บทที่ 10 พาหวังเชี่ยนออกไปตรวจสุขภาพล่วงหน้านอกโรงงาน!

บทที่ 10 พาหวังเชี่ยนออกไปตรวจสุขภาพล่วงหน้านอกโรงงาน!
เผลอแป๊บเดียวก็เข้าสู่วันสุดท้ายของฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ใบของต้นอู๋ถงในเขตโรงงานเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลือง และร่วงหล่นเมื่อสายลมพัดผ่าน
ห่าวเฉียงจ้วงกับหวังเชี่ยนใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขมาครบหนึ่งเดือนแล้ว ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็แนบแน่นขึ้นเรื่อยๆ
ในสายตาคนนอก พวกเขาสองคนอาจจะกำลังคบกันเอง หรือไม่ก็แค่สนิทกันมากเกินไปเท่านั้น
เพราะที่นี่ มีแค่ห่าวเฉียงจ้วงคนเดียวที่รู้ว่าหวังเชี่ยนเป็นผู้หญิง
จริงๆ แล้วหวังเชี่ยนเป็นคนขยันมาก เลิกงานทุกวัน พออาบน้ำด้วยกันเสร็จ เธอจะซักเสื้อผ้าของตัวเองกับของห่าวเฉียงจ้วงให้ด้วย
แถมยังทำความสะอาดหอพักซะจนเอี่ยมอ่อง ข้าวของทุกชิ้นถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
ตกกลางคืน เธอจะลงกลอนประตู เปลี่ยนกลับไปใส่ชุดผู้หญิง นอนเคียงข้างห่าวเฉียงจ้วง นอกจากทรงผมสกินเฮดที่ดูขัดหูขัดตาแล้ว มองมุมไหนก็เหมือนแม่ชีชัดๆ
และก็เพราะไอ้ทรงผมสกินเฮดนี่แหละที่ช่วยปกป้องหวังเชี่ยนไว้ได้ แต่กลับทำให้ห่าวเฉียงจ้วงต้องลำบาก ตอนนี้พวกผู้หญิงในโรงงาน บางทีก็อดไม่ได้ที่จะแซวเขาสักประโยคสองประโยคว่า "นายกับหวังเหล่ยคบกันจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?"
ส่วนเพื่อนร่วมงานชายก็จะรีบตีตัวออกห่างทันที เพราะพอเข้าใกล้เขา ก็จะมีความรู้สึกหลอนๆ เหมือนรูทวารหดเกร็ง ทำเอาตั้งตัวไม่ทัน
วันหนึ่ง แผนกบุคคลได้แปะประกาศแจ้งเตือน ไม่นานหัวหน้าของแต่ละแผนกก็มารวมตัวกันที่ห้องประชุมใหญ่ของแผนกบุคคลเพื่อประชุม
เนื้อหาหลักๆ ก็คือเรื่องการตรวจสุขภาพ โดยกำหนดเวลาไว้ในช่วงบ่ายของอีกห้าวันให้หลัง
การตรวจสุขภาพ มันเป็นเรื่องปกติธรรมดาสุดๆ แต่สำหรับหวังเชี่ยนแล้ว มันเป็นเรื่องที่อาจจะเปิดโปงสถานะความเป็นหญิงของเธอได้ทุกเมื่อ
เลิกงานตอนพักเที่ยง หวังเชี่ยนถึงกับกินข้าวไม่ลง รีบกลับมารอห่าวเฉียงจ้วงที่ห้องพัก
พอห่าวเฉียงจ้วงกลับมาถึงห้องพัก เธอก็รีบปิดประตูดังปัง ลงกลอนแน่นหนา โผเข้ากอดห่าวเฉียงจ้วง กระซิบข้างหูเขาอย่างร้อนรน "พี่เฉียงจ้วง ต้องตรวจสุขภาพแล้ว จะทำยังไงดีล่ะ?"
ห่าวเฉียงจ้วงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า "อีกตั้งห้าวันไม่ใช่เหรอถึงจะตรวจ?"
หวังเชี่ยนพยักหน้าหงึกๆ "ก็ใช่แหละ"
ห่าวเฉียงจ้วงรีบปลอบโยนหวังเชี่ยน "ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวพวกเราลางาน ไปโรงพยาบาลที่กำหนด ตรวจสุขภาพล่วงหน้าไปเลยก็สิ้นเรื่องไม่ใช่หรือไง?"
หวังเชี่ยนถามอย่างลังเลนิดๆ "จะได้จริงๆ เหรอ?"
