจะไปคิดกันเล่า!
ผู้นำพรรคแรงงานไอริช นักการเมืองผู้ทรงอิทธิพลในซานฟรานซิสโก แท้จริงแล้วเป็นพวกเดียวกับกลุ่มโจรฆ่าคนไม่กะพริบตาพวกนี้!
"พระเจ้าช่วย!"
ปีเตอร์ตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ "นะ... นี่มันข่าวแห่งปี ไม่สิ! นี่มันข่าวใหญ่ที่สุดในศตวรรษนี้เลย!"
"เร็ว! เร็วเข้า!"
เจอร์รี่เองก็ได้สติ รีบตะเกียกตะกายพุ่งไปหากล้องถ่ายรูป
"ยังยืนบื้อทำไมกันอีก? เร็ว! ปรับกล้องสิโว้ย!"
"แม่งเอ๊ย! รีบถ่ายให้ฉันหน่อย!"
ฟินเนียนหันไปตะโกนสั่งพวกโจรด้านหลัง
"พี่น้อง! โชว์ของหน่อยเว้ย!"
โจรป่าหลายสิบคนส่งเสียงโห่ร้องตอบรับทันที พวกเขาโพกผ้าสีแดง แล้วชูคนปืนไรเฟิลวินเชสเตอร์และปืนลูกซองขึ้นฟ้า
สองคนในกลุ่มนั้นกางป้ายผ้าที่เพิ่งทำเสร็จออกมา
บนผ้ามีข้อความที่เขียนด้วยสีน้ำมันสีดำอย่างบิดๆ เบี้ยวๆ ว่า "ปล่อยตัวเดนนิส! ไม่อย่างนั้น ล้างบางเมืองซานราฟาเอล!"
"เยี่ยม! ต้องแบบนี้สิ!"
เจอร์รี่แทบจะเอาหน้าแนบไปกับกล้อง
"ฟู่!"
"ปัง!"
แสงแฟลชสีขาวสว่างจ้าปะทุขึ้น
"ดีมาก"
ฟินเนียนพอใจกับรูปถ่ายใบนี้มาก "ส่งแขก"
"ไม่! เดี๋ยวสิ! พวกเรากลับเอง..."
เจอร์รี่กับปีเตอร์ยังพูดไม่ทันจบประโยค
ตาก็เหลือกลานแล้วสลบเหมือดไป
ไม้หน้าสามที่คุ้นเคย สูตรเดิมเป๊ะๆ
.....
ซานฟรานซิสโก, ถนนมงกอเมอรี, สโมสรแปซิฟิกยูเนียน
ภายในห้องรับรองสุดหรู
นักธุรกิจชาวไอริชผู้มีอิทธิพลหลายคนกำลังนั่งล้อมวงกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"นี่มันใส่ร้ายกันชัดๆ! เป็นละครฉากใหญ่ที่ไอ้บัคกับพวกเจ้านายรถไฟร่วมมือกันสร้างขึ้นมา!" พ่อค้าเบียร์ชื่อโดโนแวนพูดด้วยความโกรธเกรี้ยว
"ใช่แล้ว" นายธนาคารผมดอกเลาทวิเคราะห์อย่างใจเย็น "เดนนิสเป็นผู้นำสหภาพแรงงาน เขาจะโง่ไปสมคบกับแก๊งโจรปลายแถวพวกนั้นได้ยังไง? ในทางการเมือง นี่มันคือการฆ่าตัวตายชัดๆ"
"ตอนนี้พูดไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว!"
โดโนแวนร้อนรนจนคันยุบยิบไปทั้งหัว "เราต้องรีบหาวิธีเอาตัวเขาออกมา! ฉันติดต่อทนายความที่เก่งที่สุดในซานฟรานซิสโก คุณแฮร์ริสัน ไว้แล้ว!"
"ใช้เงิน! ไม่ว่าจะต้องใช้เงินเท่าไหร่ ก็ต้องประกันตัวเดนนิสออกมาให้ได้ก่อน!"
"ใช่! ขอแค่เขาออกมาได้ ปากของเขาก็จะสาดโคลนสกปรกพวกนั้นกลับไปได้หมด!"
"ไอ้บัคสารเลวนั่น! มันกล้าแตะต้องเดนนิส! นี่มันเท่ากับประกาศสงครามกับพวกเราชาวไอริช!"