ห่าวเฉียงจ้วงตอบอย่างหนักแน่น "ขอแค่ไม่ได้อยู่ในบริษัท คนอื่นเขาไม่เอาไปพูดมั่วซั่วหรอก"
ช่วงบ่าย พอดีไม่มีตู้คอนเทนเนอร์เข้า ห่าวเฉียงจ้วงเลยไปหาโหวเหวิน แล้วบอกว่า "หัวหน้าครับ ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อย ช่วงบ่ายขอลาครึ่งวันไปหาหมอที่โรงพยาบาลนะครับ"
โหวเหวินถามด้วยความเป็นห่วง "เอาล่ะๆ! ดูแลตัวเองดีๆ ล่ะ ไปรับกลับล่ะ ถ้ามีปัญหาอะไรก็รีบบอกล่วงหน้า จะได้จัดเตรียมคนไว้ล่วงหน้า"
"ขอบคุณครับหัวหน้า" หลังจากเขียนใบลาเสร็จ ห่าวเฉียงจ้วงก็ยื่นให้โหวเหวินเซ็นชื่อรับรอง แล้วถือใบลานั้นเดินไปที่ประตูโรงงาน
รปภ. ที่เข้าเวรอยู่ที่ป้อมยามชื่อจินซ่างอู่ ห่าวเฉียงจ้วงรู้จักเขาดี ตอนที่ทีมคลังสินค้ากินเลี้ยงกัน หมอนั่นก็บังเอิญกินข้าวอยู่แถวนั้นพอดี พอเจอกันเลยชวนมาดื่มด้วยกันสองสามแก้ว
พอเห็นว่าในมือของห่าวเฉียงจ้วงมีใบลา จินซ่างอู่ก็รับใบลามาดู แล้วพูดขึ้นว่า "พี่เฉียงจ้วง รีบไปรีบกลับนะครับ" ก่อนจะยอมปล่อยตัวทันที
ห่าวเฉียงจ้วงเพิ่งจะคล้อยหลังไป หวังเชี่ยนก็ถือใบลาเดินเข้ามา พอผ่านด่านรปภ. ออกไปนอกเขตโรงงาน ก็เหลือบไปเห็นห่าวเฉียงจ้วงยืนรอเธออยู่หน้าโรงงานพอดี
ทั้งสองคนเดินทิ้งระยะห่างกัน ท่าทางเหมือนคนกำลังแอบลักลอบคบชู้กัน เดินออกมาจากเขตนิคมอุตสาหกรรมได้ไกลพอสมควร จนแน่ใจแล้วว่าไม่มีคนรู้จักอยู่แถวนี้ ถึงได้เดินมาคู่กัน
ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมายบนท้องถนนที่มีคนพลุกพล่าน ห่าวเฉียงจ้วงก็เป็นฝ่ายชิงจับมือของหวังเชี่ยนไว้ก่อน
วินาทีที่ถูกจับมือ หวังเชี่ยนรู้สึกเหมือนโดนไฟช็อต ในใจมันยุบยิบๆ แถมยังรู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจ
โรงพยาบาลที่กำหนดให้ไปตรวจสุขภาพ อยู่ห่างจากโรงงานประมาณสองกิโลเมตร พอเดินไปถึงที่นั่น หวังเชี่ยนก็ยังคงรู้สึกกลัวอยู่นิดๆ
จนกระทั่งหวังเชี่ยนแจ้งชื่อโรงงาน ถ่ายรูปเสร็จสรรพ ห่าวเฉียงจ้วงก็หยิบใบรายงานตัวของเธอไปจัดการเดินเรื่องตรวจเช็กรายการอื่นๆ ให้เองเสร็จสรรพ
พอเสร็จธุระ ทั้งสองคนถึงได้โล่งใจ
เนื่องจากผลตรวจต้องรออีกสามวันถึงจะออก ทั้งสองคนเลยรีบกลับโรงงานทันทีที่ตรวจสุขภาพเสร็จ
แต่ถึงอย่างนั้น หวังเชี่ยนก็ยังคงกังวลอยู่ลึกๆ ในใจมันร้อนรุ่มอยู่ทุกวัน กลัวว่าจะถูกจับได้เรื่องสถานะที่แท้จริง แล้วจะพลอยตกงานไปด้วย
พอกลับมาถึงห้องพัก ปิดประตูดังปัง ลงกลอนเสร็จสรรพ หวังเชี่ยนก็สวมกอดคอห่าวเฉียงจ้วงเอาไว้แน่น กระซิบข้างหูเขาว่า "พี่เฉียงจ้วง ฉันยังกลัวอยู่เลย พี่กอดฉันแน่นๆ ได้ไหม?"
ตอนนี้โรงงานยังอยู่ในเวลาทำงาน ห้องข้างๆ ก็ไม่มีคนอยู่ ห่าวเฉียงจ้วงเลยสอดมือเข้าไปใต้แผ่นหลังของหวังเชี่ยน แล้วค่อยๆ ถลกเสื้อผ้าของเธอขึ้นทีละชิ้น
บางทีหวังเชี่ยนในตอนนี้อาจจะกำลังกระวนกระวายใจอย่างหนัก เธอเลยอ้าปากงับไหล่ห่าวเฉียงจ้วง หายใจหอบถี่ พลางเอ่ยปากว่า "พี่เฉียงจ้วง เร็วเข้า..."
วันต่อมา หวังเชี่ยนยิ่งร้อนรนหนักกว่าเก่า กินไม่ได้นอนไม่หลับ ตาแดงก่ำ ขอบตาดำคล้ำเชียว
จนกระทั่งวันที่สาม ห่าวเฉียงจ้วงใช้เวลาช่วงพักเที่ยงไปเอาใบรับรองแพทย์ให้หวังเชี่ยน แล้วนำไปยื่นให้แผนกบุคคลของโรงงาน เรื่องการตรวจสุขภาพถึงได้ยุติลง พร้อมกับเป็นการสร้างความมั่นใจให้หวังเชี่ยนไปในตัว
มื้อเย็นวันนั้น หวังเชี่ยนซัดข้าวในโรงอาหารไปตั้งสี่ชาม ซดน้ำซุปไปอีกสามชาม ถึงได้ยอมหยุด
บนใบหน้าก็เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมานาน แต่คืนนั้นตอนไปทำโอที กลุ่มของพวกเธอดันเกิดปัญหาขัดข้องขึ้นมา เลยได้รับแจ้งให้งดทำโอทีชั่วคราว
เพราะอย่างนั้น หวังเชี่ยนก็เลยกลับมาถึงห้องพักตั้งแต่หัวค่ำ
รอจนห่าวเฉียงจ้วงเลิกงาน เขากำลังจะไขกุญแจเข้าห้อง แต่หวังเชี่ยนกลับเป็นฝ่ายบิดลูกบิดเปิดประตูห้องพักจากข้างในออกมาเสียก่อน
ห่าวเฉียงจ้วงถามด้วยความสงสัย "เธอไม่ทำโอทีเหรอ?"
หวังเชี่ยนยิ้มตอบ "วันนี้กลุ่มเราไม่มีงานน่ะ ก็เลยไม่ได้ทำโอที"
พอเห็นว่าหวังเชี่ยนยังใส่ชุดทำงานอยู่ ห่าวเฉียงจ้วงก็เลยถามต่อ "เธออาบน้ำหรือยังล่ะ?"
หวังเชี่ยนควงแขนห่าวเฉียงจ้วง หัวเราะคิกคัก "ฉันอยากอาบพร้อมพี่น่ะ ไปเถอะ! ฉันถูหลังให้พี่เอาไหม พี่เฉียงจ้วง"
ทั้งสองคนเดินไปที่ระเบียง เหลือบไปมองโดยไม่ได้ตั้งใจ ก็ดันเห็นภาพวาบหวิวจากห้องน้ำรวมฝั่งตรงข้ามเข้าพอดี
ทั้งสองคนจูงมือกันเข้าไปในห้องน้ำ จากนั้นก็มีเสียงน้ำไหลดังซู่ซ่าตามมา
เรื่องการตรวจสุขภาพถือว่าจัดการได้ลุล่วงไปได้ด้วยดี แต่ว่าอีกไม่นานก็จะถึงวันเงินเดือนออกแล้ว
ก่อนหน้านี้ห่าวเฉียงจ้วงเคยรับปากกับป้าหลิวผู้ดูแลหอพักเอาไว้ว่า เงินเดือนออกเมื่อไหร่จะเลี้ยงข้าวแกสักมื้อ แต่ตอนนั้นเขายังไม่รู้ความจริงว่าหวังเชี่ยนเป็นผู้หญิงนี่นา
ในเมื่อตอนนี้รู้แล้ว ตอนไปเลี้ยงข้าวป้าหลิว ควรจะพาเธอไปด้วยดีไหมนะ?
นี่สิที่เป็นปัญหาโลกแตก!
อาบน้ำเสร็จ ทั้งสองคนก็ช่วยกันซักเสื้อผ้ากางเกงจนสะอาด นำไปตากไว้ที่ระเบียง แล้วเดินกลับเข้าห้องพัก จัดการปิดประตูหน้าต่างให้เรียบร้อย
จากนั้นก็ควงคู่กัน มุดตัวเข้าไปในผ้าห่ม
ป้าหลิวผู้ดูแลหอพัก จูงมือสาวสวยหน้าตาจิ้มลิ้มหุ่นเซี้ยะคนหนึ่ง พลางหัวเราะร่วน "น้องเมิ่งซือ พี่รู้ดีว่าเธอชอบผู้ชายสไตล์ไหน พอดีเลย พี่เล็งผู้ชายไว้ให้เธอคนนึง อีกสองสามวัน เดี๋ยวพี่แนะนำให้รู้จัก เอาไหม?"
สาวสวยที่ชื่อเมิ่งซือลังเลนิดๆ แล้วถามว่า "หน้าตาเขาเป็นยังไงเหรอคะ?"
ป้าหลิวตอบอย่างมั่นใจว่า "เขาสูงร้อยแปดสิบห้า รูปร่างกำยำ ล่ำสันสูงใหญ่ รับรองได้เลยว่าเป็นผู้ชายสไตล์ที่เธอชอบแน่นอน"