ทันใดนั้น ประตูห้องรับรองก็ถูกเคาะ
เลขานุการคนหนึ่งหน้าซีดเผือด วิ่งถือกำหนังสือพิมพ์ หนังสือพิมพ์แคลิฟอร์เนียโครนิเคิล ฉบับข่าวด่วนพุ่งเข้ามา
"บะ... บอสครับ! ดูนี่เร็วครับ!"
โดโนแวนกระชากหนังสือพิมพ์มาจากมืออย่างหงุดหงิด
"ข่าวร้ายบ้าบออะไรอีกวะ?"
เขาก้มลงมอง ภาพถ่ายขนาดมหึมากระแทกเข้าตาเขาอย่างจัง
รวมถึงพาดหัวข่าวตัวอักษรสีแดงเลือดที่อยู่เหนือภาพนั้น
【โจรป่าประกาศสงคราม: ปล่อยตัวเดนนิส พี่น้องของเราซะ! ไม่อย่างนั้น ล้างบางเมืองซานราฟาเอล!】
โดโนแวนถึงกับหยุดหายใจ
นักธุรกิจคนอื่นๆ ต่างก็เห็นหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นแล้วเช่นกัน
ไม่มีข้อยกเว้น ทุกคนตกอยู่ในความเงียบงัน
ยังมีอะไรให้พูดอีก
ในใจพวกเขามีเพียงความคิดเดียว
เดนนิส เคียร์นีย์ จบเห่แล้ว
...
เมื่อหนังสือพิมพ์ฉบับเย็นของ หนังสือพิมพ์แคลิฟอร์เนียโครนิเคิล ถูกส่งไปทั่วซานฟรานซิสโก ทั่วทั้งเมืองก็เดือดพล่านทันที
ภาพความรุนแรงที่ครองพื้นที่หน้าหนึ่ง และพาดหัวข่าวที่อวดดีถึงขีดสุด กระแทกเข้ากับสายตาและสติสัมปชัญญะของทุกคนอย่างรุนแรง
นี่ไม่ใช่แค่ข่าวแล้ว แต่มันคือการประกาศสงคราม
เป็นการประกาศสงครามอย่างเปิดเผยของแก๊งโจรชาวไอริชที่ไร้กฎหมาย ต่อรัฐบาลแคลิฟอร์เนียและระเบียบของอารยธรรม
"เวรเอ๊ย! ฉันว่าแล้ว! ฉันว่าแล้วเชียว!"
ในคลับซิการ์แห่งหนึ่ง นายธนาคารที่ปกติแต่งตัวภูมิฐาน ตอนนี้กลับหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น
"ฉันบอกพวกแกแล้ว! เดนนิส เคียร์นีย์ ไอ้สวะนั่น มันไม่ใสสะอาดหรอก! พวกแกยังมาเถียงฉัน บอกว่าเขาเป็นแค่นักปลุกระดมทางการเมือง!"
"ตอนนี้ แหกตาดูซะ! พี่น้องโจรชาวไอริชของมันกำลังจะมาช่วยมันแล้ว!"
"พวกมันเป็นพวกเดียวกัน! พวกมันเป็นแก๊งเดียวกันทั้งหมด!"
"แขวนคอมัน! ต้องแขวนคอเดนนิส เคียร์นีย์ เดี๋ยวนี้!"
"แล้วก็ไอ้พวกโจรนั่นด้วย! ส่งกองทัพไป! ใช้ปืนกลแกตลิง กวาดล้างพวกมันให้เละเป็นโจ๊กไปเลย!"
ความโกรธแค้นและความหวาดกลัวได้ล้มล้างความสง่างามและเกียรติยศในวันวานไปจนหมดสิ้น
ในขณะที่อีกฟากหนึ่งของเมือง บรรยากาศที่สำนักงานใหญ่พรรคแรงงานกลับกดดันอย่างผิดปกติ
สมาชิกสหภาพที่ปกติจะชูมือโห่ร้องตามเดนนิส ตอนนี้ต่างพากันคอตก
ลึกๆ ในใจพวกเขาไม่อยากเชื่อเลยว่าผู้นำของพวกเขาจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับกลุ่มโจรฆ่าคนไม่กะพริบตา
แต่ภาพถ่ายและคำประกาศนั่น พวกเขาเถียงไม่ออกจริงๆ
พรรคแรงงานไอริช ซึ่งเป็นพลังทางการเมืองที่เพิ่งจะผงาดขึ้นมาในวงการการเมืองแคลิฟอร์เนียและสร้างความปวดหัวให้กับนายทุนนับไม่ถ้วน ชื่อเสียงของพวกเขาได้พังทลายลงในพริบตาเดียว